
Με τον Ριχάρδο Γʼ στις αποσκευές του φτάνει σήμερα στο Ηράκλειο ο Γιώργος Κιμούλης. Μαζί μʼ ένα ιδιαίτερα αξιόλογο θίασο, ο γνωστός σκηνοθέτης και ηθοποιός, δίνει τη δική του εξπρεσιονιστική οπτική στο κείμενο του Σαίξπηρ, αναμιγνύοντας δημιουργικά τα θεατρικά στοιχεία με την πολλαπλότητα του ήχου και της εικόνας.
“Ανεβάζω μόνο παραστάσεις για τις οποίες είμαι υπερήφανος” αναφέρει ο ίδιος προσθέτοντας πως με το θέατρο υπενθυμίζονται στους ανθρώπους πράγματα που ενδεχομένως να έχουν ξεχάσει.
Η “Π” συνάντησε τον κ. Κιμούλη στη διαδρομή από Άγιο Νικόλαο προς Χανιά, προκειμένου να τον ρωτήσει για την παράσταση, τις χειμερινές συνεργασίες του, καθώς και τα σχέδια του για την επόμενη σεζόν. Ως απαντήσεις έλαβε φιλοσοφημένες απόψεις που κεντρίζουν το ενδιαφέρον και προκαλούν, αν μη τι άλλο θαυμασμό.
Ερ.: Κύριε Κιμούλη, διασκευάσατε ένα κλασικό κείμενο. Πόσο σύγχρονο κι επίκαιρο θεωρείτε πως είναι το έργο που αυτή η διασκευή παράγει; Νομίζετε πώς και το κείμενο από μόνο του, αν και κλασικό είναι ταυτόχρονα κι επίκαιρο;
Απ.: Η κλασικότητα ενός κειμένου έγκειται στη σχέση που έχει το κείμενο με τον παρόντα χρόνο, κάθε φορά που παρουσιάζεται. Ένα κλασσικό κείμενο θεωρείται κλασσικό επειδή είναι «σαν να έχει γραφτεί τη στιγμή που παρουσιάζεται». Η διασκευή ενός τέτοιου κειμένου λοιπόν αφορά όχι τόσο σε αλλαγές του περιεχομένου, όσο της φόρμας, του τρόπου που παρουσιάζεται. Απ την άλλη πλευρά ουδέποτε μʼ ενδιέφερε να είμαι επίκαιρος. Προτιμώ και αγωνίζομαι να είμαι σύγχρονος. Δηλαδή αυτό που δείχνω απάνω στη σκηνή να συμβαίνει ακριβώς τη στιγμή, που ο θεατής το βλέπει, χωρίς κανένα ίχνος μουσειακής αξίας.
Ερ.: Στο Ριχάρδο Γʼ τίθεται ζήτημα διαφθοράς, αλλά και ασχήμιας των ανδρικών προτύπων που τροφοδοτούν το πολιτικό σύστημα. Πιστεύετε πως αυτή η περιγραφή αποτυπώνει εν μέρει ή ολικά μια γενικότερη κατάσταση πολιτική στη σημερινή κοινωνία;
Απ.: Η ανδρική έπαρση και κατʼ επέκταση η ανδρική «ασχήμια» κρύβεται ακριβώς μέσα και πίσω απ την έννοια «εξουσία», η οποία είναι σχεδόν ταυτόσημη με την έννοια της διαφθοράς. Η εξουσία, ως σκέψη, ως πράξη και ως συναίσθημα, είναι αυτή που κάνει τον άνθρωπο απάνθρωπο. Η φυσική κλειστότητα και ο αποκλεισμός του ανθρώπινου όντος απʼ τον έξω απʼ αυτόν κόσμο (κεντρομόλος η φυσική κίνηση του ανθρώπου δυστυχώς), τον σπρώχνει σε μία πανικόβλητη, σχεδόν βίαιη έξοδο, προς τους άλλους, χρησιμοποιώντας την έννοια της εξουσίας σαν επιβεβαίωση της ύπαρξής του. Είναι λοιπόν περισσότερο οντολογικό το πρόβλημα της εξουσίας παρά πολιτικό.

