“Αρχισα να γράφω όταν διάβασα ένα ιστορικό βιβλίο και θεώρησα ότι έχασα τον χρόνο μου”
Η γιατρός Κατερίνα Μπολιώτη μιλά για το πρώτο της βιβλίο “Από την Κωνσταντινούπολη στην Ινσταμπούλ”
Το Βυζάντιο μου άρεσε πάρα πολύ. Είναι - θεωρώ - μια αρκετά ενδιαφέρουσα θεματική που συγκεντρώνει το ενδιαφέρον μεγάλης μερίδας κόσμου. Κι αυτό θεωρώ πως προκύπτει από το γεγονός πως η Κωνσταντινούπολη ήταν μια πανέμορφη πόλη, την οποία δεν έχουμε πια. Αποφάσισα να ασχοληθώ με το Βυζάντιο, διότι είχε πολύ πλούσια ιστορία
Αμέσως μόλις αφήσει στην κρεμάστρα του ιατρείου της την λευκή ρόμπα, πιάνει την μαύρη πένα κι αποτυπώνει τις σκέψεις της στο χαρτί.
Κάποιες από αυτές, έγιναν βιβλίο με τίτλο “Από την Κωνσταντινούπολη στην Ινσταμπούλ”, το οποίο αποτελεί μια σοβαρότατη και ρεαλιστική προσέγγιση στην σουλτανία του Σουλεϊμάν.
Ο λόγος για την Κατερίνα Μπολιώτη, γιατρό σε Περιφερικό Ιατρείο της Αγίας Βαρβάρας, η οποία αναφέρει χαρακτηριστικά πως δεν είναι συγγραφέας, αλλά “γράφει από ευχαρίστηση για να χαλαρώνει”. Η σχετική ελαφρότητα ωστόσο που η ίδια αντιμετωπίζει το συγγραφικό της έργο, δεν αποτυπώνεται στο βιβλίο της, το οποίο χαρακτηρίζεται από αρτιότητα, σοβαρή ιστορική έρευνα και απολαυστικές περιγραφές.
Παρά την ποιότητα του βιβλίου της, η ίδια παραμένει χαμηλών τόνων, τονίζοντας πως σε κάθε περίπτωση παραμένει γιατρός.
Για το βιβλίο της, την ιστορική περίοδο που αυτό πραγματεύεται, αλλά και τις εμπειρίες της ως γιατρός, η κ. Μπολιώτη μιλά στην “Π” σε μία αρκετά ενδιαφέρουσα συνέντευξη.
Ερ. : Θα ήθελα να μου εξηγήσετε πως μία γιατρός, αποφασίζει κάποια στιγμή να γράψει ένα βιβλίο, το οποίο μάλιστα έχει ιστορικές αναφορές;
Απ. : “Η σχέση μου με την γραφή, ουσιαστικά ξεκινά από την σχέση μου με την ανάγνωση. Η γενικότερη σχέση που είχα με το διάβασμα ήταν πάρα πολύ στενή, αφού διάβαζα για να τελειώσω τρεις διαφορετικές σχολές.
Εξαιτίας αυτής της κατάστασης, ακόμα και στον ελεύθερο χρόνο μου διάβαζα. Αλλά διάβαζα για να χαλαρώσω. Στη διάρκεια αυτού του διαβάσματος, επειδή έχω μάθει στην δύσπεπτη ανάγνωση, πέρασαν από τα χέρια μου τα πάντα. Γενικότερα όμως διαβάζω οτιδήποτε υπάρχει σε χαρτί. Όταν λοιπόν έχει δημιουργηθεί μια τέτοια σχέση ανάγνωσης τόσο έντονη, κάποια στιγμή μοιραία από αναγνώστης και δέκτης θέλησα να γίνω πομπός”.
Ερ. : Αυτός ήταν ο μοναδικός λόγος; Θέλω να πω πάρα πολλοί άνθρωποι γράφουν τις σκέψεις τους, δεν εκδίδουν ωστόσο όλοι βιβλία.
Απ. : “Εγώ απλά μετά από το υπερβολικό διάβασμα αισθανόμουν την ανάγκη να γράψω. Στο πλαίσιο αυτό προέκυψε και η συγγραφή του βιβλίου μου. Κυρίως βεβαίως, αυτή η ανάγκη μου για γραφή δημιουργήθηκε επειδή η μνήμη μου είναι γραπτή. Οτιδήποτε θέλω να απομνημονεύσω, το καταγράφω. Αν δεν γράψω κάτι δεν μπορώ να το θυμάμαι. Η αποστήθιση για εμένα ερχόταν μέσω από το γράψιμο”.
Ερ. : Από αυτό που λέτε όμως, μέχρι την συγγραφή ενός βιβλίου με ιστορικές αναφορές υπάρχει μεγάλη απόσταση. Πώς ξεκίνησε η συγγραφή του συγκεκριμένου βιβλίου;
Απ. : “Αναφορικά τώρα με το συγκεκριμένο βιβλίο, η συγγραφή του ξεκίνησε από αντίδραση κι ως ένα βαθμό αγανάκτηση. Είχα διαβάσει ένα συγκεκριμένο ιστορικό βιβλίο, για το οποίο θεώρησα ότι έχασα τον χρόνο μου. Γιʼ αυτό το λόγο και για να παρουσιάσω με ακρίβεια κάποια γεγονότα που θεωρούσα ιδιαίτερα σημαντικά μπήκα στην διαδικασία να γράψω το δικό μου βιβλίο”.
Ερ. : Για ποιο λόγο αποφασίσατε να ασχοληθείτε στο βιβλίο σας ειδικότερα με την ιστορία του Βυζαντίου;
Απ. : “Εγώ γενικά διαβάζω θεματικά. Εκείνο το διάστημα έτυχε να διαβάζω την ιστορία της Κρήτης κι είχα περάσει στην ανάγνωση της ιστορίας του Βυζαντίου. Δεν θέλω να πηγαίνω από το ένα θέμα στο άλλο. Το Βυζάντιο μου άρεσε πάρα πολύ. Είναι θεωρώ μια αρκετά ενδιαφέρουσα θεματική που συγκεντρώνει το ενδιαφέρον μεγάλης μερίδας κόσμου. Κι αυτό θεωρώ πως προκύπτει από το γεγονός πως η Κωνσταντινούπολη ήταν μια πανέμορφη πόλη, την οποία δεν έχουμε πια. Αποφάσισα να ασχοληθώ με το Βυζάντιο, διότι είχε πολύ πλούσια ιστορία”.
Ερ. : Στο βιβλίο σας “Από την Κωνσταντινούπολη στην Ινσταμπούλ” πραγματεύεστε την περίοδο σουλτανίας του Σουλεϊμάν. Υπήρχε κάποιος συγκεκριμένος λόγος για να πραγματοποιήσετε αυτή την επιλογή;
Απ. : “Ο λόγος που αποφάσισα να γράψω για την συγκεκριμένη περίοδο, δηλαδή για τα πενήντα χρόνια σουλτανίας του Σουλτάνου Σουλεϊμάν, ήταν γιατί πιστεύω πως ήταν μια περίοδος στην οποία δεν έχουν σταθεί ιδιαίτερα οι συγγραφείς. Έχουν γραφτεί τόσα βιβλία για το Βυζάντιο για άλλες περιόδους, που πρώτον τα ζηλεύω και δεύτερον δεν θεωρώ πως μπορώ να προσφέρω πολλά περισσότερα απʼ όσα ήδη έχουν προσφερθεί στους αναγνώστες”.
