Ν.Τ.: Είσαι η διευθύντρια;

Κ.Δ.: Ναι.

Ν.Τ.: Τι γίνεται στην ταινία;

Κ.Δ.: Είναι τα δύο κεντρικά πρόσωπα, ο Ούγγρος άστεγος κι η διευθύντρια στην Κρήτη που αντιπροσωπεύουν δύο πολύ διαφορετικούς κόσμους. Αυτή είναι μια γυναίκα που έχει αφιερώσει στη δουλειά τη ζωή της, μια γιάπισσα κοντά στα 40, αυστηρή, τυπική… Μάλιστα έχουμε αποφασίσει με τον Ελεμίρ να είναι ακριβώς 39… ‘Δεσποινίς ετών 39’ ή Δεσποινίς παρολαυτά; Είναι χωρισμένη, έχει κάνει ένα παιδί στα πολύ νέα της χρόνια, στα 18 της ας πούμε, παρολαυτά το παιδί το ‘χει αφήσει στο μπαμπά…

Ν.Τ.: Όλα αυτά αναφέρονται στην ταινία ή απλώς τα χρησιμοποιείς για την κατασκευή του ρόλου;

Κ.Δ.: Αναφέρονται και μάλιστα έχω και μια σκηνή με την υποτιθέμενη κόρη μου. Λοιπόν οικογενειακά [η ηρωίδα] είναι αποτυχημένη, καριερίστικα όμως είναι επιτυχημένη επειδή το ‘χει επιδιώξει παρά πολύ...

Ν.Τ.: Αυτό της δημιουργεί καθόλου απωθημένα;

Κ.Δ.: Α, βέβαια...

Ν.Τ.: …και τα βγάζει πάνω στον άστεγο;

Κ.Δ.: Σαφώς, σαφώς γιατί χωρίς να είναι ένας κακός άνθρωπος, είναι μια γυναίκα φοβισμένη που φοβάται ν’ ‘ανοιχτεί’, κι όταν έρχεται αυτός ο άνθρωπος που ανήκει σ’ έναν άλλο κόσμο, όχι απλώς επειδή προέρχεται από μια άλλη χώρα, αλλά επειδή προέρχεται από μια άλλη τάξη ανθρώπων που έχουν δώσει προφανώς προτεραιότητα σε διαφορετικά πετάγματα, η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Το καλό είναι ότι ο άνθρωπος αυτός κατορθώνει να την ‘ανοίξει’ αυτή τη γυναίκα. Να της δώσει να καταλάβει ότι τα σημαντικά πράγματα στη ζωή είναι άλλα και να την παρασύρει.

Ν.Τ.: Οπότε εσύ είσαι παρούσα καθόλη τη διάρκεια της ταινίας κι ο άστεγος παίζει ρόλο στη διαμόρφωση του δικού σου χαρακτήρα, υπάρχει εξέλιξη δηλαδή.

Κ.Δ.: Ναι, βέβαια. Είναι η κεντρική ηρωίδα της ταινίας.

Ν.Τ.: Το κλίμα της παραγωγής πώς είναι; Αν το καστ ήταν όλο ξένο θα ήταν πολύ διαφορετικά;

Κ.Δ.: Αυτό το έχω κάνει ήδη όπως θα ξέρεις. Έχω κάνει μια ταινία γαλλική ολωσδιόλου…

Ν.Τ.: Με το Ρομέρ;

Κ.Δ.: Με το Ρομέρ, η οποία βγαίνει μάλιστα 1η Οκτωβρίου στους κινηματογράφους. Πέρα απ’ αυτή, ήταν και μια γερμανική παραγωγή στην οποία ήμουν και πάλι με ξένους ηθοποιούς.

Ν.Τ.: Ποια ταινία ήταν αυτή;

Κ.Δ.: Το ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (Ιβάν Νιτσόφ, 1998).

Οπότε είναι η τρίτη ταινία στην οποία πρωταγωνιστώ που έχει ξένο καστ. Οι συνάδελφοι κι ο σκηνοθέτης είναι εξαιρετικά άτομα κι εγώ που τους γνώρισα εδώ κι ένα χρόνο, γιατί ταξιδέψαμε τρεις φορές στη Βουδαπέστη για να κάνω κάποιες σκηνές εκεί, γενικά αισθάνομαι πολύ άνετα μαζί τους. Φυσικά το γεγονός ότι είναι μαζί μου στο καστ ο Ρένος που τυχαίνει να είναι και πολύ φίλος, κάνει τα πράγματα πολύ ευχάριστα.

Ν.Τ.: Έχεις ξανάρθει στην Κρήτη;

Κ.Δ.: Στην Κρήτη έχω κάνει με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. τον ‘Πατούχα’ του Κονδυλάκη, 10 χρόνια ακριβώς πριν και τη λατρεύω την Κρήτη. Και πρέπει να σου τονίσω ότι παρότι τα Χανιά είναι η αγαπημένη μου πόλη, όχι μόνο στην Κρήτη, αλλά γενικώς, πρέπει να ομολογήσω ότι αυτή εδώ η περιοχή της Αγίας Πελαγίας, το Capsis, η φιλοξενία του Capsis, το προσωπικό, μας έχουν σκλαβώσει, θέλω να το τονίσω αυτό γιατί πραγματικά τους αξίζει, δεν είναι σχήμα λόγου. Δηλαδή βρίσκεσαι σ’ ένα περιβάλλον που σου φτιάχνει τη μέρα απ’ το πρωί ρε παιδί μου. Δηλαδή και μόνο το περιβάλλον σου φτιάχνει τη διαμονή σου.

Ν.Τ.: Υπάρχουν διαφορές στον τρόπο που δουλεύει κάθε σκηνοθέτης; Δεν εννοώ απλώς προς τη μέθοδο αλλά και σ’ αυτά που παίρνεις απ’ αυτόν.

Κ.Δ.: Ε φυσικά. Ο Ρομέρ είναι ένας σκηνοθέτης ο οποίος δε με διόρθωνε. Μου έκανε μια κουβέντα στην αρχή και σχεδόν δε μου ξαναμίλησε για το χαρακτήρα. Από την άλλη ο Ελεμίρ τώρα σου λέει ακριβώς τι θέλει κάθε φορά πριν από κάθε σκηνή και δε σ’ αφήνει αν δεν του δώσεις αυτό που θέλει. Δεν έχει να κάνει με το πόσο καλά το παίζεις. Μπορεί να θέλει ας πούμε μια συγκεκριμένη γωνία ή να γυρίσεις προς τα ‘κει. Στο λέει κάθε φορά.

Ν.Τ.: Ποιο απ’ τα δύο προτιμάς; Το δεύτερο;

Κ.Δ.: Ναι. Και μ’ αρέσει επίσης ο σκηνοθέτης να με σπρώχνει στα όριά μου.

Ν.Τ.: Αυτά είναι τα καλά της δουλειάς; Να γυρίζεις σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον;

Κ.Δ.: Να σου πω. Θα μπορούσε να είναι το ίδιο περιβάλλον και να έχεις σκηνές στις 5 το πρωί μέσα στη θάλασσα. Αλλά σίγουρα ένα ωραίο περιβάλλον κάνει τα πράγματα πιο εύκολα. Είναι και μια ταινία που είναι έτσι ευχάριστη, όσο κι αν έχει πίεση.

Ν.Τ.: Βοηθάει και το είδος που είναι. Δηλαδή αν ήταν δράμα τα πράγματα θα ήταν πιο απαιτητικά ίσως.

Κ.Δ.: Κοίταξε, εμένα είναι η πρώτη κομεντί που κάνω στο σινεμά κι είναι ένα πολύ καλό βάπτισμα για μένα. Είναι σα να κάνω μια καινούρια αρχή, αισθάνομαι πολύ καλά. Στην κωμωδία δε χρειάζεται να κάνεις στον αστείο, οι καταστάσεις φέρνουν…

Ν.Τ.: Στο θέατρο όμως είναι πιο αυθόρμητο γιατί κάθε φορά το ξανακάνεις από την αρχή και το κάνεις ζωντανά. Στο σινεμά με τόσες διαφορετικές λήψεις που δε γίνονται στο δικό σου χρόνο, πόσο εύκολο είναι πλέον να ξαναφτιάχνεις κάθε φορά μέσα σου την απαιτούμενη διάθεση;

Κ.Δ.: Ε, κοίταξε να δεις, αυτά είναι…

Ν.Τ.: …τα κόλπα του ηθοποιού.

Κ.Δ.: Δε θα ‘λεγα τα κόλπα. Είναι μέσα στη δουλειά. Ειδικά ένας ηθοποιός έμπειρος μετά από κάποια χρόνια στη δουλειά πρέπει να μπορεί να το κάνει αυτόματα. Δεν είναι πάντα εύκολο…

Ν.Τ.: Σε ρωτάω επειδή είναι η πρώτη σου κινηματογραφική κωμωδία.

Κ.Δ.: Ναι αλλά βλέπω τελικά ότι βγαίνει πολύ εύκολα. Και σε μια σκηνή που γύρισα ήδη στη Βουδαπέστη κι έπρεπε να έχει έτσι μια ελαφράδα, μόλις μου το ζήτησε συγκεκριμένα ο σκηνοθέτης το έκανα. Απλώς πρέπει να έχεις πάρει την απόφαση να βάλεις τη ματαιοδοξία σου στην άκρη, να μη φοβάσαι να είσαι αστείος, να εκτεθείς, να τσαλακώσεις το πρόσωπό σου, την εικόνα σου, που είναι πράγματα που πρέπει να τα έχει ένας ηθοποιός.

Ν.Τ.: Ο Ρομέρ πώς είναι ως χαρακτήρας;

Κ.Δ.: Κοίταξε, ο Ρομέρ είναι σίγουρα ένας διαφορετικός άνθρωπος απ’ ό,τι όλοι εμείς. Είναι Γάλλος, Καθολικός, άνθρωπος των ‘Cahiers du Cinema’… Πρέπει να σου πω ότι με το πρώτο μας ραντεβού στο Παρίσι, ο Ρομέρ με δέχθηκε χωρίς κανένα γύρω του, μόνος του, χωρίς παρατρεχάμενους, μου ‘φτιάξε ο ίδιος τσάι… Κι όλα αυτά τα λέω με λεπτομέρειες γιατί μου έδειξε πως οι πραγματικά ‘μεγάλοι’ άνθρωποι δεν έχουν την αγωνία ν’ αποδείξουν κάτι. Είναι.

Κι απ’ τη μεριά μου, παρότι μου λέγανε είναι αγοραφοβικός κτλ., εγώ τον αγκάλιασα απ’ την πρώτη στιγμή που τον είδα κι αυτό τον ‘άνοιξε’ απέναντί μου, δε τον ενόχλησε καθόλου κι έτσι η εμπιστοσύνη που μου έδειξε από την πρώτη στιγμή, μου έδωσε φτερά. Δηλαδή θα του είμαι ευγνώμων σε όλη την υπόλοιπη ζωή μου. Πραγματικά μου ‘δωσε φτερά. Γιατί αυτά που γράφτηκαν στο γαλλικό Τύπο για μια ξένη ηθοποιό, εντελώς άγνωστη γι’ αυτούς ήταν πολύ κολακευτικά. Σ’ ένα βαθμό όμως τα χρωστάω και σ’ αυτόν γιατί δημιούργησε μια πολύ καλή χημεία. Έδειξε την αμέριστη εμπιστοσύνη του κι αυτό μου έδωσε πολύ μεγάλη ασφάλεια.

Ν.Τ.: Ποιοι άλλοι πρωταγωνιστούν στην ταινία;

Κ.Δ.: Είναι άνθρωποι πολύ διάσημοι στη Γαλλία, όπως η Σίριελ Κλερ, η Αμάντα Λανγκλέ κι ο Σερζ Ρανκό που είναι ηθοποιός σε ακόμα τρεις ταινίες του Ρομέρ. Είναι μια ταινία εποχής. Διαδραματίζεται στο Παρίσι του ’36 και λέγεται ΤΡΙΠΛΟΣ ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ. Ήταν για μένα πολύ μεγάλη τύχη γιατί ήταν η πρώτη φορά που ο Ρομέρ χρησιμοποίησε ξένη πρωταγωνίστρια σε ταινία του κι έχει κάνει 40 ταινίες.

Ν.Τ.: Σ’ ευχαριστώ πολύ.

Κ.Δ.: Να ‘σαι καλά.