Πραγματικά έργα τέχνης από φυσητό γυαλί και μπρούτζο δημιουργεί τα τελευταία χρόνια ο καθηγητής Στέλιος Μπαλτζάκης, ο οποίος αποφάσισε να προσθέσει στη ζωή του μια ακόμη δραστηριότητα. Αν και αφιερώνει αρκετό από το χρόνο του σʼ αυτή τη νέα ενασχόληση, τα μαθηματικά, όπως λέει, εξακολουθούν να παραμένουν η μεγάλη του αγάπη.

Ήδη από το 1967, όταν ήταν δευτεροετής φοιτητής, άρχισε να διδάσκει μαθηματικά. Για τρία χρόνια δίδασκε τα καλοκαίρια στο φροντιστήριο του Μ.Αστυρακάκη και έκανε ιδιαίτερα μαθήματα. Στη συνέχεια, το 1971, με τους συνεργάτες του άνοιξαν το πρώτο τους φροντιστήριο, τον «Κύκλο». Ακολούθησε το «Κρητικό Φροντιστήριο» το 1975, ενώ το 1982 προέκυψε το φροντιστήριο «Θεμέλιο», το οποίο λειτουργεί μέχρι και σήμερα, με μαθητές που σημειώνουν πολλές επιτυχίες.

«Από φοιτητής διδάσκω συνεχώς μαθηματικά και μπορώ να πω ότι έχει περάσει από τα χέρια μου μισός πληθυσμός του Ηρακλείου» λέει ο κ. Μπαλτζάκης και προσθέτει «Σχεδόν η πλειοψηφία των επιστημόνων του Ηρακλείου ήταν μαθητές μου και η χαρά μου είναι μεγάλη. Σε όποια υπηρεσία και να πάω μου μιλάνε παλιοί μου μαθητές και πραγματικά χαίρομαι. Ωστόσο, είχα και το καλλιτεχνικό μέσα μου. Πάντα ήθελα να κάνω και κάτι άλλο…». Έτσι, όταν τα παιδιά του ξεκίνησαν να κάνουν εμπόριο χειροποίητων φωτιστικών από φυσητό γυαλί, έκανε το μεγάλο βήμα. «Σκέφτηκα γιατί να μην τα φτιάχνω εγώ αυτά, που θα βάζω το μεράκι μου; Άρχισα σιγά σιγά να κάνω τις πρώτες κατασκευές και είδα ότι άρεσαν πολύ. Κάποια στιγμή άρχισα να πουλάω περισσότερες δικές μου, παρά αυτές που αγοράζαμε από άλλα εργαστήρια» αναφέρει χαρακτηριστικά.

Τελικά, στο κατάστημα των παιδιών του πωλούνται μόνο δικές του κατασκευές, οι οποίες είναι πραγματικά ξεχωριστές. Με καμάρι ο Στέλιος Μπαλτζάκης λέει «Κάνουμε πολύ ωραία πράγματα από φυσητό γυαλί και οξειδωμένο μπρούτζο. Το μαγαζί μας είναι στολίδι στο Ηράκλειο, έχει πολύ ωραία βιτρίνα, με πολύ χρώμα. Έτσι ασχολούμαι και μʼ αυτό».

Σύμφωνα με τον ίδιο, το ότι ξεκίνησε να φτιάχνει αντικείμενα από φυσητό γυαλί και μπρούτζο δεν είναι καθόλου τυχαίο και εξηγεί «Σαν μαθητής στο δημοτικό σχολείο δούλευα σʼ ένα θείο μου τορναδόρο στο μηχανουργείο, οπότε άρχισα να έχω μια επαφή με τα μηχανήματα και τις κολλήσεις. Ο πατέρας μου ήταν υδραυλικός, οπότε είχα μπει στο θέμα της δουλειάς. Επίσης, είχα ένα ξάδερφο ηλεκτρολόγο και τον συνόδευα συχνά σε δουλειές, οπότε είχα γνώσεις, που τις εφαρμόζω τώρα».

Τι σημαίνει όμως για τον ίδιο το να αφιερώνει τόσο χρόνο στις κατασκευές του; Ο Στέλιος Μπαλτζάκης απαντά: «Η αλήθεια είναι ότι αυτό με ξεκουράζει. Το να κάθομαι στο υπόγειό μου και να φτιάχνω τα μπρούτζα μου, να τα κολλάω, να τελειώνω το φωτιστικό, να έχω την αγωνία να το ανάψω, αυτό είναι ξεκούραση για μένα».

Όμως, σε καμία περίπτωση αυτή η ενασχόλησή του δεν έχει παραμερίσει τα μαθηματικά, τα οποία χαρακτηρίζει ως μεγάλη του αγάπη και προσθέτει «Τα μαθηματικά δεν τα έχω εγκαταλείψει ποτέ. Προτιμώ να είμαι στην τάξη και να διδάσκω μαθηματικά. Συνεχίζω να διδάσκω στο Θεμέλιο και η αγάπη των παιδιών για μένα είναι πολύ μεγάλη. Αυτό είναι πραγματικά πολύ σημαντικό».

Εκτός από τη διδασκαλία μαθηματικών και τις κατασκευές με φυσητό γυαλί, ο Στέλιος Μπαλτζάκης ασχολείται πολύ και με τη μουσική. Αν και δεν έχει μάθει κάποιο μουσικό όργανο, αφιερώνει πολύ χρόνο στην ακρόαση κάθε είδους μουσικής και του αρέσει να αναζητά ό,τι νέο υπάρχει.

Το σίγουρο είναι ότι ο Στέλιος Μπαλτζάκης έχει πετύχει μια ισορροπία ανάμεσα στις δραστηριότητές του, με αποτέλεσμα να νιώθει πλήρης και να μην αφήνει κενά, για τα οποία μπορεί να μετανιώνει. Η επαφή του με τους ανθρώπους και κυρίως τους νέους, με τους οποίους συναναστρέφεται εδώ και πολλά χρόνια είναι αυτό που τον γεμίζει ενεργητικότητα και αγάπη για τους γύρω του.