Π: Δεύτερη ταινία με τον κ. Σμαραγδή, και με τις δύο να είναι ʽεποχήςʼ.
Λ.Λ.: Ναι. Στο άλλο (στον «Καβάφη») ο ρόλος ήταν απλώς ένα πέρασμα.
Π: Θέλετε να μας πείτε λίγα λόγια για το χαρακτήρα;
Λ.Λ.: Ο Νικολός είναι ένας βοσκός ο οποίος είναι φίλος της οικογένειας του Γκρέκο, αλλά είναι αυτός που έχει δει καλύτερα κι απʼ την οικογένειά του τι είναι αυτός, τι θα γίνει. Έτσι τον βοηθάει στους πλειστηριασμούς, τον ʽκυνηγάειʼ, τον ʽσπρώχνειʼ και τον προστατεύει. Θυσιάζεται για τον Γκρέκο και ξέρει πως ό,τι και να κάνει, ακόμα κι ο θάνατός του, αξίζει τον κόπο για εκείνον που θα μείνει στην Ιστορία. Κάποιοι άνθρωποι καμιά φορά νιώθουν αυτό το χρέος και σʼ αυτούς ανήκει ο Νικολός.
Π: Πώς προετοιμαστήκατε για το ρόλο;
Λ.Λ.: Η προετοιμασία για κάθε ρόλο, όχι μόνο γιʼ αυτόν, ξεκινάει από το μυαλό, αποκτάς τη μνήμη του χαρακτήρα, τον φαντάζεσαι ψυχολογικά, τον βλέπεις πώς περπατάει, πώς μιλάει, πώς κινείται, ξέρεις τα χαρακτηριστικά του, και σιγά-σιγά με το κοστούμι, το ρούχο, το μακιγιάζ, με τις πρόβες μπαίνεις μέσα του.
Π: Πόσο εύκολα μπαινοβγαίνετε σʼ αυτά τα δύο διαφορετικά είδη αυτό τον καιρό, τη σάτιρα και το δράμα εποχής;
Λ.Λ.: Είναι πανεύκολο. Ακριβώς όπως ένα παιδί ανοίγει μια πόρτα από το σαλόνι και περνάει στην κρεβατοκάμαρα. Στο ένα κάθεται, στο άλλο κοιμάται.
Π: Πώς βλέπετε τον Νικ Άσντον;
Λ.Λ.: Ειλικρινά το λέω επειδή θα κανει πολύ μεγάλη επιτυχία, είναι συγκινητικό, το παιδί αυτό έχει συναίσθηση του ρόλου, έχει κανει πολλές παραχωρήσεις, έχει αρνηθεί πολλές προτάσεις, ακύρωσε άλλες δύο ταινίες, πιστεύοντας ότι η ταινία αυτή είναι η ταινία που πρέπει να κάνει. Αν σκεφτείς ότι όλοι αυτοί που τελειώνουν μια σχολή στο Λονδίνο και είναι περιζήτητοι και δεν είναι εδώ για τα πολλά λεφτά αλλά για το ρόλο, δείχνει πόσο καλά γνωρίζει πού βρίσκεται, τι θέλει, πώς ορίστηκε αυτός να υπηρετήσει το συγκεκριμένο ρόλο.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Μανόλης Μετζάκης

