-Η βία της εικονικής, ηλεκτρονικής πραγματικότητας.
Η κυριαρχία της βίας στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ, στο διαδίκτυο και στα αντίστοιχα ʽπαιχνίδιαʼ είναι απόλυτη και καθοριστική της “νέου τύπου” βίαιης συμπεριφοράς των παιδιών.
Slavoj Zizek: «Η αληθινή “φρίκη” του κυβερνοχώρου δεν είναι ότι βρισκόμαστε σε αλληλόδραση με εικονικές οντότητες σαν να ήταν ανθρώπινες -ότι συμπεριφερόμαστε σε μη πρόσωπα σαν να ήταν πραγματικά πρόσωπα- αλλά μάλλον το αντίθετο: συμπεριφερόμαστε σε “πραγματικά” πρόσωπα σαν σε εικονικές οντότητες που μπορούν να βασανιστούν και να σφαγιαστούν ατιμωρητί, δεδομένου ότι θεωρούμε την αλληλόδραση μαζί τους σαν Εικονική Πραγματικότητα». Το παιδί μας λειτουργεί με τους όρους του ηλεκτρονικού “φαντασιακού” της βίας. Το μάτι του συμμαθητή που τραυματίστηκε, θα διορθωθεί μʼένα απλό Delete.
-Ο ακραία ανταγωνιστικός προσανατολισμός του σχολείου σε μια ακραία ανταγωνιστική κοινωνία.
Μεταλλάσσουμε τα παιδιά μας σε αγωνιστικές μοτοσικλέτες και τα σπρώχνουμε σε γύρους απάνθρωπου ανταγωνισμού. Ως πότε θα μας εκπλήσσει ο εκτροχιασμός και η συντριβή τους σε κάποια “μοιραία” στροφή; Και ποιο άπειρο θράσος επιτρέπει, τότε, στον ωχαδερφισμό μας τις θρηνωδίες;
Η ΟΛΜΕ επισημαίνει: «Ο ρόλος του σχολείου στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του ατόμου είναι πολύ σημαντικός. Το σχολείο πρέπει να είναι φορέας μετάδοσης όχι μόνο γνώσης, αλλά και αντιλήψεων, στάσεων, συμπεριφορών και κοινωνικοποίησης των νέων ανθρώπων. Η μονομερής έμφαση στο περιεχόμενο του αναλυτικού προγράμματος είναι ανεπαρκής. Οι στόχοι του σχολείου θα πρέπει να είναι πολύ ευρύτεροι και ασφαλώς, να συμπεριλαμβάνουν και την προάσπιση και προαγωγή της σωματικής και ψυχικής υγείας των νέων».
Τι γίνεται όμως σήμερα στο σχολείο;
Η ΟΛΜΕ και Ο Συνήγορος του Παιδιού συμφωνούν:
«Το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα είναι έντονα ανταγωνιστικό,
εξετασιοκεντρικό, δασκαλοκεντρικό, με ασφυκτικά αναλυτικά και ωρολόγια προγράμματα. όχι μόνο δε συμβαδίζει με το πνεύμα της Αγωγής Υγείας, αλλά, ιδιαίτερα στο επίπεδο της λυκειακής βαθμίδας, ακυρώνει και οποιαδήποτε προσπάθεια επίτευξης των στόχων της». Ιδιαιτέρως Ο Συνήγορος μεταφέρει την αγωνία των μαθητών: «αίτημα των μαθητών, ιδίως της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, που θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη τόσο από
εκπαιδευτικούς όσο -κυρίως - από τους γονείς, είναι η μείωση της ασκούμενης πίεσης για βαθμούς και η μεγαλύτερη έμφαση στην ουσία και την απόλαυση της εκπαιδευτικής εμπειρίας. Η υπερφόρτωση των μαθητών με υποχρεώσεις, ιδίως δε με τη φοίτηση σε φροντιστήρια κατά τις μεγαλύτερες τάξεις του γυμνασίου και στο λύκειο, συνδέεται με την απαξίωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας του δημόσιου σχολείου, η οποία δεν είναι προς το συμφέρον ούτε των μαθητών, ούτε των εκπαιδευτικών, ούτε των γονέων. Είναι ανάγκη το σχολείο να γίνει περισσότερο ελκυστικό και να δίνει ευκαιρίες συμμετοχής, επικοινωνίας αλλά και χαλάρωσης - εκτόνωσης, ώστε οι μαθητές να μπορούν να αναπτύσσουν περισσότερο απρόσκοπτα την προσωπικότητα, τις δεξιότητες και τα ενδιαφέροντά τους».
Θεόδωρος Κόττας