Του Νίκου Μαρκάκη*
Επανήλθε και πάλι στο προσκήνιο-αυτή τη φορά δριμύτερος-ο Καμηλαριανός αναλυτής Αλεξανδράκης Γιώργος με μια εμπεριστατωμένη εργασία του στον “Αντίλαλο της Μεσαράς”, με την ευκαιρία της ανάληψης από τη χώρα μας της προεδρίας του Συμβουλίου Ασφαλείας, την 1-9-06.
Ιστορικό γεγονός, σταθμός στην εθνική μας ιστορία που αναγγέλθηκε σαν απλό περιστατικό, φυσικό παρελκόμενο της πορείας και των σκοπών του ΟΗΕ.
Ελάχιστοι είναι εκείνοι που μπόρεσαν να εμβαθύνουν και εκτιμήσουν το γεγονός που όχι μόνο τιμά διεθνώς με την πρωτοκαθεδρία τη χώρα μας, αλλά και αποτελεί ορόσημο στην παγκόσμια προσπάθεια του ΟΗΕ, αφʼ ενός για τη διατήρηση και διαφύλαξη της ειρήνης και της ασφάλειας στον κόσμο μας και παράλληλα, για στενή συνεργασία μεταξύ των κρατών-μελών του διεθνούς οργανισμού.
Μια εξειδικευμένη μακροσκελή ανάλυση με τεκμήρια και άλλα αποδεικτικά στοιχεία μας παρουσιάζει ο θεράπων αυτός των Γραμμάτων μας και απόστρατος εκπαιδευτικός από τις στήλες της τοπικής μας εφημερίδας.
Μεθοδική εργασία με διαχρονική καταγραφή της εξελικτικής πορείας του ΟΗΕ από τη σύστασή του (24-10-1945) μέχρι των ημερών μας με τα κυριότερα γεγονότα που διαδραματίστηκαν και πρόσωπα που αναμείχθηκαν.
Ο αναλυτής στοχεύει κατά πρώτον, τον περασμένο αιώνα ο οποίος βαρύνεται με την κατηγορία ότι εξύφανε δύο παγκόσμιους πολέμους με αθώα θύματα 50.000.000 και πλέον νεκρούς, τραυματίες, αστέγους, ανέργους κλπ.
Επισημαίνει στη συνέχεια τη διαιωνιζόμενη ενστικτωδώς ανάγκη-απαίτηση όλων ανεξαιρέτως των λαών του κόσμου για τη δημιουργία ενός οργανισμού που θα είχε κύριο μέλημα: τη διατήρηση της ειρήνης και ασφάλειας διεθνώς. Με την ατίθαση πένα του, ο Καμηλαριανός ευπατρίδης εξιστορεί κατά τρόπο μάλιστα συναρπαστικό τις διάφορες εξελίξεις μετά τη σύσταση του ΟΗΕ και τα επακολουθήσαντα συμβάντα.
Ιδιαίτερα ο Γ. Αλεξανδράκης επισημαίνει τη συμβολή της Κρήτης μας στη σύσταση του πανάρχαιου θεσμού των Αμφικτυονιών που υπήρξαν και ο πρώτος πυρήνας για μια συνεργασία στη φιλική ρύθμιση των διαφορών:
“Αξίζει να σημειώσουμε χωρίς ιδιαίτερες αναφορές και πληκτικές ερμηνείες την άποψη ότι ο θεσμός των αμφικτυονιών εισήχθη στην κυρίως Ελλάδα από τη Μινωική Κρήτη, που ξεχώριζε τότε για την κοινωνική και πολιτική πρόοδο της. Κρήτες, πιστεύεται, ότι ήλθαν στους Δελφούς, έδρα της παλαιότερης Αμφικτυονίας, είτε μέσω Θερμοπυλών είτε μέσω της αρχαίας πόλεως Κρίσης, κοντά στον Κρισαίο κόλπο (σημερ. Γαλαξείδι)”.
Οι προσδοκίες και επιδιώξεις των πανάρχαιων Αμφικτυονιών μετουσιώνονται-αμέσως μετά τον πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο-σε απώτερο σκοπό και στόχο της Κοινωνίας των Εθνών που θεωρείται “μητέρα” του σημερινού ΟΗΕ.
Δίνεται κατόπιν εκτεταμένη περιγραφή των αρχών και των κυριοτέρων οργάνων του ΟΗΕ, μεταξύ των οποίων και το Συμβούλιο Ασφαλείας, που όπως είπαμε, προεδρεύεται τώρα από τη χώρα μας. Κατατοπιστικός και ο πίνακας με όλες τις ειδικές οργανώσεις του ΟΗΕ και τα εμβλήματά τους.
Για μια ιδέα τώρα του αναγνώστη γύρω από την ουσία του πονήματος αυτού, παραθέτω τρία δειγματοληπτικά αποσπάσματα από το όλο κείμενο:
- Ενα παγκόσμιο αίσθημα συμφιλίωσης και συνεργασίας αφυπνίζει τις σκληρές ως τότε συνειδήσεις που είχαν εκθρέψει τον πόλεμο.
Την τρικυμία διαδέχεται η γαλήνη και την καταστροφή η συσπείρωση για συνεργασία και ανοικοδόμηση.
Με βάση αυτή την αρχή μπορούμε, άραγε να δεχθούμε και εδώ την ισχύ του αποφθέγματος “ουδέν κακόν αμιγές καλού”; ʽΗ πόσο σωστό είναι, αλήθεια, ότι δεν υπάρχει δυσάρεστο πράγμα που να μην έχει και τις ωφέλιμες πλευρές του;
- Ο πόλεμος, δυστυχώς, σύμφωνα με όσα διακήρυξαν αρχαίοι Ελληνες φιλόσοφοι και διατύπωσαν νεότεροι Ευρωπαίοι διανοούμενοι, είναι ένα πραγματικό γεγονός, το οποίον μέχρι σήμερα τουλάχιστο, συνοδεύει την ιστορία της ανθρωπότητας. Η κατάργησή του είναι σοβαρό πρόβλημα που συζητείται αιώνες τώρα, χωρίς ωστόσο, να προκύψουν ποτέ ικανοποιητικά αποτελέσματα.
- Ωστόσο, μητέρα του ΟΗΕ θεωρείται η Κοινωνία των Εθνών (Κ.Τ.Ε) που ιδρύθηκε αμέσως μετά τον Αʼ Παγκόσμιο πόλεμο. Αλλά μακρινός πρόδρομος και των δύο είναι αναμφίβολα ο θεσμός των Αμφικτυονιών από την πρώιμη ελληνική αρχαιότητα.
Από την ποιότητα και βαρύτητα του μακροσκελούς κειμένου διαφαίνεται και η σημασία της ανάλυσης σαν παράγοντας στην ολοκληρωτική αποκάλυψη ενός γεγονότος με τα βασικά γνωρίσματά της: διερεύνηση, εξέταση, εξήγηση, έρευνα και ερμηνεία.
Η αναλυτική μέθοδος που χρονολογείται από την εποχή του Αριστοτέλη, εξυπηρετεί σε μεγάλο βαθμό την επιστήμη και αποτελεί σημαντικό μέσο διαφώτισης του κοινού σχετικά με το επίμαχο θέμα.
Ο αναλυτής Γ.Α. με την ημερολογιακή καταγραφή που επιχειρεί, μας αποκαλύπτει το “γενεαλογικό δένδρο”, της πανανθρώπινης επιθυμίας για ειρηνική συμβίωση, συνεργασία και ασφάλεια όλων των λαών. Στα σημεία των καιρών, ο πόθος αυτός εκδηλώνεται έμπρακτα με πρώτο διδάξαντα τη χώρα μας, την κοιτίδα του πολιτισμού-με τις Αμφικτυονίες και στη συνέχεια-στο πλαίσιο εκσυγχρονισμού και προσαρμογής, στην Κοινωνία των Εθνών με κατάληξη του ΟΗΕ.
Ανάλυση-υπόδειγμα αλλά και αληθινός ύμνος για την τιμητική ανάληψη από την Ελλάδα της προεδρίας του Συμβουλίου Ασφαλείας. Υπολογίσιμη η προσφορά του Καμηλαριανού διανοούμενου ο οποίος με το εγχείρημά του κρατά ψηλά τη σημαία του δασκάλου και εξυψώνει το επάγγελμα που υπηρέτησε μια ολόκληρη ζωή.

