Η Φρόσω Χαμαλάκη, είναι πτυχιούχος Φιλοσοφικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστήμιου Αθηνών.
«Η μεγαλύτερη μάστιγα των νέων της ηλικίας μου είναι η ανεργία και η ανασφάλεια που πηγάζει από την έλλειψη εμπιστοσύνης στους μηχανισμούς του Κράτους και την αναξιοκρατία που επικρατεί σε κάθε βαθμίδα. » Όπως διαπιστώνει «η απογοήτευση είναι διάχυτη στους νέους σήμερα δεδομένου ότι αντιλαμβάνονται ένα κράτος διεφθαρμένο με πολιτικούς ανίκανους να τους εμπνεύσουν εμπιστοσύνη. Γι αυτό άλλωστε και φεύγουν στο εξωτερικό, πράγμα που και εγώ σκέφτομαι να κάνω.»
Για τη Φρόσω, η πιθανότητα να εγκαταλείψει τη χώρα της αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον στο εξωτερικό είναι μάλλον η καλύτερη λύση, μίας και η εξεύρεση εργασίας είναι “δύσκολη υπόθεση” στα εγχώρια.
Ωστόσο, όταν προκύπτει μια θέση εργασίας δεν είναι δυνατόν ένας νέος να την εγκαταλείψει αναζητώντας ένα επάγγελμα σχετικό με τις σπουδές του. Το ίδιο ισχύει και με τη Φρόσω η οποία έχει εργαστεί περίπου ένα χρόνο σε ιδιωτική εταιρία, σε αντικείμενο άσχετο με των σπουδών της.
Αναφερόμενη στα όνειρά της για το μέλλον, βασική της επιδίωξή είναι «όπως και κάθε νέου η επαγγελματική αποκατάσταση που θα μου επιτρέψει να ανεξαρτητοποιηθώ οικονομικά από τους γονείς μου και να αποσβέσω τις σπουδές μου. Επίσης άλλοι στόχοι μου είναι η προσωπική ανέλιξη, η αναγνώριση και αποδοχή των ικανοτήτων μου, κάτι που δεν συμβαίνει στην χωρά μας δεδομένου ότι μας φέρεται απαξιωτικά επιτρέποντας σε μια κοινωνία να μας αποκαλεί "γενιά των 700ευρώ”.
Ως προς το δημόσιο... «Σήμερα έδωσα τα χαρτιά μου για ωρομίσθια στον θεσμό της Πρόσθετης Διδακτικής Στήριξης και δεν είδα φως. Έχω συμμετάσχει και σε άλλους χωρίς αποτέλεσμα. Σίγουρα μια δημόσια θέση αποτελεί προίκα για αυτό και κοπτονται όλοι για αυτήν. Ο νέος αντιλαμβάνεται τα οφέλη της που είναι η μονιμότητα, η ασφάλιση και οι άδειες και για να την κερδίσουν είναι διατεθειμένοι να απαρνηθούν αυτό που σπούδασαν και αυτό που τους αρέσει να κάνουν. Συνεπώς με αυτή τη θέση μπορεί να αντιμετωπίσουν όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει εκτός από ένα. Την ανάγκη για ευτυχία» καταλήγει..

