Tης Κατερίνας Μυλωνά

Δυσεύρετο είδος αποτελεί στις μέρες μας η φιλία, σήμερα από το “σκέφτομαι, άρα ζω” μεταπηδήσαμε στο “φοβάμαι άρα ζω” και φτάσαμε στο “ψωνίζω άρα ζω”…

Τα παραπάνω περιγράφει, σε συνέντευξή του στην «Π», ο Γιώργος Π. Καμβυσέλλης, ο οποίος πρόσφατα αποφάσισε να εκδώσει μία συλλογή διηγημάτων του με τίτλο «Του καιρού ανασκαλέματα». «Για ποια φιλία μιλάμε σήμερα, όταν σφαλούν οι πόρτες αεροστεγώς ψυχής και σώματος;», αναφέρει και τονίζει πως «ο κυνισμός έχει παρακμάσει στην εποχή μας αφού η υστεροβουλία, η προσποίηση, κι η προδοσία πήραν τη θέση του.»

Η συνέντευξή του στην «Π» έχει ως εξής:

Γιατί αποφασίσατε να συγκεντρώσετε τώρα τα κείμενά σας σε ένα βιβλίο;

«Δεν το αποφάσισα. Ήρθε μόνο του. Το σκεφτόμουν πολλά χρόνια. Με βασάνιζε. Μα πολλές οι σκοτούρες, λούφαζα.

Ένα βράδυ όμως, πέρσι το Μάρτη, εδώ στην ερημιά μου, έτσι που έβλεπα τις λόχες στο τζάκι να παραβγαίνουν σε ύψος και σε ομορφάδα, (η γυναίκα μου είχε κοιμηθεί), πετάχτηκε μια σπαθιά ανάμεσα ξύλα και κάρβουνα αναμμένα, πυρολύθηκα κι ένοιωσα να τρυπώνει μέσα μου· να με πυρακτώνει. Πέταξα το ποτηράκι με τη τσικουδιά στη φλόγα, γινήκαμε, ξύλα κάρβουνα τζάκια πολυθρόνες άνθρωποι, όλοι μαζί ένα φλογισμένο καμίνι. Τινάχτηκα σαν ελατήριο απάνω, κι άρπαξα το μολύβι. Δε περίμενα να βρω χαρτιά. Σε κάτι λογαριασμούς ΟΤΕ, ΔΕΗ και δεν ξέρω τι άλλο, άρχισα με πάθος, με μίσος για μένα θα ʽλεγα, να απλώνω γρήγορα τις μνήμες μου και να τις κάνω παραμύθια. Απαράλλαχτες· σα που γενήκανε τότες. Μοναχά λίγη πούντρα τις πασπάλισα, σα τις όμορφες γυναίκες, για να σε κοντέψουν αδίσταχτα, να τρυπώσουν σαν τη γλυκιά μάγισσα στα σπλάχνα σου, και, για σκέψου! Να ζήσουμε τις στιγμές αυτές μαζί. Εσύ, εγώ, κι οι ήρωές μου!

Τι μεγαλείο!

Το πρωί, με βρήκε η γυναίκα μου καθισμένο στη πολυθρόνα να γράφω, και χαρτιά σκόρπια ολόγυρα γιομάτα μυρωδάτη του νόστου πολυκαιρισμένη άχνη».

Μιλάτε για σχέσεις των ανθρώπων, όπως είναι η φιλία, θεωρείτε πως σήμερα δεν αναπτύσσονται τόσο ισχυροί δεσμοί μεταξύ των ανθρώπων;

«Ήμουνα για πολλά χρόνια στην Αθήνα. Οι διπλανοί μας, με το ζόρι ανταποδίδανε την καλημέρα μου σαν ανταμώναμε στο ασανσέρ. Όταν έβγαινε η γυναίκα μου στη βεράντα να απλώσει τα ρούχα για να στεγνώσουν μαζί με σκόνες και μικρόβια κι ακουμπούσαν οι αγκώνες τους, δεν ανταλλάσανε καλημέρα.

Το χίλια εννιακόσια ενενήντα εφτά, παραμονές Χριστούγεννα, κατέβαινα τις βρώμικες σκάλες στο μετρό της Νέας Υόρκης κι ήταν πεσμένος ένας Πορτορικάνος στα βρεγμένα πλακάκια, μπρούμυτα. Σταμάτησα να τον βοηθήσω κι η αδερφή μου δεν με άφησε,

- Άστον Γιώργο μπορεί να είναι ζωντανός και θα σε σκοτώσει, μου είπε.

- Μα, μήπως είναι ο άνθρωπος πεθαμένος! Απάντησα, κι αυτή μου ξανάπε.

- Μη σε νοιάζει; θα τον μαζέψουν το πρωί οι σκουπιδιάρηδες!

Κάτι τέτοια με συγκλονίσανε, γίναμε λέω χειρότεροι απʼ τα θηρία, η μόνη διέξοδος μου, να αποσυρθώ στο μικρούτσικο τούτο χωριό, το Σφηνάρι, για να ζήσω πιο ανθρώπινα. Να τους ξέρω όλους και να με ξέρουν όλοι. Να λέμε της ψυχής το χαίρε και το πόνο ή τη χαρά μας.

Κι εδώ βέβαια, οι δεσμοί, όπως παλιά που γλεντούσαμε τραγουδούσαμε και χορεύαμε αγκαλιασμένοι και μπιστευόμασταν ο ένας τον άλλο, συνέχεια χαλαρώνουν· ξεφτάνε. Από τότε που μπήκε στα σπίτια μας ανελέητο σκληρό ναρκωτικό, το χαζοκούτι.

Για ποια φιλία μιλάμε σήμερα, όταν σφαλούν οι πόρτες αεροστεγώς ψυχής και σώματος;

Δεν υπάρχει πια εμπιστοσύνη ανάμεσα σε ανθρώπους, ούτε και χρόνος. Ολημερίς δουλειά, τρεξίματα, άντρας και γυναίκα. Το βράδυ εξουθενωμένοι, αρπούν τη πολυθρόνα κι όχι με φίλους, μα ούτε με τα παιδιά τους δεν μπορούν κι ίσως δεν θέλουν να μιλήσουν.

Φίλοι πραγματικοί; Δυσεύρετο το είδος σήμερα».