«Η φοίτηση στο Πανεπιστήμιο ήταν δύσκολη»;

«Πάρα πολύ, αφενός γιατί, αντικειμενικά, είναι μια πάρα πολύ δύσκολη σχολή, θέλει πάρα πολύ διάβασμα συν του ότι εγώ έπρεπε να παλέψω κι άλλα πράγματα. Από απλά πράγματα, όπως πχ στο πρώτο έτος η σχολή κτιριακά δεν ήταν κατάλληλα προσαρμοσμένη για να δεχτεί έναν φοιτητή με αναπηρία. Εγώ είχα το χειρότερο δυνατό ξεκίνημα: έπρεπε να παλεύω με την τεχνική υπηρεσία, να φτιάξει ράμπες, τουαλέτες, αναβατόρια, να φροντίσει την προσβασιμότητα σε διάφορους χώρους, τα αμφιθέατρα. Δεν υπήρχε καν πρόσβαση για να περάσεις από το χώρο του πανεπιστημίου στο χώρο του ΠΑΓΝΗ. Όλα αυτά φτιάχτηκαν με τον καιρό αλλά όπως και να χει είναι ο,τι χειρότερο να ξεκινάς κάτω από τέτοιες προϋποθέσεις. Αυτό είναι το πιο απλό. Μετά, μην ξεχνάμε, ότι στην ηλικία των 19 έπρεπε να προσδιορίσω λίγο και το τι γίνεται με το ποια είμαι, πώς εντάσσομαι μέσα στην κοινωνία, ποιος είναι ο ρόλος μου. Είμαι ακριβώς το ίδιο με έναν αρτιμελή άνθρωπο; Είμαι κάτι διαφορετικό; Πώς διαφέρω; Είναι όλα αυτά ερωτήματα, τα οποία δεν είναι τόσο απλό να τα συνειδητοποιήσεις, να δώσεις απαντήσεις. Συν του ότι εδώ στην Ελλάδα δεν υπάρχουν κοινωνικές υπηρεσίες που να μπορούν, όταν είσαι άτομο με αναπηρία, να σου παρέχουν στήριξη, να σε βοηθήσουν να αναπτύξεις μια αυτοπεποίθηση όσο αφορά τον εαυτό σου, τα πράγματα, να προσδιοριστείς. Έπρεπε να βρω απαντήσεις για όλα αυτά και να βρω πώς ακριβώς θέλω να είναι το μέλλον μου. Πολλές φορές οι άλλοι σε προσδιορίζουν με βάση αυτό που βλέπουν νομίζοντας ότι καταλαβαίνουν ποιο είναι το δυναμικό σου αλλά φυσικά δεν το ξέρουν ούτε κι εσύ το ξέρεις εκ των προτέρων, κυρίως όταν είσαι στα 19 και πρέπει να βρεις τις δικές σου απαντήσεις τελικά και το δικό σου δρόμο».