Υπάρχει μια συσσωρευμένη οργή στην Ελλάδα, η οποία πιστεύω, ξεκινάει ιδιαίτερα σε νέους ανθρώπους από μια τάση να διαμαρτυρηθούν σε ένα κατεστημένο πολιτικό, κοινωνικό το οποίο το βλέπουν αντίπαλό τους, επειδή θεωρούν ότι δεν τους παίζει



«Π»: Πέρα απʼ αυτό το “μορατόριουμʼʼ που καταλύθηκε επί Πολύδωρα, μπορούμε να πούμε ότι οι γενικές συνθήκες έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί, έπαιξαν το ρόλο τους;

Πέτρος Μάρκαρης: Υπάρχει μια γενική πίεση στην Ελλάδα. Το ότι η Ελλάδα τείνει να γίνει μια βίαιη κοινωνία και πάλι σας λέω ότι θα έπρεπε να το βλέπουμε, διότι την ημέρα που έγινε το τραγικό γεγονός, το μεσημέρι έγινε ένας αγώνας πόλο στο κολυμβητήριο του Χαλανδρίου. Οι οπαδοί της ομάδας που έχασε, έσπασαν και ρήμαξαν όλο το κολυμβητήριο. Στείλανε για δέκα ράμματα τον προπονητή της αντίπαλης ομάδας και με κάταγμα στο πόδι έναν από τους παίκτες. Αυτό το έκανε η αστυνομία, οι αναρχοαυτόνομοι, ποιος το έκανε; Προχθές το βράδυ έβλεπα ένα παιχνίδι μεταξύ Ηρακλή και μιας άλλης ομάδας στη Θεσσαλονίκη και ξαφνικά επειδή η ομάδα του Ηρακλή ήταν ισόπαλη, ένα μεγάλο μέρος απʼ αυτούς που ήταν στο γήπεδο όρμησαν μέσα την ώρα του παιχνιδιού και άρχισαν να πετάνε καδρόνια, ρόπαλα, ό,τι μπορείς να φανταστείς στους παίκτες. Στη συνέχεια οι παίκτες και έφυγαν και ο διαιτητής τέλειωσε τον αγώνα από φόβο μη γίνει κανένα στραβό. Σας ρωτάω λοιπόν, η αστυνομία φταίει ή οι αναρχοαυτόνομοι; Εδώ πέρα υπάρχουν τάσεις βίας σʼ αυτή την κοινωνία και αυτές οι τάσεις βίας φαίνονται παντού. Να μην εξαγιάζουμε και να μην ωραιοποιούμε τα πράγματα. Όταν γίνονται καταλήψεις Λυκείων όλοι ξέρουν- έστω κι αν δεν το λένε- ότι όταν μπαίνουν ξανά στο σχολείο μετά την κατάληψη το βρίσκουν ρημαγμένο. Ούτε οι αναρχοαυτόνομοι το κάνουν αυτό ούτε η αστυνομία το κάνει αυτό. Θα πρέπει λοιπόν να λέμε όχι ποιος φταίει, αλλά τι είναι εκείνο που προκαλεί τις εκρήξεις βίας στην κοινωνία μας, στον τόπο μας. Αυτό πρέπει να μας ενδιαφέρει.

«Π»: Ποια είναι η γνώμη σας πάνω σʼ αυτό;

Πέτρος Μάρκαρης: Υπάρχει μια συσσωρευμένη οργή στην Ελλάδα, η οποία πιστεύω, ξεκινάει ιδιαίτερα σε νέους ανθρώπους από μια τάση να διαμαρτυρηθούν σε ένα κατεστημένο πολιτικό, κοινωνικό το οποίο το βλέπουν αντίπαλό τους, επειδή θεωρούν ότι δεν τους παίζει.

«Π»: Θεωρείτε δηλαδή ότι είναι κάτι σαν το Μάη του ʼ68;

Πέτρος Μάρκαρης: Πιστεύω ότι είναι μια παραλλαγή προς τα κάτω του Μάη του ʼ68. Διότι ο Μάης του ʼ68 ήταν εξέγερση, αλλά βαθύτατα πολιτικοποιημένη, εξ ου και δεν ήταν σπάσιμο, ρήμαγμα. Ήταν πολιτικό το ζήτημα. Εδώ δυστυχώς δε βλέπω και δε διακρίνω από πίσω πολιτική διάσταση του φαινομένου. Δεν παρατηρώ και αυτό είναι το τρομερό για μένα, ότι αυτά τα παιδιά βγαίνουν, τα σπάνε, διαμαρτύρονται, βρίζουν τους «μπάτσους», πολιτική θέση όμως δεν έχουν, γενικότερη για τον τόπο εννοώ. Όχι πολιτική θέση όπως να μην περάσουν τα Κολέγια, αυτό είναι διεκδίκηση δεν είναι πολιτική θέση. Μη μπλέκουμε τα πράγματα μεταξύ τους.

«Π»: Αυτό δεν ισχύει για όλη την κοινωνία;

Πέτρος Μάρκαρης: Η ελληνική κοινωνία ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο αποπολιτικοποιημένη όσο σήμερα. Δεν υπάρχει αμφιβολία γιʼ αυτό. Δε βλέπω όλο αυτό το χαμό στους δρόμους, βλέπω όλη αυτή την ανατριχιαστική καταστροφή και καταστροφική μανία. Ρωτώ ένα πράγμα, οι διανοούμενοι, οι συγγραφείς, οι καλλιτέχνες αυτού του τόπου πού είναι; Διότι εγώ που είμαι ένας μεγάλος άνθρωπος πια, την εποχή της δεκαετίας του ʼ60, την εποχή ακόμα και μέσα στη χούντα, οι διανοούμενοι, οι συγγραφείς, οι καλλιτέχνες ήταν στην πρώτη γραμμή για να διαφωτίσουν, να θέσουν πολιτικά ζητήματα, να πολιτικοποιήσουν τον κόσμο. Σήμερα πού είναι αυτοί; Διότι εγώ δε βλέπω κανέναν…