Ερ.: Πιστεύετε ότι σήμερα υπάρχουν αρκετοί συγγραφείς που γράφουν βιβλία, επιδιώκοντας να τα δουν στην τηλεόραση;
Απ.: “Όχι δεν πιστεύω ότι υπάρχουν. Υπάρχουν άξιοι σεναριογράφοι που γνωρίζουν καλά την ειδική γραφή της τηλεόρασης. Το βιβλίο και το σενάριο είναι δύο είδη εκ διαμέτρου αντίθετα, γιʼ αυτό και είναι δύσκολο να συνυπάρξουν. Ο συγγραφέας «αισθάνεται» ενώ ο σεναριογράφος «φωτογραφίζει». Ακόμα κι εγώ που ασχολούμαι και με τα δύο είδη, τα ξεχωρίζω εντελώς μέσα μου”.
Ερ.: Διαπίστωσα πως το γράψιμο σας έχει στοιχεία επιτήδευσης, αλλά στη βάση του είναι απλό. Αυτή τη μορφή γραφής την υιοθετείτε από επιλογή ώστε τα βιβλία σας να αφορούν όσο το δυνατόν περισσότερο κοινό;
Απ.: “Το γράψιμο μου έχει τα στοιχεία και τις δυνατότητες που έχω και μπορώ. Σας διαβεβαιώνω πως δεν θα μπορούσα να γράψω ποτέ κάτι «για να». Η συνταγή, αν υπάρχει, αφορά σίγουρα κάποιους πιο έμπειρους και πιο σημαντικούς εργάτες της γραφής από εμένα που γράφω από ένστικτο και μόνον”.
Ερ.: Κάποιοι συνάδελφοι σας υποστηρίζουν πως στο βωμό των μπεστ σέλλερ έχει χαθεί η τέχνη της αφήγησης. Συμμερίζεστε την άποψη αυτή; Πιστεύετε πως ένα μπεστ σέλλερ κάνει ένα βιβλίο καλό ή θεωρείτε πως η εμπορική αποδοχή δεν σχετίζεται και δεν πρέπει να σχετίζεται με την ποιότητα;
Απ.: “Όχι. Όπως σας είπα, δεν πιστεύω πως ένας συγγραφέας μπορεί να κάνει κάτι περισσότερο ή λιγότερο απʼ αυτό που είναι ικανός. Για μένα, κριτής πάντα θα είναι ο αναγνώστης και όχι κάποιοι «κριτικοί και ειδικοί» που βάζουν ταμπέλες και κατηγοριοποιούν τη λογοτεχνία σε εύκολη και δύσκολη ή σε ποιοτική και μη. Το βιβλίο είναι στη διάθεση του κοινού κι αυτό θα αποφασίσει τελικά για την αξία ή τη διαχρονικότητα του είτε αυτό είναι μπεστ σέλλερ είτε όχι. Οι θεωρίες ότι όσο πιο πολλά βιβλία πουλάει ένας συγγραφές, τόσο πιο «εύπεπτος» είναι, ή ότι η ελίτ των συγγραφέων έχει ειδικό περιορισμένο κοινό, δεν με ενδιαφέρουν σας διαβεβαιώνω. Καλό βιβλίο για εμένα είναι αυτό που ακουμπάει στην καρδιά μας και τίποτε άλλο”.

