Η ενεργητικότητα και η συνεχής ανανέωση χαρακτηρίζουν οπωσδήποτε τον καθηγητή Βαγγέλη Σαμαράκη.Η μουσική, η σκιτσογραφία, η αρθρογραφία, ο χορός η ιστιοπλοϊα και η πεζοπορία, είναι μόνο μερικά από τα χόμπι του, με τα οποία καταφέρνει, προφανώς χάρη στην εναλλαγή παραστάσεων, που ο ίδιος επιδιώκει να έχει στη ζωή του, να νιώθει όσο λιγότερο γίνεται την καθημερινή ρουτίνα και το ανηλεές πέρασμα του χρόνου.
Ο Βαγγέλης Σαμαράκης διδάσκει χημεία στο φροντιστήριο «Θεμέλιο», όμως οι δραστηριότητές του δεν περιορίζονται μόνο σʼ αυτό. Ήδη από το 1975, ξεκινά τη συνεργασία του με την εφημερίδα μας, δημοσιεύοντας το πρώτο του σκίτσο στην «Π». Μάλιστα, ήταν ανώνυμο και γιʼ αυτό το λόγο η εφημερίδα είχε προσθέσει τη λεζάντα: (του συνεργάτου μας Ω). Το ψευδώνυμο «Ω», ήταν προϊόν συνεργασίας – έμπνευση- του τότε αρχισυντάκτη Σταύρου Σταυρακάκη και του ιδιοκτήτη της «Π» Αλέκου Μυκωνιάτη.
Μόλις πριν τρία χρόνια άρχισε να υπογράφει τα σκίτσα του, κάτι που ο ίδιος εξηγεί λέγοντας «Πέρα από τα πρώτα μεταδικτατορικά χρόνια, που ήταν χρόνια «πονηρά» (ίσως όχι τόσο πονηρά όσο τα σημερινά, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία), είχα και έχω την εντύπωση, ότι υπογράφοντας τα σκίτσα μου, δεν θα με βοηθούσε\ επαγγελματικά. Έτσι, άρχισα να βάζω το όνομά μου, μόλις πριν από τρια χρόνια, δηλ. ύστερα από 30 χρόνια συνεργασίας, μετά από αυστηρή επίπληξη και επανειλημμένες συστάσεις από το συμμαθητή μου και γνωστό χαράκτη και σκηνογράφο Τίτο Πετράκη … γιατί να του χαλάσω το χατίρι; Το «Ω», πάντως, εξακολουθεί να παραμένει στα σκίτσα μου, πάνω από την ημερομηνία!».
Πέρα από τη χημεία και το σκίτσο – γελοιογραφία, ο Βαγγέλης Σαμαράκης είναι αυτός που κρύβεται πίσω από το ψευδώνυμο «Εποχούμενος Περιπατητής», στα άρθρα της Τρίτης, στην «Π». Και εδώ, δεν εμφανίζεται με το όνομά του. Το δικαιολογεί, όμως, διότι όπως λέει: «είναι ότι δεν με έχει επιπλήξει ακόμη και δεν μου έχει κάνει επανειλημμένες συστάσεις για να άρω την ανωνυμία μου, ο Σούλης Δασκαλάκης …ο καλός μου φίλος που είναι εκείνος που ζηλεύω και θαυμάζω, για την ευαισθησία, την ευρηματικότητα και ευχέρειά του στο γράψιμο ! (γέλια)
»Έχω κρεμάσει εδώ και χρόνια τα ποδοσφαιρικά μου παπούτσια», θα μας πει με χιούμορ «όπως όλοι οι μεγάλοι στο πάνθεον των ποδοσφαιριστών, λόγω τραυματισμού. Έτσι, άλλο ένα χόμπυ, το ποδόσφαιρο, που είχα για πολλά – πολλά χρόνια, ανήκει, πια, στο παρελθόν. Τι έχει αλλάξει όμως σήμερα; Ο ίδιος απαντά με το γνωστό του χιούμορ: «Βασικά, τα ινδάλματά μου ο Αλφρέδο ντι Στέφανο, ο Φέρεντς Πούσκας και ο Τζων Μπεστ…… δεν ζούνε πια. Όμως, το εν ζωή ίνδαλμά μου, ο Αιμίλιος Μυρίλλας, πριν από λίγο καιρό, κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του, λόγω τραυματισμού. Έτσι, το να βρίσκομαι στο ίδιο επίπεδο με το ίνδαλμά μου, άσχετα αν δεν προχώρησα εγώ, είναι κι αυτό μια αλλαγή! Τώρα πια, για αθλητισμό, κάνω μόνο πεζοπορία !».
Το αεροπλάνο, με τις πτήσεις εξ όψεως, την ομορφιά και τα απρόοπτά τους, ήταν ένα άλλο από τα χόμπυ του Βαγγέλη Σαμαράκη! «Αυτό έχει σταματήσει από τα τέλη της δεκαετίας του ʼ80 και όχι μόνο λόγω του υψηλού κόστους αλλά και γιατί το αεροπλάνο αλλάζει χέρια και δεν εμπιστεύεσαι εύκολα, πρόσωπα που δεν γνωρίζεις, άσχετα με την καλή συντήρηση που μπορεί να έχει. Ύστερα, υπάρχουν και περιορισμένες επιλογές πτήσης, από το Ηράκλειο… ελάχιστοι οι κοντινοί προορισμοί…άλλοτε κάνει ασκήσεις το ναυτικό κι απαγορεύεται να πετάξεις από ʽδω, άλλοτε μπορεί να φοβούνται μήπως με το αεροπλανάκι της Αερολέσχης καταρρίψουμε κανένα Τουρκικό μαχητικό και δημιουργηθεί διπλωματικό επεισόδιο, οπότε και τα Δωδεκάνησα είναι εκτός προορισμού …(γέλια). Τέτοια…και άλλα πολλά» λέει ο ίδιος χαρακτηριστικά και προσθέτει «Μπορείτε, όμως, μια και ψάχνετε για χόμπυ, να προσθέσετε την ιστιοπλοϊα, αφού πριν από δυο χρόνια έβγαλα τη σχολή. Η ενασχόλησή μου, όμως, σταμάτησε πριν καλά – καλά ξεκινήσει, όταν εμπέδωσα αυτό που λέγεται για όσους έχουν σκάφος: Χαίρονται δυο φορές –τη μια όταν το αγοράζουν και την άλλη, όταν το πουλούν!».
Σʼ όλα αυτά έρχεται να προστεθεί και η αγάπη του για τη μουσική. Ο Βαγγέλης Σαμαράκης έχοντας εργαστεί … ημιεπαγγελματικά ως πιανίστας, σε πολλές μπουάτ της Θεσσαλονίκης, στα φοιτητικά του χρόνια και στην περιοχή της Χερσονήσου στις αρχές του ʽ80, έχει ξαναγυρίσει στο χώρο , ερασιτεχνικά, έχοντας παρουσιάσει και δικά του τραγούδια, πρόσφατα. Έτσι, επανέφερε στη ζωή του την ενασχόληση με τη μουσική.
«Άρχισα ξανά να συνεργάζομαι με τον παλιό και καλό φίλο, το μαέστρο Μίνωα Σωμαράκη και το σχήμα που έχει ιδρύσει, χρόνια τώρα, το ΝΟΣΤΙΜΟΝ ΗΜΑΡ. Εκείνο, όμως, που δεν μάθατε, είναι ότι είχα το θράσος να τραγουδήσω και κάποια απʼ αυτά (με την ακατάλληλη φωνή μου), στο Θεατρικό Σταθμό. Είχαμε κάνει αφιέρωμα στον Νίκο Καββαδία και συμπεριλάβαμε μερικά απʼ αυτά που έχω μελοποιήσει. Τραγούδησα, δηλαδή, όπως κάνουν ο Θεοδωράκης ή ο Μαρκόπουλος με τις «αγγελικές» φωνές τους... Εγώ, μην ξεχνάτε, δεν είμαι άγγελος (αν και Ευ-άγγελος) … είμαι απλά ένα μικρό χερουβίμ!».
Τάνγκο
Και όλα αυτά δε σταματούν εδώ… Ο Βαγγέλης Σαμαράκης έχει καταφέρει να εντάξει στο πιεσμένο πρόγραμμά του και το Αργεντίνικο Τάνγκο. Ο ίδιος αναφέρει σχετικά «Συνεχίζω το Αργεντίνικο Τάνγκο, αφού για το σκοπό αυτό, εδώ και 5 – 6 χρόνια έχουμε ιδρύσει το σύλλογο Tangoneon. Όμως δυσκολεύομαι να φτάσω στο επίπεδο του Γιώργου Λινάρδου και άλλων φίλων χορευτών, που αφιερώνουν αρκετό χρόνο σʼ αυτή την ιστορία. Είναι, όμως, μια καλή ψυχαγωγία…
Ένα άλλο χόμπυ μου, είναι η συλλογές. Εκτός από εκείνη των γραμματοσήμων, που ξεκίνησα στο δημοτικό σχολείο, τώρα έχω μια προθήκη, όπου τοποθετώ τις κάρτες που λαμβάνω στις γιορτές και στα γενέθλιά μου, από την «Π». Τόσα χρόνια, με τις δημόσιες σχέσεις της εφημερίδας να λειτουργούν στην εντέλεια, έχουν μαζευτεί αρκετές και χρειάζονται τακτοποίηση!».
Ποιος αμφιβάλλει ότι ο Βαγγέλης Σαμαράκης έχει πολλά σχέδια για το μέλλον; Εκείνος αναφέρει μόλις δύο: «Το ένα είναι η επανασύσταση του σχολικού μας συγκροτήματος, των Comets, με τους συμμαθητές μου Γιάννη Περτσελάκη, αρχιτέκτονα - πολεοδόμο, Μίμη Τρικουράκη, καλλιτεχνικό φωτογράφο και τον χαράκτη Τίτο Πετράκη … έτσι για να θυμόμαστε τα παλιά, μαζί με άλλους συμμαθητές και συμμαθήτριες. Το άλλο είναι η δημιουργία ενός πρωτοποριακού σχήματος με την κόρη μου Ιππολύτη στο βιολί κι εμένα στο πιάνο, το γιο μου Λαέρτη, ηλεκτρική κιθάρα και ως αντεπιστέλλον μέλλος το μεγάλο γιο μου Μανώλη … στα κρουστά. Όσο για τη μεγάλη μου κόρη, που με ρωτήσατε, τη Χριστίνα, εκείνη θα είναι η advisor – consultant – manager του σχήματος (γέλια)».
Ο Βαγγέλης Σαμαράκης, συμπίπτει να έχει την ίδια ημερομηνία γέννησης με το Νίκο Καζαντζάκη. «Είναι κι αυτός … Υδροχόος», όπως μας είπε γελώντας. Δεύτερη σύμπτωση: ήταν ανάμεσα σε εκείνους τους λίγους τολμηρούς, μαζί με τον ιερέα, που είχαν συνοδεύσει τη σορό του από τον Άγιο Μηνά στον προμαχώνα Μαρτινένγκο, όπου ετάφη. Σχετικά μʼ αυτό αναφέρει «Τον Καζαντζάκη τον συνόδευσαν στην ύστατη αυτή διαδρομή, όχι μόνο εμείς οι επτά, αλλά χιλιάδες κόσμου. Εγώ, απλά, εκείνη την εποχή είχα χόμπυ να είμαι «παπαδοπαίδι» στον Άγιο Μηνά. Αυτό το χόμπυ, δεν θα το βρήκατε στο βιογραφικό μου … ήμουνα δηλ. από τα παιδιά που σηκώνουν τα εξαπτέρυγα στην ανάγνωση του ιερού Ευαγγελίου και σε άλλα σημεία της Θείας Λειτουργίας. Ήμουνα επίσης και ανταγωνιστής του κάθε συνομήλικού μου … Κουασιμόδου, στη διεκδίκηση του ποιος θα είναι αυτός που θα παίξει ποια καμπάνα και πότε. Άρα, προσθέστε άλλα δύο –ξεχασμένα- χόμπυ!..» (γέλια). Παράλληλα, τονίζει ότι τολμηροί δεν ήταν εκείνοι που συμμετείχαν στην πομπή, αλλά ο ιερέας, «ο οποίος κινήθηκε οριακά, μεταξύ του καθήκοντος και της θέσης που είχε τότε η Εκκλησία μας. Δεν ήταν θέμα τόλμης, για μας, τα μικρά –τότε- παιδιά του δημοτικού. Το όνομα του Καζαντζάκη, το ακούγαμε για πρώτη φορά. Λέγανε πως ήτανε ένας μεγάλος συγγραφέας και ότι δεν τα πήγαινε καλά με την Εκκλησία –ή το αντίστροφο ή και τα δυο μαζί. Όλα αυτά, μετά από πενήντα χρόνια, έχουν πια ξεχαστεί και η Εκκλησία με τη μεγαλοσύνη και την ευσπλαχνία που τη διακρίνει, θα πρέπει να έχει συγχωρήσει τόσο τον Καζαντζάκη και τον ιερέα, όσο και τους έξι αμούστακους κι ακάτεχους πιτσιρικάδες …».

