Μια ιστορία, που για όσους έχουν ζήσει στην Αθήνα φαντάζει καθημερινή, πραγματεύεται στο τελευταίο βιβλίο της «Χωρίς Κραγιόν», η Μαρίνα Πετροπούλου.
Η ηρωίδα της, η Ειρήνη, βρίσκεται στη…δύνη οικονομικών και ερωτικών συμφερόντων, που την εγκλωβίζουν σʼ έναν άτυχο γάμο και την ασχήμια της. Η ίδια ωστόσο, θέτοντας ως πρότυπο την απόλυτη ομορφιά, θα δραπετεύσει από το «επίχρυσο κλουβί» που της επεφύλαξε η μοίρα, για να πετάξει στο όνειρο της. Όσο περισσότερο όμως ζει κοντά στο όνειρο η Ειρήνη, διαπιστώνει πως ήταν ίσως καλύτερα, όταν μονάχα ονειρεύονταν.
Ερ.: Στο τελευταίο βιβλίο σας «Χωρίς κραγιόν» πραγματεύεστε την ιστορία μιας κοπέλας που έθεσε ως αυτοσκοπό την ομορφιά για να διαπιστώσει τελικά πως η εμφάνιση δεν μετράει και τόσο πολύ. Η ομορφιά τελικά σήμερα είναι δύναμη; Αρκεί από μόνη της;
Απ.: “Η ομορφιά ήταν, είναι και θα είναι δύναμη, ευτυχώς όμως όχι τόσο ισχυρή για να σηκώνει τα αληθινά βάρη της ψυχής. Με ρωτάτε αν επηρεάστηκα, ναι, επηρεάστηκα απʼ όλη την εμπορευματοποίηση και την υπερεκτίμηση της ομορφιάς γύρω μας, κι αν έγραψα αυτό το βιβλίο, το έκανα για να δώσω όσο μπορώ τη θέση και το μέγεθος που της αξίζει”.
Ερ.: Διαβάζοντας το «Χωρίς κραγιόν» είχα την αίσθηση πως μπροστά μου ζωντανεύουν αληθινά πρόσωπα, είτε της διπλανής πόρτας είτε της ελληνικής σόου μπιζ. Είναι σωστή αυτή η αίσθηση;
Απ.: “Ένας συγγραφέας μπορεί να επηρεαστεί από τα πάντα. Η ζωή του, το περιβάλλον του, οι εφημερίδες, τα διαβάσματα, ακόμα και τα τραγούδια που ακούει, μπορεί να γίνουν σπίρτα που ανάβουν και γίνονται ιδέες, σκέψεις και μετά μυθοπλασία. Το «Χωρίς κραγιόν» είναι καθαρή μυθοπλασία με βιωματικές λεπτομέρειες”.

