Ο πολιτειολόγος Τάσος Ηλιαδάκης τονίζει ότι οι ΗΠΑ ξεκίνησαν αυτή την εκστρατεία έχοντας δύο στόχους. Τον έλεγχο των «δρόμων του πετρελαίου» αλλά και την αποδόμηση της Ευρώπης. Στόχους που ουσιαστικά τους πέτυχαν.
Ο ίδιος θέτει το ερώτημα αν τελικά επιδιώκουμε μια Ευρώπη υποτακτική προς τις ΗΠΑ, ή μια Ευρώπη που να μπορεί να στέκεται μόνη της έναντι της μοναδικής υπερδύναμης.
Το ερώτημα, λέει, είναι αν θέλουμε μια ατλαντική Ευρώπη, ή μια Ευρώπη των Ευρωπαίων. Οι Αμερικανοί απάντησαν σε αυτό ότι θέλουν μια «ατλαντική Ευρώπη». Το θέμα, φυσικά, είναι αν και οι Ευρωπαίοι επιθυμούν να συνεννοούνται με τις ΗΠΑ... μέσω Μπλερ!
Ο Τάσος Ηλιαδάκης σημειώνει πως η λύση θα είναι η λεγόμενη «Μικρή Ευρώπη», που θα δίνει ρόλο και στη Ρωσία.
«Οι εξελίξεις είναι δραματικές και ταχύτατες στο Ιράκ, στη Μέση Ανατολή, ευρύτερα στον πλανήτη», υπογραμμίζει. «Τώρα ανοίγει ένα άλλο κεφάλαιο, πολύ πιό δραματικό όχι μόνο για την περιοχή αλλά για όλο τον κόσμο».
Κατά την άποψη του, οι Αμερικανοί πέτυχαν τους στόχους που έθεσαν.
Ποιοί ήταν όμως οι στόχοι; «Καταρχήν, εξηγεί, «να ελέγξουν τους στόχους όσον αφορά στους αγωγούς του πετρελαίου.
Ο ένας αγωγός ξεκινά από το Αφγανιστάν και καταλαβαίνουμε αμέσως τι ρόλο έπαιξε ο Μπιν Λάντεν για τους Αμερικάνους. Ο άλλος είναι ο αγωγός του Κόλπου. Τώρα αρχίζουν να μιλούν ανοικτά για τον αγωγό που πάει στη Χάιφα. Και έχουμε τον παλιό αγωγό από το Νοβοροσίσκ, Βάρνα κλπ.
Τώρα καθαρίζουν τον Κόλπο, καταλαμβάνοντας το Ιράκ και το πρόβλημα το έχουν ακόμη με το Ιράν, το οποίο ή θα ευθυγραμμιστεί ή θα «συνετιστεί» αλλιώς.
Κι αυτός θα είναι ο επόμενος στόχος, καθώς τη Συρία μπορούν εύκολα να την εξουδετερώσουν.
Όλα στην περιοχή κρίνονται από τους δρόμους του πετρελαίου.
Ο ένας στόχος λοιπόν ήταν το Ιρακ για να φύγει από τη μέση και να ελέγξουν τους δρόμους του πετρελαίου.»
Ο δεύτερος στόχος ήταν η αποδόμηση της Ευρώπης, προσθέτει ο γνωστός πολιτειολόγος. «Η Ευρώπη –λέει- πολιτικά είναι ανίσχυρη, στρατιωτικά ανύπαρκτη. Αλλά έχει κάνει οικονομικά άλματα. Και βεβαίως έχει χώρες, δυνάμεις που είχαν κάνει διείσδυση στα πετρέλαια.
Έπρεπε λοιπόν οι Αμερικάνοι να προλάβουν τους Ευρωπαίους, να τους στείλουν πίσω. Και το κατάφεραν.»
Η «ΑΤΛΑΝΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ»
Έχουμε, λοιπόν, σήμερα μια Ευρώπη με την εξής εικόνα, κατά τον κ Ηλιαδάκη: Ο Μπλερ, δεξί χέρι των Αμερικάνων, άρα ελάχιστα Ευρωπαίος. Περισσότερο χρήσιμος, ως Ευρωπαίος, για τις ΗΠΑ, παρά για την ΕΕ.
Η Ισπανία παροδικά πήρε αυτή τη θέση. Ο λαός της Ισπανίας έδωσε τα δικά του μηνύματα στον Αθνάρ και είναι μάλλον δεδομένο ότι θα τον τιμωρήσει πολιτικά.
Οι Ανατολικοί Ευρωπαίοι έβλεπαν πάντοτε τον «επίγειο» παράδεισο στη δύση και κυρίως στις ΗΠΑ. Γι αυτό και πήγαν σύμφωνα όχι με την ΕΕ, αλλά με την Αμερική.
Και προσθέτει: «Ας δούμε και τους Ευρωπαίους που αντιτάχθηκαν στον πόλεμο. Ο άξονας Γάλλων και Γερμανών, δεν στηρίχθηκε σε ευρωπαϊκά τεκμήρια για τη θέση τους, αλλά καθαρά σε εθνικά συμφέροντα. Η Γαλλία αντέδρασε για γαλλικά συμφέροντα, η Γερμανία αντέδρασε για γερμανικά συμφέροντα. Και το ερώτημα που προκύπτει αν τα συμφέροντα τους ήταν με τον Μπους, θα υπερασπίζονταν την ενότητα της ΕΕ και την ειρήνη;»
«Μιλάμε για ατλαντική Ευρώπη ή για Ευρώπη των Ευρωπαίων;», αναρωτιέται. «Το ερώτημα το έθεσαν οι ΗΠΑ και το απάντησαν.
Αν η Ευρώπη, τελικά, είναι ατλαντική, δεν μένει παρά να της κάνουμε το μνημόσυνο... Θα συνεννοούμαστε με την Αμερική μέσω Μπλερ;»
Ο κ Ηλιαδάκης πάντως διαπιστώνει ότι τα προβλήματα δεν είναι αξεπέραστα.
«Αυτός ο δρόμος στον οποίο οδηγήθηκε η Ευρώπη δεν είναι χωρίς επιστροφή», λέει. «Νομοτελειακά θα οδηγηθούμε στη «Μικρή Ευρώπη». Με Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο, Αυστρία, Ελβετία, Ελλάδα, Ιταλία και πολύ πιθανό Ισπανία, Πορτογαλία. Η Αγγλία εκτός. Ο λαός της Μεγάλης Βρετανίας είναι δύσκολο να στηρίξει μια «κεντροευρωπαϊκή Ευρώπη». Και βέβαια η Ρωσία έχει ρόλο, η Κίνα έχει ρόλο. Είναι γίγαντες που κοιμούνται ή μισοκοιμούνται.»
«Οι αυτοκρατορίες πέφτουν, λέει η Ιστορία. Και οι Ευρωπαίοι θα τα δουν όλα αυτά», σχολιάζει ακόμη ο κ Ηλιαδάκης, που επιχειρεί να προσεγγίσει την περίπτωση της σχέσης ή ακόμη και της ένταξης της Ρωσίας στην ΕΕ.
«Έχει ρόλο η Ρωσία στην Ευρώπη, στην ΕΕ;», ερωτά προσπαθώντας να δώσει την απάντηση. «Αυτό είναι ένα θέμα στο οποίο τον πρώτο λόγο έχει η Αμερική, εκείνη μοιράζει την τράπουλα. Κι αυτό είναι ακριβώς αυτό που θέλει να αποφύγει η Αμερική; Θα αφήσει να γίνει κάτι τέτοιο; Κι από την άλλη, μπορεί να εμποδίσει να γίνει; Θα μπορέσει να το αποτρέψει;»

