Τα Άγια Πάθη του Χριστού βιώνουν οι πιστοί σήμερα Μεγάλη Παρασκευή. Το βράδυ θα βρεθούν όλοι στους δρόμους, συμμετέχοντας στην περιφορά του Επιταφίου.

Πολλές ώρες πριν, με την έναρξη στολισμού του Επιταφίου, οι πιστοί και κυρίως οι γυναίκες, συμμετέχουν ενεργά. Τις προηγούμενες δεκαετίες οι γυναίκες όταν άρχιζαν να στολίζουν τον Επιτάφιο έψαλλαν τα εγκώμια και το μοιρολόι της Παναγίας και ξενυχτούσαν δίπλα του, σαν να συντρόφευαν έναν δικό τους νεκρό.

Ακόμα και σήμερα φροντίζουν να διατηρούν τα έθιμα και να τα μεταφέρουν στις επόμενες γενιές, προκειμένου να μην ξεχαστούν. Ωστόσο, όλοι αναγνωρίζουν ότι με τον καιρό χάνεται η αυθεντικότητα των πραγμάτων.

Τα μέλη του Συλλόγου Αλατσατιανών Νομού Ηρακλείου και οι κάτοικοι της περιοχής των Νέων Αλατσάτων κάθε χρόνο βιώνουν με κατάνυξη αυτές τις μέρες, με επίκεντρο τον Ιερό Ναό των Εισοδίων της Θεοτόκου.

Το μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου κυρία Δήμητρα Γκόγκολου λέει ότι πολλά χρόνια πριν όταν τελείωναν τα Δώδεκα Ευαγγέλια τη Μεγάλη Πέμπτη κάθονταν οι γυναίκες και στόλιζαν τον Επιτάφιο. «Αυτή τη βραδιά δε φεύγαμε, τον ξημερώναμε, όπως τους νεκρούς. Οι γυναίκες ήταν γύρω γύρω από τον Επιτάφιο και συζητούσαν για την πατρίδα τους όλη τη νύχτα. Τον ξημερώναμε όπως θα ξημερώναμε έναν νεκρό. Τώρα δε γίνεται αυτό το πράγμα» αναφέρει η ίδια.

Μέλος του Συλλόγου και η κυρία Άννα Μανωλτζά λέει ότι παλαιότερα συμμετείχε όλη η περιοχή στο στολισμό του Επιταφίου. Τα κορίτσια έπαιρναν μεγάλα πανέρια και πήγαιναν στα σπίτια που είχαν αυλές με λουλούδια. Οι νοικοκυρές προσέφεραν λουλούδια και γέμιζαν τα πανέρια. «Μετά επιστρέφαμε στην εκκλησία, καθόμασταν και ξεχωρίζαμε τα λουλούδια, λέγαμε πού θα μπει το κάθε χρώμα και περνούσαμε λεμονανθούς σε κολαϊνες» λέει η κυρία Μανωλτζά και προσθέτει «Ήταν πιο ωραίο αυτό που γινόταν τότε, γιατί ήταν αυθεντικό. Τώρα όσο ωραίο και αν είναι δεν έχει τη γλύκα που είχε όταν ήταν από το χέρι των πιστών».

Από παιδί περνούσε τις μέρες του Πάσχα στα Νέα Αλάτσατα η φίλη του συλλόγου κυρία Λίλιαν Χατζάκη, καθώς εκεί έμενε η γιαγιά της. Αναφερόμενη στις μνήμες των παιδικών της χρόνων λέει «Πηγαίναμε στην εκκλησία και μετά τη λειτουργία μέναμε εκεί για το στολισμό του Επιταφίου. Παλιά τα λουλούδια ήταν κυρίως γαρίφαλα. Τότε υπήρχε μια κυρία που ηγούνταν του στολισμού και αν χρειάζονταν κάποιες πρασινάδες τις παίρναμε από τις αυλές των σπιτιών, τις πηγαίναμε στην εκκλησία και στολιζόταν ο Επιτάφιος. Τώρα που έχουν αλλάξει οι καιροί δε γίνονται αυτά τα πράγματα. Επειδή είμαστε φορτωμένοι με υποχρεώσεις, οι ανθοπώλες κάτω από την καθοδήγηση των κυριών του φιλοπτώχου παίρνουν τα λουλούδια που εκείνες επιλέγουν και κάνουν το στολισμό του Επιταφίου. Όμως ακόμα και τώρα συνεχίζουν να πηγαίνουν κάποιοι άνθρωποι και να συντροφεύουν και τον Επιτάφιο και τους ανθρώπους που εργάζονται για να τον στολίσουν. Όμως δεν είναι όπως τα παλιά χρόνια, όταν μαζευόταν όλη η γειτονιά. Τώρα είναι πολύ λιγότεροι οι άνθρωποι που πηγαίνουν».

Επί σειρά ετών ο Επιτάφιος στην Παναγία στολιζόταν με μεράκι, όπως λέει η πρόεδρος του Συλλόγου Αλατσατιανών Νομού Ηρακλείου Μαλβίνα Σφίγγα και προσθέτει «με ένα μεράκι που υπήρχε στις καρδιές των μεγάλων ανθρώπων και μπόρεσαν και το πήραν και οι νεότεροι. Όμως σήμερα αφού είναι όλα τόσο διαφορετικά, ας πάμε εκεί, στα Αλάτσατα του τότε, όπου στο Μοναστήρι του Άη Νικόλα φτιαχνόταν τη νύχτα της Μεγάλης Πέμπτης προς τη Μεγάλη Παρασκευή ο Επιτάφιος. Αυτό που μου είχε μείνει από τις γιαγιάδες και μια θεία που ήταν καλόγρια σε εκείνο το μοναστήρι, όταν άρχιζε ο στολισμός του Επιταφίου, άρχιζε και το μοιριολόι, όπως το έλεγαν: Καθόταν η Παναγιά, μόνη και μοναχή της, βλέπει αστραπές, ακούει βροντές και ταραχές μεγάλες. Η Παναγιά σαν τʼ άκουσε πως έπιασαν το γιο της, έπεσε μισοπεθαμένη, κρύο νερό της ρίχνανε, τρία κανάτια μόσχο. Όμως αυτά ανήκουν στο παρελθόν και οι σημερινές ημέρες δυστυχώς είναι πολύ διαφορετικές. Το συναίσθημα όμως της κάθε κοπέλας, της κάθε γυναίκας που βρίσκεται στο στολισμό του Επιταφίου είναι το υπέροχο, γιατί μιλάει η ψυχή, το συναίσθημα των ημερών που είναι άγιες».