Της Κατερίνας Μυλωνά
Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο…αυτό φαίνεται ότι πιστεύουν πολλοί γονείς, οι οποίοι όμως το αντιμετωπίζουν ως έσχατη λύση ανάγκης και προτιμούν να χρησιμοποιούν πιο συχνά την απειλή του παρά την ίδια την πραγματοποίησή της. Αντίθετα, η εμπειρία δείχνει ότι περισσότερο αποτελεσματική τιμωρία έχει αποδειχτεί η τακτική του να στερούν από τα παιδιά τους κάτι που εκείνα απολαμβάνουν, όπως μία βόλτα στο πάρκο.
Από την άλλη μεριά, τα παιδιά δε φαίνεται να φοβούνται ιδιαίτερα τους γονείς τους, αν και υπό την απειλή του ξύλου τρέχουν στα δωμάτιά τους, αλλά όταν η τάξη μέσα στο σπίτι αποκατασταθεί αυτά επαναλαμβάνουν τις αταξίες τους.
Η κ. Άννα Στεφάνογλου έχει δύο δίδυμα κοριτσάκια 7,5 ετών και δεν είναι υπέρ του να χρησιμοποιούν οι γονείς το ξύλο ως μέσο επιβολής και συμμόρφωσης, ωστόσο υπάρχουν ορισμένες περιπτώσεις που αναγκάζεται να πει «αν δεν είσαι καλό παιδί θα στις ρίξω», ενώ ως τιμωρία επιλέγει να τους στερήσει ο,τι αγαπάνε.
Οι κόρες της, Σίλια και Στεφανία είναι μαθήτριες της Β΄ Δημοτικού, «κάνουμε πολλές αταξίες και συνήθως μας μαλώνουν επειδή αντί να διαβάζουμε εμείς τεμπελιάζουμε», αναφέρει η Σίλια ενώ η αδελφή της συμπληρώνει ότι «συνήθως μας φωνάζουνε οι γονείς μας και η μαμά μερικές φορές παίρνει την κουτάλα και μας δέρνει ενώ εμείς τρέχουμε μέσα στο σπίτι για να μη μας πιάσει». Παρόλα αυτά όμως τα δύο κοριτσάκια αναφέρουν ότι η τακτική που ακολουθούν οι γονείς τους, αν και προς στιγμή τα φοβίζει και μένουν ήσυχα, δεν έχει αποτέλεσμα αφού αργότερα συνεχίζουν να κάνουν τα ίδια.
Η μικρή Θεοδώρα Βρισιμιτζάκη, μαθήτρια της Β΄ τάξης δείχνει να φοβάται περισσότερο τον πατέρα της που είναι εκείνος ο οποίος όταν δε διαβάζει την τιμωρεί και κάποιες φορές τη δέρνει και η μικρή αμέσως κάνει ο,τι της πει.
«Δεν πρέπει να τα χτυπάνε τα παιδιά αλλά να τους μιλάνε», υποστηρίζει η κ. Κωνσταντίνα Κοκορόσκου, η οποία ακολουθεί αυτή τη μέθοδο στα εγγόνια της, όχι όμως και όταν τα δικά της παιδιά ήταν μικρά, «τα εγγόνια μου πρώτα τα συμβουλεύω. Δε θέλω να τα δείρω και καμιά φορά μονάχα τα απειλώ». Η κ. Κοκορόσκου παρατηρεί ότι σήμερα τα παιδιά είναι πιο ζωηρά από παλιότερα και ενώ λένε ότι δε θα ξανακάνουν αυτό για το οποίο τα μαλώνει εκείνα το επαναλαμβάνουν. «Η τιμωρία τους είναι να μην τους πάω στο πάρκο, γενικά να τους στερήσω κάτι που τους αρέσει», προσθέτει.
«Όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος», αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Μανώλης συμπληρώνοντας όμως ότι πάντα εξαρτάται από την περίπτωση, «ορισμένοι χαρακτήρες είναι πολύ δύσκολοι και το ξύλο είναι αναγκαίο κακό όμως θα πρέπει να είναι το έσχατο, η τελευταία μέθοδος και να είμαστε πάντα απόλυτα προσεκτικοί», καταλήγει.

