Είχαμε υποστηρίξει προχθές με σχόλιο, διερμηνεύοντας έτσι τα αισθήματα της Κοινής Γνώμης, πως όφειλε η πολιτική ηγεσία του τόπου στο σύνολό της, να ήταν παρούσα χθες στην τυπική αλλά και ουσιαστική (με όλους τους συμβολισμούς που μπορεί να έχει μια τέτοια πράξη) κηδεία του ήρωα πιλότου ΚΩΣΤΑ ΗΛΙΑΚΗ στα Χανιά.
Υπομνήσαμε (τότε) το αυτονόητο θεωρώντας ότι ταυτόχρονα ήταν και ΧΡΕΟΣ!
Σʼ αυτό το οφειλόμενο ΧΡΕΟΣ ο πρωθυπουργός (δυστυχώς) δεν ανταποκρίθηκε.
ΕΠΡΕΠΕ ο Καραμανλής να ήταν παρών στην κηδεία του πιλότου που έπεσε για να υπερασπιστεί τα πάτρια εδάφη, το εθνικό συμφέρον και μάλιστα σε καιρό ειρήνης!
ΕΠΡΕΠΕ ο Καραμανλής να σφίξει στην αγκαλιά του τα δύο παιδιά του πιλότου και να τους πει πόσο υπερήφανα πρέπει να νιώθουν για τον ήρωα πατέρα τους!
ΕΠΡΕΠΕ ο Καραμανλής να κοιτάξει στα μάτια την χαροκαμένη μάνα, τʼ αδέλφια και τη γυναίκα του για να νιώσει τον ανθρώπινο πόνο. Να τον ζήσει σαν δικό του!
ΕΠΡΕΠΕ ο Καραμανλής, ως έχων την λαϊκή εντολή για να κυβερνήσει τη χώρα, να κλάψει και να πονέσει όπως έκλαψε και πόνεσε γιʼ αυτή τη νέα τραγωδία, κάθε Ελληνας που έχει το αίσθημα ευθύνης για την υπεράσπιση της πατρίδας, μπροστά στο φέρετρο!
ΕΠΡΕΠΕ ο Καραμανλής, ο πρωθυπουργός της χώρας, να σκύψει μπροστά στο άδειο φέρετρο και νʼ αναρωτηθεί “Γιατί”;
Δυστυχώς (για τον ίδιο) ο πρωθυπουργός επέλεξε να μείνει στο Μέγαρο Μαξίμου, θεατής στην κορύφωση του δράματος μιας πράξης που είχε όλα τα στοιχεία της αρχαίας τραγωδίας.
Ετσι έχασε την ευκαιρία να ζήσει την “κάθαρση” όπως συμβαίνει σε όλες τις τραγωδίες.
“Απέδρασε” από την... σκηνή πριν την κορυφαία πράξη του δράματος, την οποία όμως έζησε ένας ολόκληρος λαός.
Και αυτό λέει πολλά...
Ευτυχώς τα δύο παιδιά του ήρωα πιλότου θα γαλουχηθούν με τα νάμματα του Μακρυγιάννη κι ίσως να μην περάσουν ποτέ από το... Μέγαρο Μαξίμου...
Γιʼ αυτά εικονοστάσι, μνήμα αλλά και αγκαλιά θα είναι πάντα η θάλασσα του Αιγαίου, εκεί στʼ ανοικτά της Καρπάθου!
Εκεί που έμεινε για πάντα ο αετός της Κρήτης!
“Π”
