“Π”: Αυτή είναι η εικόνα που παρουσιάζει η ελληνική φωτογραφία της περιόδου στο εξωτερικό;

Νίνα Κασσιανού: Αυτή ακριβώς ήταν. Μπορούμε βέβαια να αναφέρουμε κάποιες ελληνικές παρουσίες στο εξωτερικό: Μια έκθεση στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγου το 1957 με ένδεκα Έλληνες φωτογράφους και πάλι με θέματα του Αιγαίου και βουκολικά τοπία, κάποιες εκδόσεις της Βούλας Παπαϊωάννου από τον ελβετικό εκδοτικό οίκο Clairefontaine/Guilde du Livre της Λωζάννης, και την συμμετοχή του Δημήτρη

Χαρισιάδη στη μεγάλη ανθρωπιστική έκθεση που είχε οργανώσει το Μουσείο

Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης με θέμα «The family of man» και το 1958 φιλοξενήθηκε στο Ζάππειο. Όλα αυτά όμως δεν μπόρεσαν να αλλάξουν την γενικότερη νοοτροπία των φωτογράφων που εξακολουθούσαν να σαγηνεύονται από την γραφικότητα των θεμάτων.

“Π”: Σε αυτό συνέβαλε το γεγονός ότι δεν υπήρχε κριτική για την τέχνη της

φωτογραφίας στην Ελλάδα;

Νίνα Κασσιανού: Υπήρχαν προβλήματα τέτοιου τύπου. Βεβαίως η άγνοια της κριτικής άλλα και η περιφρόνηση με την οποία οι περισσότεροι τεχνοκριτικοί την αντιμετώπιζαν είχε σαφέστατα αρνητικές συνέπειες. Το χειρότερο από όλα ήταν ότι δεν υπήρχε κανένας προβληματισμός γύρω από τη φύση και τη χρήση της φωτογραφίας γεγονός που οδήγησε τη φωτογραφία σε συντηρητικές κατευθύνσεις. Όταν στην Ευρώπη και την Αμερική είχαν ήδη ξεκινήσει οι θεωρητικές συζητήσεις και μια πληθώρα αξιόλογου φωτογραφικού έργου είχε παραχθεί, στην Ελλάδα ασχολούνταν ακόμα με το αν η φωτογραφία είναι αυτόνομη τέχνη η όχι, με βραβεία και διαγωνισμούς.

Ήταν και το θεσμικό πλαίσιο, βεβαίως, ανασταλτικό: η παιδεία ήταν ελλιπής, δεν υπήρχαν σχολές φωτογραφίας, δεν υπήρχαν μουσεία ή άλλοι θεσμοί που να τη στηρίζουν. Όλα αυτά μαζί με τους υπερβολικούς φορολογικούς δασμούς, δημιούργησαν μια στασιμότητα, εγκλώβισαν την ελληνική φωτογραφική παραγωγή αυτές τις δεκαετίες.