«Π»: Ο ήρωας είναι γιατρός, όπως κι εσείς. Οι «σκέψεις» του είναι σκέψεις που κάνατε κι εσείς ή όλα τοποθετούνται στο χώρο της φαντασίας;

Βάνα Λυδάκη: Η ιατρική είναι μια εφαρμοσμένη επιστήμη που η καθημερινότητα της έχει δράση. Αυτό εξυπηρετούσε πολύ τον σκοπό μου. Δηλαδή να θίξω, σε δεύτερο επίπεδο, θέματα που έχουν να κάνουν με την επιστήμη και τον επιστημονικό τρόπο σκέψης και σε πρώτο επίπεδο να επινοήσω ένα ιατρικό μυστήριο που θα κρατάει τον αναγνώστη σε διέγερση. Ο τρόπος που σκέπτεται ο γιατρός απέναντι σʼ εκείνο που προσπαθεί να επιλύσει είναι σαφώς ίδιος με αυτόν που εγώ κι όλοι οι συνάδελφοι μου έχουμε στη δουλειά μας. Είναι η επαγωγική σκέψη που στηρίζεται πάνω στο σύνολο της επιστημονικής γνώσης που υπάρχει, καταγράφει τα δεδομένα ενός προβλήματος και προχωρά προς την λύση του. Ωστόσο, υπάρχουν όρια στις δυνατότητες μας σήμερα. Όσο κι αν ακούγονται από τους μοριακούς βιολόγους ότι η αποκωδικοποίηση του DNA ξεκλειδώνει το μυστήριο της ζωής ή από τους θεωρητικούς φυσικούς ότι το πείραμα στο Cern για το big bag θα μας αποκαλύψει τα μυστήρια του σύμπαντος εγώ θεωρώ ότι όλα αυτά είναι αλαζονικές δηλώσεις. Ένα φακό κρατάει η επιστήμη και δημιουργεί ένα μικρό φωτεινό κύκλο μες στο πυκνό σκοτάδι που μέσα του γεννηθήκαμε και υπάρχουμε. Αμφιβάλλω αν θα φτάσουμε κάποτε στο σημείο να το φωτίσουμε εντελώς. Γιʼ αυτό οφείλουμε να είμαστε ταπεινοί.