Αν και έζησε σε εποχές δύσκολες, η κυρία Βετουλάκη, λέει ότι σήμερα αν και προσφέρονται τόσες ανέσεις κυρίως λόγω της τεχνολογίας, υπάρχουν άλλα σοβαρά προβλήματα και προσθέτει «Αυτά είναι αποκυήματα της παγκοσμιοποίησης, της σύγχρονης ζωής, των μέσων».

Συγκρίνοντας την εποχή που εκείνη ξεκινούσε τη ζωή της ως δασκάλα με τη σημερινή λέει «Οι περισσότεροι τουλάχιστον της εποχής μου, μετά που ήρθε κι ο πόλεμος έγιναν δάσκαλοι γιατί δεν είχαν τα μέσα να κάνουν κάτι άλλο. Και τώρα πάλι εκεί γυρίζουμε. Όμως για να πεις ότι θα δώσεις εξετάσεις σε πανελλήνιες πρέπει ο κακομοίρης ο πατέρας, οι γονείς να δώσουν πολλά χρήματα. Και μυαλό να έχεις και μελέτη να έχεις, φροντιστήριο πρέπει να κάνεις από το Δημοτικό. Καταλαβαίνετε λοιπόν πού γύρισε πάλι η ανώτατη εκπαίδευση. Είναι αυτό που φωνάζαμε μια φορά «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία». Αυτά πήγαν περίπατο. Θα δείτε και χειρότερα εσείς. Εμείς με το λίγο μισθό που παίρναμε μπορούσαμε και να ζήσουμε και κάτι να φυλάξουμε αποκούμπι κι ένα σπιτάκι να κάνουμε. Τώρα πώς θα το κάνει το σπιτάκι το ζευγάρι που θα ξεκινήσει; Όλους τους λυπάμαι τώρα. Χαρά στα παιδιά που βρίσκουν σήμερα μια στέγη. Τα ζω όλα αυτά!».



Τηλεόραση

Ένα άλλο ζήτημα που θίγει η 92χρονη δασκάλα είναι εκείνο της τηλεόρασης και των αμέτρητων ωρών που περνούν μπροστά της τα παιδιά. «Δυστυχώς η τηλεόραση κάνει σήμερα τη νέα γενιά και να μη διαβάζει και να μη γυμνάζεται, μόνο να κάθεται εκεί και να οι χοληστερίνες από το νηπιαγωγείο, να τα αρθριτικά από νωρίς» λέει η κυρία Βετουλάκη-Ζώη και συνεχίζει «Η μητέρα πρέπει να δουλέψει. Θα γυρίσει κατακουρασμένη από τη δουλειά της με όλα τα προβλήματα που θα συναντήσει εκεί που είναι. Μετά πρέπει να τα κάνει όλα στο σπίτι. Τώρα είναι δύσκολο να έχεις τα ξένα χέρια. Αυτή πάλι βρίσκει καταφύγιο στο κουτί. Καθίζουν μαζί της και τα παιδιά. Κι αυτά τα λυπάμαι, ενώ εμείς μεγαλώσαμε αλλιώς. Τώρα το παιδί δεν ξέρει να περάσει τη βελόνα. Εμείς από την Αʼ Δημοτικού τα βάζαμε να κάνουν σταυροβελονιά. Έχουν αλλάξει τελείως οι όροι. Αλλά δυστυχώς αντί αυτά τα μέσα του πολιτισμού να κάνουν τον άνθρωπο ευτυχέστερο τον κάνουν δυστυχέστερο. Κατέστρεψαν κάθε ιδανικό. Κάθε καλό που μπορούσε να μας δώσει αυτή η ζωή και μας γεμίζει απογοήτευση από τα είκοσί μας χρόνια. Λυπάμαι τα μικρά παιδιά που πηγαίνουν στο νηπιαγωγείο από τριών χρονών, πριν την ώρα τους…».

Πριν δει να συμβαίνουν όλα αυτά είχε ακούσει έναν καθηγητή της στο Διδασκαλείο το 1934 να προβλέπει ότι θα προοδεύσει ο κόσμος, όμως ο άνθρωπος δε θα γίνει ευτυχισμένος. «Ο καθηγητής Χατζηγιάννης μας έλεγε ʽʼθα ζήσετε μια εποχή που ο άνθρωπος θα κάνει ταξίδι στο φεγγάρι, αλλά δυστυχώς ο πολιτισμός και τα μέσα αυτά είναι ποσά αντίστροφα με την ευτυχία του ανθρώπου. Όσο περισσότερα δίνει ο πολιτισμός, τόσο δυστυχέστερος είναι ο άνθρωποςʼʼ. Τα έζησα αυτά! Έχουμε μέσα, αλλά ποιοι τα απολαμβάνουν; Επικρατούν η φτώχεια και η εκμετάλλευση» τονίζει η κυρία Βετουλάκη-Ζώη.