
Έντονα καλλιτεχνικό πνεύμα, αλλά και πολύ άμεση στο γράψιμο της είναι η συγγραφέας Μαρίνα Πετροπούλου.
Με έξι βιβλία στο ενεργητικό της, η κ. Πετροπούλου αγγίζει θέματα καθημερινά, ζητήματα επίκαιρα, καταπιάνεται με τα ανθρώπινα.
Εκτός από τη συγγραφή βιβλίων, όντας φύση καλλιτεχνική, ασχολείται ταυτόχρονα με τη γλυπτική και τη ζωγραφική, τέχνες που σπούδασε στη σχολή Βακαλό. Τα τελευταία χρόνια καταπιάνεται επίσης και με το εμπόριο, δραστηριότητα πως όπως τονίζει δεν περιορίζει την συγγραφική δραστηριότητα της, αλλά την υποβοηθά, καθώς η αλληλεπίδραση με την κοινωνία δρα ευεργετικά.
Για όλα αυτά, αλλά και για το πιο πρόσφατο βιβλίο της με τίτλο «Χωρίς κραγιόν» μιλά στην «Π» η κ. Μαρίνα Πετροπούλου, πραγματοποιώντας ένα «ταξίδι» στο χθες, το σήμερα και το αύριο της προσωπικής της ζωής, αλλά και των…δημιουργημάτων της.
Ερ.: Διαβάζω στο βιογραφικό σας ότι γράφετε από δεκαεφτά χρόνων. Να υποθέσω πως το γράψιμο είναι μια…εσωτερική σας παρόρμηση;
Απ.: Θα το έλεγα εσωτερική υπόθεση, όχι παρόρμηση. Το γράψιμο είναι ανάγκη έκφρασης, μια ανάγκη που υπάρχει κρυμμένη και ελευθερώνεται σιγά σιγά, έτσι τουλάχιστον συνέβη σε εμένα. Ποτέ δεν σκέφτηκα να γίνω συγγραφέας. Απλά έγινε.
Ερ.: Εκτός από τη συγγραφή βιβλίων έχετε ασχοληθεί ταυτόχρονα με την κεραμική και την γλυπτική. Θεωρείτε πως οι καλλιτεχνικές σας ανησυχίες μπορούν να συνδυαστούν με τις συγγραφικές;
Απ.: “Απόλυτα, γιατί οι συγγραφείς είναι καλλιτέχνες. Όποιος αισθάνεται, φαντάζεται και μεταφράζει τη φαντασία του σε έργο όπως κι αν λέγεται αυτό, τι άλλο μπορεί να είναι; Εγώ, όταν δεν γράφω, ή όταν «κολλάω» στο γράψιμο, ζωγραφίζω. Μη φανταστείτε τίποτα σπουδαίο, εμένα όμως με ελευθερώνει και με συντηρεί σʼ έναν ιδιαίτερα μοναχικό δρόμο που αγαπώ”.
Ερ.: Συμβαίνει το ίδιο και με το εμπόριο, με το οποίο έχετε καταπιαστεί επίσης επαγγελματικά; Θέλω να πω, η εικόνα που έχουμε στο μυαλό οι περισσότεροι άνθρωποι για τους συγγραφείς, διαφέρει μάλλον από την εικόνα ενός ανθρώπου που ασχολείται ταυτόχρονα με κάτι τόσο…επίγειο όσο το εμπόριο.
Απ.: “Οι συγγραφείς είναι σαν όλους τους ανθρώπους. Εργάζονται, κουράζονται και λειτουργούν στη ζωή πρακτικά συναισθηματικά και συνηθισμένα. Αν δεν συνέβαινε αυτό, δεν θα είχαν ερεθίσματα για να γράψουν. Η καθημερινότητα, οι ανθρώπινες σχέσεις, η παρατήρηση και η τριβή με το περιβάλλον είναι οι μόνιμες προκλήσεις του συγγραφέα”.
Ερ.: Είχατε την τύχη ένα από τα βιβλία σας, το «Σαν γλυκό του κουταλιού» να γίνει μια ιδιαίτερα επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά. Πόσο κοντά ήταν η τηλεοπτική μεταφορά στο βιβλίο;
Απ.: “Συνήθως οι μεταφορές στην τηλεόραση ξεφεύγουν από τα βιβλία. Έτσι έγινε και με το δικό μου, χωρίς αυτό να σημαίνει πως χάθηκε το νόημα του. Δυστυχώς όμως, δεν γίνεται αλλιώς. Η τηλεόραση έχει ανάγκη από εικόνα κι όταν στο βιβλίο δεν υπάρχει αρκετή, πρέπει να δημιουργηθεί. Όπως και ναʼ χει, είναι καλό να περνάνε τα βιβλία στο πλατύ κοινό κι ας γίνονται παραχωρήσεις”.
Ερ.: Κάποιοι συγγραφείς αναφέρουν πως στις τηλεοπτικές μεταφορές αρκετές φορές «σκοτώνονται» οι ήρωες τους. Αισθάνεστε κάτι τέτοιο;
Απ.: “Ναι, το ένιωσα κι ήταν οδυνηρό. Ένας ήρωας μου ακυρώθηκε σαν χαρακτήρας και με πόνο κατάλαβα γιατί. Η κοινωνική ακαταλληλότητα του, έπρεπε να ομαλοποιηθεί γιατί το τηλεοπτικό κοινό αρνείται να δεχτεί μια ολόκληρη ανορθόδοξη προσωπικότητα ακόμη κι αν είναι αληθινή”

