Τι σας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση όταν ερευνούσατε το θέμα των λεπρών της Σπιναλόγκα;

«Αρκετά πράγματα μου προξένησαν εντύπωση και ενδιαφέρον, όπως για παράδειγμα οι σχέσεις μεταξύ των ασθενών που θύμιζαν ιδιαίτερα τη μικρή παραδοσιακή κοινότητα ενός χωριού. Επίσης, η υψηλή αίσθηση της αξιοπρέπειας και της περηφάνιας, παρόλες τις αντιξοότητες και τις δυσκολίες, η διάθεση για επικοινωνία, μετά την αρχική γνωριμία, η ντροπή και ο φόβος που ένιωθαν. Ειδικότερα, ο φόβος τους με εντυπωσίασε. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν υποχρεωθεί να φοβούνται τους εαυτούς τους και την υπόλοιπη κοινωνία, χωρίς ουσιαστικά να είναι επικίνδυνοι. Ένα άλλο χαρακτηριστικό στοιχείο ήταν η αλληλεγγύη μεταξύ τους και η κατανόηση των προβλημάτων των άλλων, των «κανονικών». Υποθέτω ότι αν έχεις πονέσει και έχεις νιώσει βαθιά μέσα σου το συναίσθημα της απώλειας και της στέρησης γίνεσαι περισσότερο ευαίσθητος στα προβλήματα, δηλαδή αποκτάς μια επιπλέον διάθεση να βοηθήσεις και να συνεισφέρεις, τουλάχιστον όσο σου επιτρέπεται. Η νησίδα ήταν τριγυρισμένη από ενετικές οχυρώσεις και αυτό επέτεινε την αίσθηση εγκλεισμού και «κλεισούρας», όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν οι ίδιοι στις αφηγήσεις τους. Αυτό που αξίζει να αναφερθεί είναι η εφευρετικότητα και η ικανότητα αυτών των ανθρώπων να βελτιώνουν, στο μέτρο του δυνατού, με πενιχρά μέσα την καθημερινότητα τους. Διέθεταν, μια «τέχνη της επιβίωσης» και μια «κουλτούρα της στωικότητας», η οποία ήταν μάλλον μια ενσυνείδητη απάντηση στους ευτελισμούς και την απαξίωση την οποία είχαν συστηματικά υποστεί».