Ερ.: Τελικά το ηγετικό πρόσωπο κατʼ ουσία κι όχι κατʼ επίφαση είναι θηλυκό ή αρσενικό;

Απ.: Η ηγεσία σε πολιτικό επίπεδο είναι αρσενική ανακάλυψη! Οι θηλυκές οντότητες ουδέποτε είχαν την ανάγκη να επιβεβαιωθούν μέσω της ηγεσίας, γιατί ούτως ή άλλως ηγούνται της φύσης μας. Αυτές μας γεννούν. Απ αυτές αρχίζουμε, απ αυτές ξεκινάμε και βέβαια σ αυτές καταλήγουμε και τελειώνουμε. Στις μητρικές κοινωνίες η έννοια της ηγεσίας δεν υπήρχε γιατί κανείς δεν την αμφισβητούσε. Υπήρχε σεβασμός προς τη φύση, τη μάνα γη και κατʼ επέκταση στη θηλυκή ύπαρξη, που εκπροσωπούσε τη Φύση. Στη συνέχεια τα πράγματα ανετράπησαν, και τα ρήματα ηγούμαι, εξουσιάζω, άρχω μπήκαν στο λεξιλόγιο της ζωής μας. Ανδρικές φοβίες, αγωνίες και ασέβειες. Τώρα ποιος ευθύνεται γι αυτή την αλλαγή; Δύσκολη ερώτηση και δύσκολη απάντηση. Μάλλον και τα δύο φύλλα. Δεν είναι μόνον αρσενική η ευθύνη αυτής της αλλαγής. Παίζουν μεγάλο ρόλο και οι μανάδες των ανδρών. Βοηθούν κι αυτές για τη διαμόρφωση των προτύπων και των φαντασιώσεων κάθε μικρού αγοριού. Αυτό πραγματεύεται στην ουσία το έργο του Σαίξπηρ.

Ερ.: Θέατρο δεν κάνετε μόνο το καλοκαίρι, αλλά και το χειμώνα. Στο “Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα” παρουσιάσατε τον καλύτερο σας εαυτό. Θα μπορούσαμε να πούμε πως το θέατρο σας…πάει;

Απ.: Μα αυτή είναι στην πραγματικότητα η εργασία μου. Στο θέατρο παράγω έργο. Στην εποχή της εικόνας, στην εποχή του ανθρώπινου ειδώλου, το θέατρο είναι το μοναδικό καταφύγιο, όπου ζωντανοί άνθρωποι συναντούν ζωντανούς ανθρώπους.

Ερ.: Στην συγκεκριμένη παράσταση, δίνατε την εντύπωση πως ζούσατε το έργο εκπαιδεύοντας εκτός από τη Ρίτα και την Κατερίνα Παπουτσάκη. Αισθάνεστε δάσκαλος;

Απ.: Αρκετόν καιρό τώρα ασχολούμαι με την ανυπαρξία της έννοιας ανα-παράσταση και πιστεύω όλο και πιο πολύ στην έννοια παράσταση. Άρα δεν μʼ ενδιαφέρει η κατασκευή απάνω στη σκηνή, όσο το γεγονός. Το συμβάν. Το να βιώνεις την κάθε ανάσα, την κάθε λέξη, την κάθε στιγμή. Αυτό είναι που πολλοί συνάδελφοι σας λένε πως αυτοβιογραφούμαι απάνω στη σκηνή. Είναι αλήθεια. Η τέχνη της υπόκρισης δεν είναι τίποτʼ άλλο απʼ το να κάνεις καλλιτεχνικό έργο τον παρόντα χρόνο. Και παρών μπορεί να είναι μόνον ο εαυτός μας, όχι κάποιος ρόλος. Ο ρόλος είναι η διαμεσολάβηση, που χρειάζεσαι για να συστήσεις στους άλλους τις μεταμορφώσεις που συμβαίνουν στον εαυτό σου.

Ερ. : Παρατηρούμε, πολλά μικρά σχήματα σε θεατρικές παραστάσεις. Έχουν αλλάξει τα πράγματα στο θέατρο;

Απ.: Η εξυπνάδα του συστήματος είναι να δίνει συνεχώς εξουσίες (μικρές ή μεγάλες) σε πρώην αποκλεισμένους ανθρώπους και ομάδες, έτσι ώστε να συντηρεί στην επιφάνεια πεινασμένους ανθρώπους. Δείτε ποιοι βρίσκονται τώρα στα πράγματα! Αυτοί που κάποτε ήσαν στο περιθώριο. Αυτοί που κάποτε «έφτυναν» την εξουσία. Κι αυτό γιατί ο απότομα νεόπλουτος δε σκέφτεται. Είναι ανόητα βίαιος, άρα εύκολο όργανο για κάθε πολιτική εξουσία. Δυστυχώς οι άνθρωποι και ιδιαίτερα οι καλλιτέχνες ξεχνάνε, πως ο αποκλεισμός τους από κάθε εξουσιαστικό θώκο είναι ο βατήρας της δημιουργίας τους. Ο τόπος του καλλιτέχνη είναι ο εκτοπισμός του. Η χώρα του καλλιτέχνη είναι «στην απʼ έξω», όχι το να βρίσκεται «μέσα στα πράγματα.» Απʼ το περιθώριο μπορείς να θεωρείς!