Με τη Γαλλική Γλώσσα μας συνδέουν ειδικοί δεσμοί : σύμφωνα με μελέτη του ίδιου του Γαλλικού Υπουργείου Παιδείας 64% των γαλλικών λέξεων έχουν ελληνική ρίζα. Άλλωστε, η ομιλία του ένθερμου φιλέλληνα, Γάλλου διπλωμάτη στην Πρεσβεία της Αθήνας, κ. Λυκ Ασλεν ντε Βιγιανκουρ, η οποία έγινε με την χρήση μόνο ελληνικής προελεύσεως γαλλικών λέξεων, κατά το πρότυπο Ζολώτα, είναι από μόνη της μαρτυρία.

“En cette epoque historique de l’euro, les cycles de la politique et de l’orthodoxie economique sont en synergie dans notre sphere geographique. L’Enosis europeenne, atome dans le cosmos et dans la galaxie des idees geopolitiques, a un programme thematique et geographique orchestre. C’est un phenomene authentique et non un periple chmerique ou ephemere. Entre parentheses, pour laconique, ce n’ est pas la boite de panadore, encore moins les Danaides”.

“Στην ιστορική αυτή εποχή του ευρώ, οι κύκλοι της πολιτικής και της οικονομικής ορθοδοξίας βρίσκονται επιτέλους σε συνεργασία στη γεωγραφική μας σφαίρα. Η Ευρωπαϊκή Ενωση, άτομο στον κόσμο και στον γαλαξία των γεωπολιτικών ιδεών, διαθέτει πρόγραμμα ενορχηστρωμένο αυθεντικό και όχι για περίπλου χειμερινό ή εφήμερο. Εντός παρενθέσεων, για να τα πω λακωνικά, δεν είναι το κουτί της Πανδώρας, ούτε βέβαια ο πίθος των Δαναΐδων”.

Χρειάζεται λοιπόν να είναι κανείς γνώστης της γαλλικής γλώσσας για να κατανοήσει το κείμενο; Αναμφισβήτητα όχι, αφού τα μόνα στοιχεία που δεν παραπέμπουν στην ελληνική γλώσσα είναι τα άρθρα, οι προθέσεις, τα επιρρήματα καθώς και τα ρήματα είμαι και έχω.

Με βάση το δεδομένο αυτό, ο κ. Williencourt τονίζει ότι αν και τώρα βρίσκεται στην Ελλάδα δεν θα μπορέσει να μάθει Ελληνικά αλλά σίγουρα θα καταφέρει ν’ανακαλύψει εκ νέου τη δική του γλώσσα. Γι’αυτό το λόγο θέτει το ζήτημα της συμβολής της Ελληνικής στις σύγχρονες δυτικές γλώσσες και ειδικότερα στη γαλλική. Υποστηρίζει ότι η γαλλική γλώσσα δεν είναι απλά μια λατινική γλώσσα αλλά μια ελληνολατινική. Το λατινικό αλφάβητο έχει φοινικική και κυρίως ελληνική καταγωγή όπως απεκαλύφθη στη Χαλκίδα, στην Εύβοια: Και δεν αναφέρεται μόνο στο “ύψιλον” (“y”=le “i” grec “το ελληνικό ύψιλον”), αλλά σε όλα τα φωνήεντα τα οποία είναι κατεξοχήν ελληνικής επινόησης καθώς το φοινικικό αλφάβητο διέθετε μόνο σύμφωνα. Εχουν καταγραφεί τουλάχιστον 3.600 γαλλικές λέξεις που προέρχονται εξ ολοκλήρου ή εν μέρει από την Ελληνική, εξαιρώντας βέβαια τα κύρια ονόματα.

Αντιπροσωπευτικά παραδείγματα αποτελούν οι λέξεις “Montparnasse” (“Μονπαρνας”= όρος Παρνασσός) “musee” (μουσείο) που προέρχεται από το χώρο όπου λατρεύονταν οι εννέα Μούσες οι ελληνικές θεότητες των τεχνών. Η Λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων (Champs-Elysees) φέρει όνομα προερχόμενο από την ελληνική μυθολογία. Η γαλλική λέξη “Histoire” ανάγεται στην ελληνική “Ιστορία” το “thermostate” στο “θερμοστάτη”.

Σίγουρα η κατάληξη “iste” στη γαλλική γλώσσα παραπέμπει στην Ελληνική κατάληξη “-ιστής”, όπως “automobiliste” που σημαίνει “αυτοκινητιστής”, η λέξη “cosmetique” (καλλυντικά) στην αρχαία λέξη “κάλλος” που σημαίνει ομορφιά. Η λέξη “panique” (πανικός) προέρχεται από το θεό Πάνα, θεό των κοπαδιών, αλλά τρομακτικής ασχήμιας, ενώ η λέξη “syncretisme” (συγκρητισμός), όρος θρησκευτικός και φιλοσοφικός, σημαίνει “συμφωνία μεταξύ των Κρητών”.

Πολλές ελληνικές λέξεις συναντούνται σε όλους τους τομείς των επιστημών, ιδιαίτερα στη φιλοσοφία, στην ιατρική, στη φυσική, στην ψυχολογία και στην τεχνολογία. Οι ελληνικές λέξεις προσεγγίζουν μια ευρεία γκάμα της καθημερινής ζωής, ακόμα και ήρωες των κινούμενων σχεδίων, όπως τα ονόματα Αστερίξ και Οβελίξ που παραπέμπουν σε αρχαίες ελληνικές ρίζες. Μεγάλοι κλασικοι συγγραφείς δανείστηκαν από την ελληνική γλώσσα τους τίτλους των έργων τους: Ο Μισανθρωπος του Μολιέρου, η Ναυτία του Σαρτρ...

Οι συγγραφείς Jean Bouffartique και Anne- Marie Delrieu του βιβλίου “Tresors des racines grecques” που κυκλοφόρησε το 2000 έγραψαν: “Σε τι μας χρησιμεύει η γνώση των ελληνικών ριζών; Στην κατανόηση της δικής μας γλώσσας.

Μας βοηθά να ξαναβρούμε τους χυμούς της. Δεν είναι υπερβολή να μιλήσουμε για θησαυρό. Οι ελληνικές ρίζες δίνουν στη γαλλική γλώσσα τη βαθύτερή της εδραίωση ενώ ταυτόχρονα της προσφέρουν τη μεγαλύτερη δυνατότητα για αφαίρεση.

Μακρινή πηγή του πολιτισμού μας, η Ελλάδα, ζει μέσα από τις λέξεις που προφέρουμε και καθημερινά οικοδομεί τη γλώσσα μας”.