Η Ευρώπη από τις εξελίξεις στο Ιράκ έχει καταστεί ευάλωτη και ούτως ή άλλως ζημιωμένη, από τα όσα προηγήθηκαν. Οι πολίτες της πρέπει να έχουν υπομονή. Τα προβλήματα που εμφανίστηκαν θα ξεπεραστούν, αλλά θα περάσει πρώτα από χίλια κύματα.
Ο πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Μηνάς Σταυρακάκης καταθέτει τη δική του θέση για το νέο παγκόσμιο αλλά και ευρωπαϊκό σκηνικό μετά την επιχείρηση των Αμερικανών και των Βρετανών στο Ιράκ.
Ο ίδιος δεν εμφανίζεται απαισιόδοξος για την κατάληξη των ευρωπαϊκών εξελίξεων, αλλά τονίζει το μέγεθος των προβλημάτων και τον ρόλο της Μεγάλης Βρετανίας, που θα αναγκαστεί η Ευρώπη να αποδεχτεί. Το ρόλο του «διαύλου επικοινωνίας», με τον Μπους, καθώς εκτιμά ότι δεν μπορεί να πάει σε μετωπική σύγκρουση με τις ΗΠΑ.
Επιχειρώντας να περιγράψει τη νέα κατάσταση που διαμορφώνεται, ο κ Σταυρακάκης σημειώνει, αναζητώντας και τα πραγματικά αίτια της εισβολής στο Ιράκ, ότι ο έλεγχος του Ιράκ, πέραν από αυτή καθαυτή τη χώρα, στόχευε και στον ενεργειακό έλεγχο της Ευρώπης αλλά και της Ρωσίας.
«Ο απώτερος σκοπός είναι ο έλεγχος στην εξαρτημένη ενεργειακά Ευρώπη και η επιβράδυνση των ρυθμών ανάπτυξης της Ρωσίας, η οποία το μόνο προϊόν που έχει να εξαγάγει είναι το πετρέλαιο», σημειώνει.
«Ολοκληρώνεται έτσι η περικύκλωση της Ρωσίας, καθίσταται ευάλωτη η Ευρώπη, η οποία, ούτως ή άλλως έχει βγει ζημιωμένη.
Παράλληλα υπήρξε η «προσέγγιση» προς την Κίνα, δηλαδή προς την Ευρασία»
«Διαπιστώνουμε, λέει, με άλλα λόγια, ότι στόχος τελικά ήταν ολόκληρος ο πλανήτης»!
Όσον αφορά τις άλλες περιφερειακές δυνάμεις της περιοχής,οι οποίες παραδοσιακά θεωρούνται οι «εκπρόσωποι» των ΗΠΑ, την Τουρκία και το Ισραήλ, ο κ Σταυρακάκης θεωρεί ότι έχουν σημαντικό ρόλο, ενώ δεν αποκλείει η κρίση αυτή να σχετίζεται και με την ενίσχυση της θέσης του Ισραήλ.
«Οι Τούρκοι δεν είναι τόσο έξω από το παιγνίδι», τονίζει. «Η συνεργασία της Τουρκίας με την Αμερική δεν είμαι τόσο βέβαιος ότι θα εγκαταλειφθεί.
Όσον αφορά τους Ισραηλίτες ίσως είναι οι αρχιτέκτονες όλου αυτού του τραγικού που εξελίσσεται στο Ιράκ.»
«Οι Αμερικανοί δεν θα κινηθούν ερήμην αυτών των δύο», προσθέτει ο πρώην βουλευτής.
Υπάρχει όμως και το πρόβλημα με τους Κούρδους του Βορείου Ιράκ, τη διασφάλιση των οποίων φυσικά δεν επιθυμούν οι Τούρκοι.
Ο κ Σταυρακάκης συστήνει να αναμένουμε τις εξελίξεις, καθώς ούτε σε αυτό το θέμα το τοπίο είναι πολύ ξεκάθαρο.
« Οι Αμερικανοί είναι προφανές ότι είχαν υποσχεθεί τη δημιουργία ενός μορφώματος κουρδικού κράτους. Και δεν αποκλείω να τα πάρουν τώρα πίσω.», εξηγεί. «Έχω ερωτήματα αν θα διακυβεύσουν τη συνεργασία με τους Τούρκους. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι θα το κάνουν αυτό. Οι Τούρκοι δεν είναι φυσικά εύκολο να αποδεχτούν ένα κράτος που θα δημιουργήσει κεντρόφυγες δυνάμεις στη χώρα τους.
Κι επειδή, όπως πιστεύω, οι Τούρκοι θα παραμείνουν γεωστρατηγικός εταίρος των ΗΠΑ, δεν βλέπω πως θα δημιουργηθεί αυτό το κράτος των Κούρδων.
Υπάρχει όμως και το θέμα του Παλαιστινιακού που επικαλείτο ο Μπλερ, θέλοντας να δώσει και ένα υπόβαθρο «ιστορικής δικαίωσης» έναντι των Βρετανών, όπως λέει ο κ Σταυρακάκης. «Δηλαδή, υποστηρίζει, θέλουμε να ...λύσουμε και το Παλαιστινιακό. Ο Αραφάτ υποχώρησε, αποδέχτηκε όρους και δυϊσμό, τον ορισμό πρωθυπουργού. Το Ισραήλ είναι πολύ μέσα στην υπόθεση αυτή. Κι αν ισχύσει τελικά ο στόχος να εξελιχθεί η Χάϊφα σε ένα διεθνές ενεργειακό κέντρο της περιοχής, με τα πετρέλαια του Ιράκ και πιθανώς άλλων. Έτσι αποκαλύπτεται σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια το σχέδιό του για την περιοχή».
ΤΟ ΙΡΑΚ ΚΑΙ Η ΑΠΕΙΛΗ ΤΩΝ ΗΠΑ
Για τη θέση των ΗΠΑ τονίζει ότι «κατάφεραν» από τη συμπάθεια όλου του πλανήτη, μετά τα χτυπήματα στου δίδυμους πύργους, να εισπράττουν τώρα την κατακραυγή αλλά και να κάνουν τον κόσμο να νιώθουν την απειλή τους. Όπως λέει, «μετά την 11η Σεπτέμβρη Αμερική είχε μια πρωτοφανή συμπάθεια και υποστήριξη. Αυτό κατάφερε η κυβέρνηση Μπους να το εξαφανίσει πολύ γρήγορα.
Οι λαοί το αισθάνονται αυτό. Αισθάνονται την απειλή. Η επιλογή των ΗΠΑ συνοδεύεται με μια κατάργηση ή μια αποδυνάμωση της διεθνούς νομιμότητας. Μιλώ για τον ΟΗΕ. Θέλουν να τον περιορίσουν στη διανομή της ανθρωπιστικής βοήθειας. Ο ΟΗΕ εξαιρετικά αποδυναμωμένος.
Οι Αμερικανοί κατέστησαν σαφές ότι ο ΟΗΕ δεν έχει κανένα λόγο. Εμείς που δώσαμε τη μάχη, εμείς θα τα φέρομε σε πέρας.»
«Θα έχουμε εξελίξεις στην περιοχή», συμπληρώνει. «Ωραία, γκρεμίζουν τα αγάλματα του Σαντάμ, αλλά μετά; Θα δούμε εμφύλιες συγκρούσεις με τους Κούρδους; Είναι μια πιθανότητα. Υπάρχει πιθανότητα εισβολής στη Συρία; Είναι μια πιθανότητα.
Εάν έχουμε τέτοια γεγονότα, τότε αντιλαμβάνεστε ότι η κρίση προσλαμβάνει παγκόσμιες διαστάσεις. Είναι ένα πολύ επικίνδυνο παιγνίδι, που δεν μπορούμε να συλλάβουμε ίσως τώρα. Μπορούμε να καταλάβουμε κάποια στοιχεία.»
«Οι Αμερικανοί έχουν αναπροσαρμόσει, από το 1999, τη διάταξη των Ενόπλων τους Δυνάμεων, προκειμένου να έχουν τη δυνατότητα να διεξάγουν δύο μεγάλους πόλεμους», λέει ακόμη. «Στα πέντε μεγάλα περιφερειακά στρατηγεία που έχουν σε όλο τον κόσμο, αυτό το διάστημα έχει διπλασιαστεί. Ο «ΕΚΟΝΟΜΙΣΤ» έγραψε ότι την εξωτερική πολιτική στις ΗΠΑ δεν την κάνουν πλέον τα κοστούμια αλλά οι στρατιωτικές στολές. Δεν την κάνουν πλέον οι πολιτικοί, αλλά οι στρατηγοί.
Την ώρα που οι ΗΠΑ ήθελαν έλεγχο και έκαναν πόλεμο στο Σαντάμ, δεν υπέγραψαν τη συμφωνία για τον έλεγχο, για τη διαπίστωση των βιολογικών ή βιοχημικών όπλων. Και έχουμε πολλά παραδείγματα σε όλους τους τομείς για τις διεθνείς συμφωνίες, που δεν τις προσυπογράφουν ή τις παραβιάζουν».
Η ΕΥΡΩΠΗ, ΟΙ ΗΠΑ ΚΑΙ Η ΡΩΣΙΑ
Μιλώντας για την αντιπαράθεση της Ευρώπης με τις ΗΠΑ ο κ Σταυρακάκης θέτει αμέσως μια διαφορά στη σκέψη και στην αντίληψη των λαών της μιας και της άλλης πλευράς. Και διευκρινίζει:
«Οι Ευρωπαίοι πειθαρχούν στο κοινοτικό κεκτημένο και στο κοινοτικό δίκαιο. Οι Αμερικανοί προβάλλουν μόνο τα στοιχεία εθνικής κυριαρχίας.
Βέβαια οι Ευρωπαίοι βολεύτηκαν τα χρόνια που έχτιζαν την Ευρώπη κάτω από την πυρηνική ομπρέλα των ΗΠΑ. Τους βόλευε να έχουν την εγγύηση της υπερδύναμης. Και δεν φρόντισαν να έχουν ούτε ψήγματα κοινής αμυντικής πολιτικής».
Ο Μηνάς Σταυρακάκης τονίζει ότι πρέπει να επέλθει η ισορροπία ανάμεσα στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, και είναι κατηγορηματικός ότι δεν πρέπει η Ευρώπη να πάει σε λογική αντιπαράθεσης με την Αμερική. «Αυτό θα ήταν εφιαλτικό», σημειώνει. «Η Ευρώπη να επιδιώξει την αποκατάσταση μιας νέας ισορροπίας των σχέσεων της με τις ΗΠΑ.
Και φυσικά δεν μπορεί να υπάρξει υποταγή στην Αμερική, από τη άλλη. Στο πλαίσιο αυτό η Ευρώπη θα πρέπει να συνεκτιμά πιο σοβαρά το ρόλο και θέση της Ρωσίας. Η Ρωσία μπορεί να δώσει πράγματα τα οποία η Ευρώπη είναι αργά να τα κατακτήσει. Είτε με τη μορφή μιας σύνδεσης ΕΕ – Ρωσίας είτε ακόμη και με την ένταξη της στην ΕΕ.
«Η Ευρώπη θα πρέπει να διεκδικήσει τον πολυπολισμό, στοιχείο το οποίο δεν είναι απαραίτητο να συντίθεται από αντιτιθέμενες δυνάμεις, αλλά από δυνάμεις με διαφορετικές προσεγγίσεις. Μπορεί να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις, αλλά όχι συγκρουσιακοί λόγοι, και σίγουρα θα είναι στη λογική της ισορροπίας.
Οι διεργασίες θα πρέπει να γίνουν το εσωτερικό της Ευρώπης. Και αποκτά ιδιαίτερη συμβολική σημασία το γεγονός ότι την ερχόμενη εβδομάδα θα βρίσκονται εδώ οι Ευρωπαίοι ηγέτες, αλλά και ο Κόφι Ανάν.
Να έχουμε υπομονή διότι Ευρώπη θα περάσει από πολλά κύματα.
Στην προσπάθεια εξισορρόπησης των πραγμάτων της Ευρώπης με την Αμερική θα μπορεί να έχει ρόλο».
«Η Μεγάλη Βρετανία», καταλήγει ο πρώην βουλευτής «μπορεί, παρά το ενοχλητικό του πράγματος, να παίξει έναν χρήσιμο ρόλο.
Δεν βλέπω άλλο δίαυλο επικοινωνίας, συνεννόησης, με τον Μπους από τον Μπλερ, καθώς αυτός υπήρξε και πολεμικός σύμμαχός του.»

