Ο πρύτανης έστειλε το Στέλιο Αλεξανδρόπουλο στο Πειθαρχικό χωρίς να προηγηθεί ΕΔΕ για το…καλό του ! Αυτό υποστηρίζει εν ολίγοις, ο αντιπρύτανης ακαδημαϊκών θεμάτων Κ. Λάβδας σε εκτενές ενημερωτικό κείμενο το οποίο απέστειλε χθες στα μέλη ΔΕΠ και στα μέσα ενημέρωσης.

“Στην προκειμένη περίπτωση, -αναφέρει- επειδή δεν υπήρχε εμπάθεια για το πρόσωπο του εκλιπόντος, επελέγη η πιο απλή οδός της διερεύνησης των καταγγελιών με ΠΕ αντί της ΕΔΕ, η οποία θα δέσμευε σε ένα βαθμό το Πειθαρχικό Συμβούλιο, ενώ στην αντίθετη περίπτωση είναι απολύτως αδέσμευτο στην κρίση του εξετάζοντας εξ υπαρχής την υπόθεση, ως ουδέτερο όργανο, την οποία μπορεί να στείλει στο αρχείο. Εάν αντιθέτως είχε διαταχθεί ΕΔΕ, η οποία σύμφωνα με το πειθαρχικό δίκαιο των υπαλλήλων “ενεργείται κάθε φορά που η υπηρεσία έχει σοβαρές υπόνοιες ή σαφείς ενδείξεις για τη διάπραξη πειθαρχικού παραπτώματος” και η οποία έχει το χαρακτηριστικό ότι δεσμεύει την Αρχή που την ζήτησε με τα συμπεράσματα του πορίσματος της, τότε, στο βαθμό που όλα τα υπόλοιπα μέλη της Γενικής Συνέλευσης του Τμήματος είχαν ελέγξει και επικυρώσει τα αποτελέσματα των πινάκων επιλεγέντων του ΠΜΣ, αυτή θα κατέληγε κατά πάσα πιθανότητα σε παραπομπή εφόσον θα διαπιστωνόταν το αβάσιμο των δημόσιων καταγγελιών του εκλιπόντος και η δυσφήμιση οργάνων και μελών του”.

Είναι πάντως γεγονός, ότι με το σκληρό περιέχομενο της παραπομπής και το βαρύ κατηγορητήριο που διατυπώνει ο πρύτανης Γιάννης Παλλήκαρης, ο Στέλιος Αλεξανδρόπουλος θα έπρεπε να παλέψει πολύ για να πείσει τους δικαστές, ότι η συμπεριφορά του, δεν απάδει στην αξιοπρέπεια του πανεπιστημιακού λειτουργού.

Άλλωστε και ο κ.Λάβδας αναφέρει : τα δυνατά πειθαρχικά παραπτώματα είναι τα εξής: η παράβαση καθηκόντων, η επίδειξη ραθυμίας ή κουφότητας ασύγγνωστης περί την εκπλήρωσιν αυτών ή διαγωγής απάδουσας στην αξιοπρέπεια του Πανεπιστημιακού λειτουργού, η εγκατάλειψη αυτοβούλως της θέσης. Ωστόσο είναι σαφές ότι η ποινή της οριστικής παύσης επιβάλλεται μόνο στις εξής περιπτώσεις: (Ν. 249/1976 άρθρο 1): ένεκα ποινικής καταδίκης ή βαρέως πειθαρχικού παραπτώματος ή νόσου ή αναπηρίας ή υπηρεσιακής ανεπάρκειας”.

Ο αντιπρύτανης που είναι καθηγητής του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και πολλοί του αποδίδουν μεγάλο μέρος της ευθύνης για τους χειρισμούς που έγιναν στο θέμα της παραπομπής, επιχειρεί να δικαιολογήσει τις ενέργειες της Πρυτανείας, αποφεύγοντας (τουλάχιστον ) να αναπτύξει με λεπτομέρειες τα “παραπτώματα” του Στέλιου Αλεξανδρόπουλου.

Μεταξύ άλλων αναφέρει:

1. Τα μέλη του Δ.Ε.Π., ως δημόσιοι λειτουργοί, κρίνονται εξαρχής από ανώτατο εξωτερικό όργανο και οι διαδικασίες μετά την παραπομπή δεν εξαρτώνται από τη διοίκηση του ΑΕΙ. Το συνεχώς αναφερόμενο, από ορισμένους, περί “ερωτήματος απόλυσης” είναι απολύτως ανακριβές. Στη διαδικασία παραπομπής προς το Πειθαρχικό Συμβούλιο των μελών ΔΕΠ, ποτέ δεν διατυπώνεται ερώτημα για την επιβολή συγκεκριμένης ποινής προς το αρμόδιο Πειθαρχικό Συμβούλιο (π.χ., “ερώτημα απόλυσης”, όπως λανθασμένα γράφτηκε και αναφέρθηκε). Το αίτημα είναι να εξεταστεί ο φάκελλος και να επιβληθεί “η προσήκουσα ποινή”.

2. Την πειθαρχική δίωξη ασκεί ο πρύτανης ενώ ρόλος της Συγκλήτου στο σημείο αυτό δεν προβλέπεται για τα μέλη του ΔΕΠ.

3. Προηγούμενες υποθέσεις (και του ΠΚ) είχαν διεκπεραιωθεί τόσο με, όσο και χωρίς την ύπαρξη ΕΔΕ ή και έγγραφης προκαταρκτικής έρευνας (ΠΕ), καθόσον η παραπομπή μπορεί να στηριχθεί και σε έγγραφα, επιστολές μελών ΔΕΠ, ενέργειες προέδρων τμημάτων, γνωμοδοτήσεις νομικών συμβούλων, αναλόγως των περιπτώσεων για τις οποίες κάθε φορά επρόκειτο. Ούτως ή άλλως δεν ορίζεται η ανάγκη εφαρμογής τους (ούτε της ΠΕ) από το Πειθαρχικό Δίκαιο των μελών ΔΕΠ όπως αυτό ισχύει και εφαρμόζεται σήμερα.

4. Η δεύτερη υπόθεση, στην οποία οι ανακοινώσεις του πρύτανη δεν αναφέρθηκαν με δεδομένο ότι η δημόσια συζήτηση δεν την είχε θίξει, αποτέλεσε, χρονικά, συνέχεια της πρώτης. Αφορούσε τις δημόσιες καταγγελίες του εκλιπόντος συναδέλφου εναντίον καθηγητών του ΠΚ και του Πανεπιστημίου Αθηνών για “ανθρωποθυσίες” κλπ. με αναφορά στην άγονη διαδικασία εκλογής νέου μέλους ΔΕΠ (και όχι εξέλιξη, όπως διαδόθηκε) στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης, καθώς και τις απαξιωτικές αναφορές για προηγηθείσες εκλογές άλλων μελών ΔΕΠ.

Ο κ. Λάβδας, παραθέτει τον εξής συλλογισμό τις διαδικασίες που ακολουθήθηκαν: “Με πόρισμα ΕΔΕ ο εκλιπών θα είχε κατά πάσα πιθανότητα παραπεμφθεί ήδη με την πρώτη υπόθεση, ακόμη και αν δεν είχε υπάρξει συνέ





χεια με τη δεύτερη υπόθεση με την προσθήκη της οποίας το όλο ζήτημα παραπέμφθηκε τελικά στο Πειθαρχικό Συμβούλιο. Η διερεύνηση δε του θέματος των καταγγελιών και της δημόσιας συκοφαντικής δυσφήμησης των μελών και οργάνων του Π.Κ. θα είχε ήδη ελεγχθεί στο πλαίσιο εσωτερικής διαδικασίας του ίδιου του Πανεπιστημίου και όχι άλλου ανεξάρτητου και αμερόληπτου οργάνου, όπως είναι το Πειθαρχικό Συμβούλιο των μελών ΔΕΠ που αποτελείται στην πλειοψηφία από ανώτατους δικαστές”.!