«Η ζωή στα Σκούρβουλα ήταν καλύτερη από άλλα χωριά γιατί ήμαστε μακριά από τους Γερμανούς. Ο κόσμος κυκλοφορούσε ελεύθερα τα βράδια. Ταʼ αντιστασιακά τραγούδια, τα δημοτικά και της λευτεριάς ακούγονταν σε κάθε ευκαιρία.

Από τους Βόρρους και ταʼ άλλα χωριά του Κάμπου πολλοί φίλοι ερχόταν νʼ αναπνεύσουν ελεύθερο αέρα, όπως λέγανε.

Δυστυχώς όμως και για τα Σκούρβουλα ξημέρωσε η μαύρη μέρα της καταστροφής. Ήταν 12 Αυγούστου 1944. Η μέρα της λευτεριάς πλησίαζε και εμείς ετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε ανάλογα το πανηγύρι της Παναγίας. Μικροί και μεγάλοι καθαρίζανε την πλατεία του χωριού για λύρα, χορό και τραγούδι. Η κακή τύχη όμως έφερε από το Τυμπάκι δύο Γερμανούς αυγουλάδες, όπως λέγαμε αυτούς που ήρχοντο για αυγά. Ο πρόεδρος τους έδωσε τʼ αυγά, τους περιποιήθηκε, καβαλίκεψαν τα ζώα τους και έφυγαν. Όταν περνούσαν το ρυάκι που είναι έξω από το χωριό τους πυροβόλησαν και τους σκότωσαν.

Μόλις έφθασε στο χωριό η είδηση του σκοτωμού των Γερμανών μαζευτήκαμε όλοι στην πλατεία για να σκεφθούμε τι μπορούσε να γίνει. Επειδή ήξερα με όλες τις λεπτομέρειες την καταστροφή της Βιάννου και ότι δεν σεβάστηκαν ούτε γέροντες, ούτε ιερείς, δεν είχαν όμως σκοτώσει γυναίκες, πρότεινα να φύγουν οι άνδρες και θα έμενα εγώ με τις γυναίκες. Έτσι κι έγινε. Τη 13η Αυγούστου το πρωί ήλθε στο χωριό ένας λόχος Γερμανών. Μας μάζεψαν στην πλατεία και βρεθήκαμε μόνο γυναίκες και παιδιά. Παρουσιάστηκα σαν δασκάλα και προσπάθησα να δικαιολογήσω τους άνδρες ότι ήταν στη δουλειά. Όπως ήταν επόμενο δεν έγινα πιστευτή. Μου είπαν τότε ότι έπρεπε να τους ακολουθήσω και πήραν μαζί μου και την Ελευθερία Λιανουδάκη. Όταν είδε η θεία μου Ειρήνη Σμαργιαννάκη ότι έφευγα, με ακολούθησε. Μας βάλανε μια μια χωριστά κατʼ αραιά διαστήματα ανάμεσα στη γραμμή των στρατιωτών που βάδιζε αφʼ ενός ζυγού και πήγαμε στους Βόρρους όπου μας φυλακίσανε. Τι έγινε μετά δεν ξέρω και κατά το βραδάκι μας άφησαν ελεύθερες και ξεκινήσαμε για τα Σκούρβουλα.

Έξω από τους Βόρρους μας περίμενε ο τέως Βουλευτής Κων. Πολυχρονάκης και μας είπε να μην πάμε στο χωριό. Δεν το δεχτήκαμε και περισσότερο η Λιανουδάκη που είχε εκεί τα παιδιά της. Μου ετόνισε ότι εγώ κινδύνευα περισσότερο και τότε αποφασίσαμε να φύγουν οι δυό για τα Σκούρβουλα και μένα με συνόδευσε στη Φανερωμένη, στο σπίτι του συντέκνου μου Νικολιδάκη.

Όλη νύκτα δεν έκλεισα μάτι και η συνείδησή μου με ήλεγχε γιατί βρισκόμουν μακριά από το καθήκον μου.

Μόλις ξημέρωσε πήρα την απόφαση να γυρίσω στα Σκούρβουλα. Παρά τις αντιρρήσεις μου, η αδελφή του κουμπάρου μου και αδελφική μου φίλη, Ευαγγελία Νικολιδάκη, ήλθε μαζί μου για συντροφιά. Σκέφθηκα ότι έπρεπε να πάρω ορισμένες προφυλάξεις γιʼ αυτό δεν πήγαμε από το δρόμο τον ημιονικό, αλλά μέσα από το ποτάμι. Όταν πλησιάζαμε στο χωριό αφήσαμε το ποτάμι και πήραμε την πλαγιά. Μόλις ανεβήκαμε λίγο είδαμε ολόκληρη φάλαγγα Γερμανών να προχωρεί προς τα Σκούρβουλα. Όπως ήταν φυσικό σταματήσαμε εκεί και κρυφτήκαμε μέσα στα δένδρα και περιμέναμε. Έπειτα από αρκετή ώρα ακούσαμε πολλούς πυροβολισμούς και καταλάβαμε ότι δεν έπρεπε να προχωρήσουμε. Γυρίσαμε πίσω κι έπειτα από λίγο μάθαμε το τραγικό συμβάν.

Οι Γερμανοί μπήκαν στο χωριό, μάζεψαν όσα γυναικόπαιδα βρήκαν και τα οδήγησαν έξω από το χωριό. Εκεί ξεχώρισαν τριάντα πέντε γυναίκες και πέντε άνδρες που βρήκαν στο δρόμο τους και τους εκτελέσανε. Ανάμεσα σʼ αυτές ήταν η θεία μου Ειρήνη Σμαργιαννάκη και η Ελευθερία Λιανουδάκη, όπου τις είχαν πάρει μαζί με μένα οι Γερμανοί».