Πριν από οχτώ χρόνια, το Νοέμβριο του 1997, ο Γιώργος Ανεμογιάννης πραγματοποιούσε το δικό του σύντομο απολογισμό: «Το Θέατρο…Παιχνίδι, παραφορά, μέθη…Όνειρο, ψευδαίσθηση, φυγή…Δον Κιχώτες οι λειτουργοί του…Κονταροχτυπιούνται με τους ανεμόμυλους και οδοιπορούν στη χίμαιρα…Θεατρίνοι, σκηνοθέτες, ηθοποιοί, τεχνικοί και σκηνογράφοι στήνουν το δικό τους όνειρο με μέθη και φαντασία…Προθέσεις…Επιτεύξεις…Αποτιμήσεις…Τρεις λέξεις- μια ζωή! Μια ζωή που το μεγαλύτερο μέρος της αναλώθηκε στην προσπάθεια να δώσει έκφραση και νόημα στα σχήματα και χρώμα και εικαστική μορφή σε συγγραφικές επιταγές για τον περίγυρο θεατρικών κειμένων. Άρχισα να ζω, όχι όταν αντίκρισα το φως του ήλιου, αλλά το φως της ράμπας, το βράδυ εκείνο που σε σκηνή θεάτρου είδα πραγματοποιημένες τις πρώτες σκηνογραφικές μου επινοήσεις.
Είχαν προηγηθεί σπουδές σε ειδικές σχολές της Βιέννης, μα όσο κι αν είχα μελετήσει τη θεατρική κουζίνα της προετοιμασίας, άλλο ήταν τώρα να παρακολουθώ βήμα- βήμα την επεξεργασία κάθε λεπτομέρειας, τη μαγεία της ολοκλήρωσης που συνεργεία πραγματοποιούσαν για να δώσουν φτερά στην έμπνευσή μου. Μαγεία! Μία λέξη που σπάταλα χρησιμοποιήθηκε για ασήμαντες καταστάσεις. Εδώ αποκτούσε διαστάσεις ουσιαστικές. Σε 57 χρόνια, κοντά σε αυτή τη διαδικασία βρέθηκα κάπου 500 φορές. Τόσα είναι, πέντε πάνω, πέντε κάτω, όσα έργα επεξεργάστηκα. Όμως οι σκηνογραφίες τους μετρούν περισσότερες εκατοντάδες και τα κουστούμια πολλαπλάσιές τους.
Η επισήμανση δεν κρύβει αυτάρεσκη υπερβολή, γιατί εκτός από τις θεαματικές παραγωγές έργων πρόζας, εκτός από τις πολυπρόσωπες όπερες και οπερέτες, μόνο για κάθε επιθεώρηση -κι ανέβασα 64 στο «Ακροπόλ» κι αλλού- σχεδίασα απροσδιορίστου αριθμού ρούχα για πολλαπλές εμφανίσεις πλήθους χορευτών και διακοσμητικών προσώπων…Στο σύντομο σημερινό μου απολογισμό προσπάθησα να περιλάβω μακέτες από κάθε είδους έργα- έστω κι αν κάποτε είναι ταλαιπωρημένες -αφού κατά καιρούς ασχολήθηκα με κείμενα του κλασικού και σύγχρονου θεάτρου, δράματα και κωμωδίες του ελληνικού και παγκόσμιου ρεπερτορίου, όπερες, οπερέτες, επιθεωρήσεις, κωμειδύλλια, μουσικές κωμωδίες, μιούζικαλς, παιδικές παραστάσεις. Χώρια κάποιες επιδόσεις μου στον κινηματογράφο και τις περισσότερες σε τηλεοπτικές παραγωγές. Δεν πλησίασα το αρχαίο μας θέατρο, γιατί, αντίθετα με απόψεις άλλων που χωρίς ενδοιασμούς ασχολούνται με αυτό, πιστεύω πως θα έπρεπε να γίνει έργο ζωής για όποιον θα αποφάσιζε να το υπηρετήσει. »

