«Π»: Δίνετε ιδιαίτερη έμφαση στον εσωτερικό κόσμο των ηρώων σας και στις εσωτερικές συγκρούσεις. Αποτελεί αυτό την αφορμή για εξελιχθεί η πλοκή της ιστορίας;
Βάνα Λυδάκη: Για μένα ένας κεντρικός ήρωας δίχως εσωτερικές συγκρούσεις δεν έχει ενδιαφέρον. Διότι η δουλειά της τέχνης είναι να προβάλει τον κόσμο της υποκειμενικότητας, όπως η δουλειά της επιστήμης είναι να προβάλει τον κόσμο της αντικειμενικότητας. Μέσω της λογοτεχνίας αποκαλύπτεται ο εσωτερικός κόσμος του κάθε ξεχωριστού ανθρώπου που είναι γεμάτος από ψυχικές συγκρούσεις. Ο Ντοστογιέφσκι θεωρείται η αρχή της σύγχρονης λογοτεχνίας γιατί έχει κάνει με εξαιρετικό τρόπο ακριβώς αυτό: η ίδια η πλοκή του έργου του είναι οι εσωτερικές συγκρούσεις των ηρώων είτε σε συναισθηματικό είτε σε ηθικό ή πνευματικό επίπεδο. Σʼ αυτό το τελευταίο μου μυθιστόρημα η ψυχική σύγκρουση του ήρωα μου είναι περισσότερο σε πνευματικό και φιλοσοφικό επίπεδο. Δηλαδή ο επιστήμονας μου ενώ αρχικά παρουσιάζεται σαν άτρωτος, με τη στέρεη ορθολογική σκέψη του, τη σιγουριά για τον εαυτό του, τις γνώσεις που κατέχει και τα μέσα που διαθέτει για την αντιμετώπιση των κινδύνων της ζωής, σιγά σιγά και μέσα από όλα όσα θα του συμβούν θα βιώσει μια βαθιά εσωτερική ανατροπή. Θα αντιληφθεί ότι στην πραγματικότητα ήταν αποκομμένος από τη φύση και τον εαυτό του, κλεισμένος σε μια σκληρή μοναξιά, αδύναμος και φοβισμένος μπροστά στο θάνατο. Βίωνε δηλαδή μια κρίση στον ψυχισμό του. Αυτός είναι ο σημερινός Δυτικός άνθρωπος. Βέβαια στο τέλος υπάρχει και η έξοδος από την δίνη της αβεβαιότητας καθώς ο ήρωας μου θα αντιληφθεί ότι είναι τμήμα ενός ευρύτερου γεγονότος το οποίο είναι αδύνατον να βιώσει μόνο με τη λογική του. Αυτό το τελευταίο δυστυχώς δεν γνωρίζω αν θα συμβεί στον σύγχρονο Δυτικό άνθρωπο.

