«Θα συμβούλευες ένα παιδί με αναπηρία να δώσει τη δική του μάχη για μια θέση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και στη συνέχεια στην αγορά εργασίας»;

«Φυσικά, αλλιώς τι θα κάνει; Θα κάθεται σαν το «κουτσούρι» μπροστά σε μια τηλεόραση να χαζεύει όλη μέρα, πώς θα γίνει; Ο καθένας έχει τις δικές του προκλήσεις. Για μένα, ας πούμε, είναι η αναπηρία μου, για έναν άλλο θα είναι κάτι διαφορετικό. Εννοείται ότι το παλεύεις, δεν μπορείς να είσαι άμοιρος της μοίρας σου, να κάθεσαι να περιμένεις. Θα κάνεις τον αγώνα σου, θα προσπαθήσεις και το σημαντικότερο ακόμα είναι όταν σκέφτεσαι να δραστηριοποιηθείς ή να διεκδικήσεις κάποια πράγματα θα πρέπει πάντα να το κάνεις με ένα τρόπο που να μην οδηγεί σε μια λύση ατομική, να προσπαθείς να βρίσκεις ή τουλάχιστον να οραματίζεσαι κάποια λύση ή να φαντάζεσαι μια λύση γιατί όλα ξεκινάνε μέσα από τη σκέψη και το πώς το φαντάζεσαι μετά το διεκδικείς λίγο -λίγο, αλλά να είναι μια λύση που να βοηθιούνται και άλλοι, να μην αφορά μόνο εσένα. Ζούμε σε μια χώρα της αρπαχτής, ο καθένας να βολευτεί για την πάρτη του και δεν ʽπα να χαλάει ο κόσμος. Κάτι το οποίο στοχεύει μόνο στην ικανοποίηση ατομικών αναγκών δε θα πάει πολύ μακριά εκ των πραγμάτων, δε θα περπατήσει και εννοείται ότι το Κράτος πρέπει να αλλάξει τακτική απέναντι σε τέτοια ζητήματα, είναι καιρός πια»!