Φιλία και έρωτας
Τα θέματα έρωτα και φιλίας αποτελούν αιώνιες ανάγκες όλων των ανθρώπων που φαίνεται να εντείνονται μέσα στα σύγχρονα πολύβουα, πολυπρόσωπα αλλά και συνάμα απρόσωπα και αλλοτριωμένα αστικο-βιομηχανικά μας κέντρα. Είναι σαφές ότι και στα δύο φύλα υπάρχουν άτομα που θεωρούν δύσκολο και ακατόρθωτο πράγμα την επιτυχία του έρωτα και της πραγματικής φιλίας, όπως υπάρχουν και άτομα που δηλώνουν έντονη επιθυμία να αγαπήσουνε και να αγαπηθούνε, να γίνουν καρδιακοί φίλοι με άλλα άτομα. Υπάρχουν εκείνοι που διατείνονται ότι ο πραγματικός έρωτας είναι “άπιαστο όνειρο...” όπως υπάρχουν και εκείνοι που πιστεύουν ότι ο πραγματικός έρωτας “φαίνεται μόνο στο... κρεβάτι!”.
Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι ο γάμος δεν απασχολεί ιδιαίτερα τα πανεπιστημιακά παιδιά και όμως οι απαντήσεις τους προβάλλουν ανάγλυφα τον βαθύτερο προβληματισμό τους με το θέμα της ανεύρεσης και διατήρησης του σωστού συντρόφου. Εφόσον ξεπεράσουν τα σχόλια του τύπου “ο γάμος δεν με απασχολεί καθόλου...” ή πάλι “...έναν θεμελιακό σκοπό των ανθρώπων...” φτάνουμε σε εκείνους που δηλώνουν απερίφραστα ότι ο γάμος “σε σκλαβώνει και σε καταπιέζει και ... σκοτώνει τον έρωτα...” και εκείνους που δηλώνουν ότι είναι “... άμυνα στη μοναξιά της ζωής...” ή τελικά “... ένα λιμάνι για να καταφεύγω από τις φουρτούνες...”.
Μοναξιά και μελαγχολία
Είναι αλήθεια ότι εδώ και μερικά χρόνια τα ΜΜΕ, ως έντυπα αλλά και ως ηλεκτρονικά Mέσα Mαζικής Eπικοινωνίας έχουν αφιερώσει πολλές φορές ώρες και σελίδες στη συζήτηση και την ανάλυση της μοναξιάς και της μελαγχολίας που ταλανίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο. Και τούτο συμβαίνει ακριβώς επειδή φαίνεται ότι εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες αισθανόμαστε έντονα αυτά τα βασανιστικά συναισθήματα τα οποία πάντοτε βασάνιζαν την ανθρωπότητα αλλά με έναν οξύμωρο τρόπο μας βασανίζουν ακόμη περισσότερο σήμερα παρά την γενικά αναγνωρισμένη έκρηξη στα Mέσα Mαζικής Eπικοινωνίας.
Η συντριπτική πλειοψηφία των ερωτηθέντων συγκλίνουν στην άποψη ότι η μοναξιά και η μελαγχολία είναι πανάρχαιες πληγές του ανθρώπινου γένους αλλά δημιουργούν άμεση εντύπωση και οι μεμονωμένες γνώμες του τύπου “... “... στη μοναξιά σε σπρώχνει μια γυναίκα ή ένας άνδρας...” ή πάλι “... ίσως χρειάζεται να το πάρουμε απόφαση ότι η μοναξιά θα είναι πάντα γνώριμο χαρακτηριστικό μας...”.
Στην όγδοη ερώτηση (υποφέρω επειδή ...) όπως και στην ένατη ( η αποτυχία...) και τη δέκατη (…επαγγελματικά ) οι απαντήσεις φέρνουν στην επιφάνεια συναισθήματα σχετικά με τις κάθε λογής λύπες, ενοχές, φόβους και ελπίδες για το αύριο .. .Οι αποτυχίες των φοιτητών και των φοιτητριών επικεντρώνονται περισσότερο στα μαθήματα και στις κάθε λογής δοκιμασίες και εξετάσεις αλλά υπάρχουν αναφορές και στο θέμα της επιλογής μιας σωστής καριέρας και σε διαπροσωπικές και ανθρώπινες σχέσεις μέσα και έξω από την οικογένεια. Υπάρχουν, όμως, και άτομα που δήλωσαν ότι κάθε αποτυχία είναι αφετηρία για νέο ξεκίνημα με γνώση όπως και άτομα που “υποφέρουν” επειδή ΔΕΝ αντέχουν στην κριτική που ασκούν οι γύρω τους όταν αποτυχαίνουν σε κάποια τους προσπάθεια....Τελικά δεν λείπει και το χιούμορ από την απάντηση της φοιτήτριας που ξορκίζει με τη χρήση στίχων του γνωστού λαϊκού άσματος την προοπτική απόκτησης ενός πτυχίου χωρίς εξασφαλισμένες προοπτικές επαγγελματικής αποκατάστασης…(πάρτο Λίζα και κάντο κορνίζα!…).
Τελικά τα προβλήματα της καθημερινής πραγματικότητας των φοιτητών και των φοιτητριών επικεντρώνονται στις διαπροσωπικές σχέσεις και την προσαρμογή στο περιβάλλον (ιδιαίτερα για παιδιά που έρχονται στη Θεσσαλονίκη από άλλες περιοχές της Ελλάδας αφήνοντας για πρώτη φορά πίσω τους την προστασία της οικογένειας και των γονιών τους) και τον φόβο αποτυχίας στα μαθήματα αλλά περιλαμβάνουν και τα θέματα αλκοολισμού και ναρκωτικών επιβεβαιώνοντας ότι ένα μεγάλο μέρος της νεολαίας μας επιλέγει να διαχειρισθεί προσωπικές και κοινωνικές κρίσεις κάνοντας «χρήση» ουσιών.

