Των Αντωνίας Κουτσάκη, Σοφίας Τσεντελιέρου
Ο Πολύδωρας είχε την πολύ κακή ιδέα να πει «Εγώ θα καθαρίσω την περιοχή από τους αναρχοαυτόνομους». Αυτό ήταν πολύ μεγάλο λάθος, διότι αυτή τη φορά η αστυνομία άρχισε να γίνεται πιο επιθετική και προκάλεσε και την επιθετικότητα των αναρχοαυτόνομων. Παιζόταν λοιπόν κάθε βράδυ ένα παιχνίδι. Κάθε βράδυ όμως!
Την απουσία των πνευματικών ανθρώπων, των συγγραφέων και των καλλιτεχνών από τα γεγονότα που συγκλονίζουν τη χώρα καυτηριάζει ο συγγραφέας και πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου Πέτρος Μάρκαρης, ενώ τονίζει ότι ποτέ άλλοτε η ελληνική κοινωνία δεν ήταν τόσο απολίτικη όσο σήμερα.
Με αφορμή την έκρηξη των επεισοδίων, λέει ότι η ελληνική κοινωνία τείνει να γίνει βίαιη και προσθέτει ότι θα είναι μεγάλο λάθος αν ταυτίζεται η καταστροφή με την επανάσταση, αφού η καταστροφή δεν έχει κανέναν πολιτικό στόχο.
Ο δημιουργός του αστυνόμου Χαρίτου μιλά στην «Π» με αφορμή την παρουσίαση του νέου βιβλίου του με τίτλο «Παλιά, πολύ παλιά» και σχολιάζει όσα συμβαίνουν γύρω μας…
«Π»: Ποιο είναι το ερέθισμα κάθε φορά για να γράψετε;
Πέτρος Μάρκαρης: Κάθε φορά το ερέθισμα είναι διαφορετικό. Κάθε φορά υπάρχει ένας άλλος λόγος για τον οποίο και θέλω να γράψω. Άλλα είναι σε κάθε μυθιστόρημα αυτά τα ερεθίσματα και δεν ξέρω κάθε φορά πού θα μου έρθουν. Μπορεί να περπατάω στο δρόμο και να μου ʽρθει μια ιδέα. Μπορεί να διαβάσω εφημερίδες και να μου ʽρθει μια ιδέα. Μπορεί να διαβάσω ένα βιβλίο και να κάνω συνειρμούς. Δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη πηγή ή αφορμή ή τρόπος στον οποίο καταφεύγω για να πάρω ιδέες και δε νομίζω ότι υπάρχει και σε κανέναν συγγραφέα κάτι τέτοιο.
«Π»: Τα γεγονότα που ζούμε θα μπορούσαν να είναι μια πηγή υλικού;
Πέτρος Μάρκαρης: Εγώ σε όλα μου τα μυθιστορήματα έχω μια ας πούμε όχι θέση, αλλά αντιμετώπιση της τρέχουσας ελληνικής πραγματικότητας, κοινωνικής και πολιτικής. Κάθε φορά όταν γράφω ένα μυθιστόρημα ενδιαφέρομαι γιʼ αυτά που γίνονται γύρω μου, για την πραγματικότητα που ζω. Από το σημείο αυτό όμως, μέχρι να σας πω αυτή τη στιγμή αν αυτό το υλικό θα ήταν υλικό μυθιστορήματος, οφείλω να ομολογήσω ότι δεν το ξέρω, γιατί είναι ακόμα πολύ νωπό. Πρέπει να κατακαθίσει μέσα μου για να δω ως ποιο σημείο και υπό ποία μορφή είναι αξιολογήσιμο αυτό το οποίο συμβαίνει γύρω μας αυτές τις ημέρες.
«Π»: Ως συγγραφέας και ως άνθρωπος που ζείτε την καθημερινότητα και βιώνετε τα προβλήματα κι εσείς από την πλευρά σας, ποια είναι η άποψή σας για τα όσα συμβαίνουν;
Πέτρος Μάρκαρης: Θα σας πω την άποψή μου για όσα συμβαίνουν στην Αθήνα, γιατί δε ζω στην Κρήτη και δεν ξέρω πώς έχουν τα πράγματα εκεί, όπως δεν ξέρω καλά καλά και στη Θεσσαλονίκη που την γνωρίζω καλύτερα, γιατί πηγαίνω πολύ συχνά. Εκείνο που έχω να σας πω από την Αθήνα είναι ότι όποιος δεν έβλεπε ότι κάποια στιγμή θα συνέβαινε ένα τέτοιο γεγονός θα πρέπει να ήταν τυφλός ή να εθελοτυφλούσε.
Δυστυχώς εδώ και τρία χρόνια στα Εξάρχεια παίζεται ένα κρυφτούλι. Στα Εξάρχεια παίζεται μια κατάσταση η οποία είναι άκρως επικίνδυνη.
Υπήρχε στα Εξάρχεια μια σιωπηρά αποδοχή: η αστυνομία δεν έβγαινε κάθε τόσο μπροστά για να κυνηγήσει, να συλλάβει, να κάνει έλεγχο ταυτοτήτων κλπ. και αυτοί όλοι οι αναρχοαυτόνομοι της περιοχής κρατούσαν ορισμένα όρια για να μην ερεθίζουν την αστυνομία. Αυτό πριν από τρία χρόνια, επί υπουργίας Πολύδωρα, άλλαξε ριζικά. Ο Πολύδωρας είχε την πολύ κακή ιδέα να πει «Εγώ θα καθαρίσω την περιοχή από τους αναρχοαυτόνομους». Αυτό ήταν πολύ μεγάλο λάθος, διότι αυτή τη φορά η αστυνομία άρχισε να γίνεται πιο επιθετική και προκάλεσε και την επιθετικότητα των αναρχοαυτόνομων. Παιζόταν λοιπόν κάθε βράδυ ένα παιχνίδι. Κάθε βράδυ όμως!
Περνούσαν τα περιπολικά, ορμούσαν οι αναρχοαυτόνομοι. Η αστυνομία τον τελευταίο καιρό είχε δώσει εντολή να μην προκαλούν οι αστυνομικοί. Να περνούν και να φεύγουν. Εκείνο το βράδυ όμως, πέσαμε σε δύο κτήνη, τα οποία σκότωσαν εν ψυχρώ ένα παιδί.

