Ερ. : Παλαιότερα οι ηθοποιοί έβγαιναν από το θέατρο στην τηλεόραση. Τώρα οι

συνιστώσες έχουν αλλάξει. Θεωρείτε πως κάτι τέτοιο μπορεί να γίνεται και για καλό;

Απ.: Η τηλεόραση είναι ο τόπος του αναλώσιμου. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβει αυτό ένας νέος ηθοποιός, τόσο πιο γρήγορα θα ξεφύγει απ την παγίδα να γίνει ηθοποιός μιας χρήσης. Τόσο πιο γρήγορα θα ξεφύγει απʼ την παγίδα του να μπερδεύει την αναγνωρισιμότητα με το επίτευγμα.

Ερ. : Από την πρώτη Λούφα που ήσασταν απλός στρατεύσιμος, φτάσατε στην τελευταία…λοχαγός. Εκτός από τους βαθμούς, τι άλλο έχει αλλάξει πιστεύετε;

Απ.: Ξέρετε, ο κινηματογράφος ήταν ανέκαθεν βιομηχανικό είδος κι αυτή η χώρα ποτέ δεν τα πήγε καλά με τη βιομηχανία. Δεν γίνεται να παράγεις βιομηχανικά προϊόντα με κανόνες βιοτεχνίας ή οικοτεχνίας. Είναι αλήθεια πως οι άνθρωποι που κάνουν ταινίες παλεύουν με νύχια και με δόντια, αλλά οι συνθήκες είναι δραματικές. Πέραν λοιπόν του να συμπαραστέκεσαι, από όποια θέση κι αν είσαι (στρατιώτης ή λοχαγός) σε τέτοιες προσπάθειες, δεν έχεις τίποτʼ άλλο να κάνεις. Αρκεί να μη λουφάρεις.

Ερ. : Κάποιοι μιλούν για θάνατο της ουσιαστικής σάτιρας προς όφελος της απλής κωμωδίας από την πρώτη Λούφα ως την τελευταία. Συμφωνείτε με την άποψη αυτή;

Απ.: Η σάτιρα και τα όρια της έχουν σχέση με το γούστο, με την αισθητική, δηλαδή με την ουσιαστική ηθική. Η ανατροπή όμως των αποκλεισμένων ομάδων, στις οποίες αναφέρθηκα προηγουμένως, έδωσε τη δυνατότητα μιας ακραίας επίθεσης των πάντων προς του πάντες. Και η σατιρική κριτική, που μία κοινωνία έχει απόλυτη ανάγκη, κατάντησε, υβριστική ανεκδοτολογία μιας βίαιης γηπεδικής ατμόσφαιρας. Όλοι εκδικούνται γκρεμίζοντας και διαλύοντας τα πάντα, χωρίς να προσφέρουν κάποια εναλλακτική πρόταση.

Ερ. : Στις δουλειές σας συνεργαστήκατε το τελευταίο διάστημα με σχετικά νέους στο χώρο ηθοποιούς. Πιστεύετε ότι τα πράγματα για τη νέα γενιά στον καλλιτεχνικό χώρο έχουν γίνει δυσκολότερα;

Απ.: Οι νέοι ηθοποιοί δεν είναι ούτε καλύτεροι, ούτε χειρότεροι, είναι απλώς διαφορετικοί και σαν έτσι πρέπει να τους αντιμετωπίζει ένας πιο παλιός ηθοποιός. Την ίδια στιγμή και τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ούτε πιο δύσκολα, ούτε πιο εύκολα. Αλίμονο όμως στον πιο παλιό (δάσκαλο ή μη) που αναλώνεται με συμβουλές. Τα παιδιά μας αλλά και οι μαθητές δεν αντιγράφουν αυτό που τους λέμε ή αυτό που αφήνουμε να φαίνεται, αλλά αυτό που τους κρύβουμε. Αν θέλουμε λοιπόν να τους παραδώσουμε κάτι (με την έννοια της παράδοσης) αυτό θα πρέπει να έχει σχέση με τη δική μας συνέπεια και τις δικές μας εμμονές. Τη δουλειά μας εμείς, τη δουλειά τους αυτοί.

Ερ.: Έχετε προετοιμαστεί για το χειμώνα; Τι σκέφτεστε να παρουσιάσετε;

Απ.: Τον χειμώνα θα παρουσιάσω το έργο του Πάτρικ Μάρμπερ «Πιο κοντά». Μία έκκληση ή ίσως και μία ερώτηση, στο κατά πόσον μπορούμε εμείς οι άνθρωποι να έρθουμε πιο κοντά ο ένας στον άλλον, χωρίς φόβο.