Μέχρι σήμερα η κυρία Βετουλάκη-Ζώη θυμάται τους κατοίκους των Σκουρβούλων που την αγκάλιασαν σαν δεύτερη οικογένεια. «Με αγάπησαν πολύ οι άνθρωποι εκεί και έρχονταν το βράδυ να μου κάνουν συντροφιά, να τους πω τα νέα και με είχαν σαν φίλο τους και μου είχαν απόλυτη εμπιστοσύνη, γιʼ αυτό μπόρεσα και να πάρω μέρος στην αντίσταση. Δεν ξεχνώ τους Σκουρβουλιανούς. Τους θυμάμαι πάντα. Τους ανθρώπους τους φιλότιμους, τους φιλόξενους που βρήκα εκεί σε κανένα μέρος δεν τους αντίκρισα. Δεν τους ξεχνώ».
Χαρακτηριστική είναι η περιγραφή της για την τελευταία της μέρα στο χωριό: «Όταν μπόρεσα να φύγω μετά από δέκα χρόνια, ήρθε ο επιθεωρητής και κατέβηκε στο χωριό για να δει τι εντύπωση είχαν οι χωριανοί για τη δασκάλα, αυτοί έλεγαν “μη μας την πάρετεʼʼ. Αυτός τους είπε “Κοπέλα ήρθε και φεύγει τώρα παντρεμένη με παιδιάʼʼ Το πρωί της μέρας που έφευγα σηκώνομαι και βλέπω στην αυλή του σπιτιού μου που ήταν δίπλα στο σχολείο, όλους τους ανθρώπους με τα ζώα τους για να μου κατεβάσουν τα πράγματα. Λέω “γιατί ήρθατε τόσος κόσμος, τι πράγματα έχω;ʼʼ

