«Π»: Πώς καταφέρνετε να συνδυάσετε ένα τόσο απαιτητικό επάγγελμα όπως το δικό σας, με τη συγγραφή βιβλίων; Η δεύτερη αυτή δραστηριότητά σας είναι για σας ένα «παράθυρο» σʼ έναν κόσμο διαφορετικό;

Βάνα Λυδάκη: Η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ δύσκολο. Όχι ότι οι σπουδές μου και η καθημερινή μου δραστηριότητα σε έναν πραγματιστικό κι όχι θεωρητικό τομέα δεν βοηθάει στο γράψιμο. Από τη μια πλευρά νιώθω ευνοημένη διότι δρω μέσα στον κόσμο και μάλιστα δεν νιώθω δέος απέναντι στους επιστήμονες όπως διαισθάνομαι ότι πολλοί πνευματικοί άνθρωποι κάνουν σήμερα, καθώς νιώθουν ανίσχυροι μπροστά στην εξουσία της γνώσης που παρέχει ο επιστημονικός κόσμος. Εγώ αντίθετα βιώνω ότι είναι απαραίτητο να μπουν κανόνες βιοηθικής διότι η εκμετάλλευση της επιστήμης από τους ισχυρούς εταίρους μπορεί να είναι καταστροφική και σαν συγγραφέας νιώθω ότι πρέπει να δουλέψω γιʼ αυτό. Όπως και όλος ο πνευματικός κόσμος. Ωστόσο, από θέμα χρόνου υπάρχει μεγάλη δυσκολία. Σίγουρα δεν είμαι ο συγγραφέας που έχει το χρόνο να κάθεται και ναι βιώνει την χαρά του να ξύνει το μολύβι του ή να αφιερώνει ένα οχτάωρο στην απραξία όπως έχω ακούσει άλλους να λένε ότι κάνουν.

«Π»: Ένας συγγραφέας όταν δημιουργεί αφήνει τον εαυτό του ελεύθερο να εκφραστεί; Έχει στο μυαλό του το κοινό στο οποίο απευθύνεται και βάζει αυτόματα περιορισμούς;

Βάνα Λυδάκη: Θα έλεγα ότι στην πρώτη γραφή αφήνω τον εαυτό μου πιο ελεύθερο. Μετά όμως αρχίζει ένα αγώνας, ανελέητος προς το κείμενο. Ενεργοποιείται αυτό που λέμε ένας εσωτερικός κριτής που διαγράφει. Διαγράφει κι απαιτεί κάτι καλύτερο. Αισθητικά ορθότερο και επικοινωνιακά βελτιωμένο. Φυσικά και μπαίνουν περιορισμοί με βάση τους αναγνώστες. Το μυθιστόρημα δεν είναι ποιητικός λόγος, ούτε ημερολόγιο ούτε σκέψεις προσωπικές που θα μείνουν κλειδωμένες στο συρτάρι. Στόχος του είναι να διαβαστεί, να κατανοηθεί, να αγγίξει τον αναγνώστη, να του χαρίσει απόλαυση, συγκίνηση και εάν είναι δυνατόν να τον προβληματίσει. Σε τι; Σʼ εκείνο που προβλημάτισε τον συγγραφέα και του έδωσε το κίνητρο να ξεκινήσει αυτή την μεγάλη περιπέτεια του συγκεκριμένου βιβλίου. Αν ο αναγνώστης κλείνοντας το στο τέλος νιώθει ότι όχι μόνο δεν έχασε το χρόνο του αλλά αντίθετα αισθανθεί τη θλίψη της απώλειας κάτι ωραίου και ταυτόχρονα λίγο πλουσιότερος καθώς προσέγγισε κάποιες ιδέες παραπάνω, τότε το βιβλίο έχει βρει τον κατάλληλο αναγνώστη και έχει επιτελέσει τη λειτουργία του. Αλλά για να το κάνει αυτό οφείλει να μην είναι αυτιστικό ούτε ναρκισσιστικό δημιούργημα. Όποιος αποφασίζει να εκδώσει το έργο του πρέπει να έχει αφήσει πάνω του μια γλώσσα κατανοητή από τον άλλο, τον ξένο. Σαν γλώσσα δεν εννοώ μόνο τις λέξεις αλλά το σύνολο του επινοήματος ενός βιβλίου. Λέξεις, ατμόσφαιρα, αφηγηματική τεχνική, σερβίρισμα των γεγονότων, διάλογοι κλπ. Αυτός νομίζω είναι ένας κανόνας για την πεζογραφία. Για την ποίηση το παιγνίδι είναι αλλιώς. Ίσως περιορίζεται μόνο στην αισθητική.

«Π»: Έχετε ξεκινήσει να γράφετε το επόμενο βιβλίο σας ή έχετε ανάγκη να περάσει αρκετός χρόνος ώστε να ξεκινήσετε τη συγγραφή ενός νέου έργου;

Βάνα Λυδάκη: Καθώς πέρασε αρκετός χρόνος μέχρι να εκδοθεί το συγκεκριμένο- αφού ενδιάμεσα γέννησα τον τρίτο μου γιο-, και καθώς δεν μπορώ να μείνω για πολύ καιρό δίχως «το παράθυρο» όπως ανέφερες παραπάνω, έχω ξεκινήσει κάτι καινούργιο, όχι ξανά μαγικός ρεαλισμός αλλά εσωτερικός ρεαλισμός όπως παλιότερα. Όμως δεν ξέρω αν θα μου βγει. Θα δούμε.