Ν.Τ.: Είναι η πρώτη φορά που συμμετέχεις σε ξένη παραγωγή;

Α.Ν.: Όχι, αυτή είναι συνολικά η πέμπτη. Έχω κάνει δύο γαλλικές παραγωγές, μια ισπανική, μια ελληνο-γαλλική κι αυτή τώρα η ουγγρική.

Ν.Τ.: Πόσες απ’ αυτές ήταν κωμωδίες; Θέλω να πω, έχεις προτίμηση στο είδος;

Α.Ν.: Να σου πω την αλήθεια, δεν είναι προτίμηση γιατί δεν έχουμε και πολλά περιθώρια επιλογής. Όποτε δούλευα με ξένους δούλευα πολύ καλά. Ειδικά με τους Γάλλους που έχω δουλέψει και κάπως λίγο πιο σοβαρά. Εδώ έχουμε μια συμμετοχή αλλά παίζουμε στα ελληνικά. Σε ξένες παραγωγές όπου παίζουμε σε ξένη γλώσσα που είναι και πιο δύσκολα, ήταν πολύ καλή η εμπειρία μου μέχρι τώρα. Και μπορώ να πω ότι το επιδιώκω. Ξέρεις, δεν γίνονται και πάρα πολλές ξένες παραγωγές για να μπορείς να επιλέξεις, αλλά εντάξει, αν σ’ ενδιαφέρει… Μερικές φορές κάνουμε και πράγματα που δεν είναι και τόσο πολύ ενδιαφέροντα, μερικές φορές οι ρόλοι μας είναι λίγο πιο μικροί, αλλά έχει ενδιαφέρον.

Ξέρεις, είναι πόσο αγαπάς και τη δουλειά. Και στο σινεμά που εμένα μου αρέσει πάρα πολύ και δεν έχω κάνει όσο θα ήθελα να κάνω, ακόμα και σε μια-δυο σκηνούλες δε λέω ποτέ όχι. Είναι ένας φίλος που λέει π.χ. ‘ε, αυτά δεν είναι για μένα…’, αλλά εγώ δεν έχω τέτοιο πρόβλημα. Αν κι αυτό καμιά φορά είναι και κακό γιατί σου λένε ‘κάνει μόνο αυτά’. Είναι το τι τρέλα έχεις και πόσο αγαπάς το χώρο.

Ν.Τ.:Θέατρο και κινηματογράφος είναι φαντάζομαι δύο εντελώς διαφορετικά, μη συγκρίσιμα πράγματα.

Α.Ν.: Εντελώς διαφορετικά. Αλλά στη δουλειά μας, εδώ στην Ελλάδα ο ηθοποιός αν δεν κάνει θέατρο δε μπορεί να συντηρηθεί. Στο εξωτερικό υπάρχουν ηθοποιοί που παίζουν μόνο στο θέατρο ή μόνο στο σινεμά. Εδώ η αγορά μας είναι πολύ πιο μικρή.

Ν.Τ.: Κι εδώ τις ευκαιρίες ένας ηθοποιός πρέπει να τις αρπάζει.

Α.Ν.: Ε φυσικά, εδώ τα πράγματα είναι δύσκολα. Μπορεί να δουλεύεις και να είσαι ‘Νο 1’, έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα τώρα με την τηλεόραση…

Ν.Τ.: Εφήμερα και βιαστικά…

Α.Ν.: …ναι, και την άλλη μέρα να μην έχεις τίποτα, να μη χτυπάει το τηλέφωνό σου και να μη δουλεύεις καν. Γι’ αυτό πρέπει να το φιλοσοφήσεις και να το δεις τι είναι. Στην Ελλάδα αν δε δουλέψεις στο θέατρο δε γίνεται.

Ν.Τ.: Υπάρχουν διαφορές στον τρόπο που γυρίζουν οι ξένοι από τους Έλληνες;

Α.Ν.: Όχι μεγάλες. Τώρα, οι Ούγγροι νοικοκυρεμένοι είναι. Κοίταξε και το σινεμά το ελληνικό πάει καλά, η δουλειά γίνεται πολύ καλή. Ας πούμε για παράδειγμα αν δεις τώρα την ελληνική διαφήμιση πόσο έχει ανέβει, εντάξει ταινιάκια είναι, αλλά πάει πάρα πολύ καλά. Δηλαδή γίνονται φιλμ που βραβεύονται σε φεστιβάλ πολύ σημαντικά του εξωτερικού. Γενικά οι καινούριοι Έλληνες κινηματογραφιστές δουλεύουνε καλά. Πιστεύω ότι από ‘δω και πέρα όλα θα πάνε καλύτερα. Και ‘γω θέλω να πιστεύω ότι υπάρχουν νέα παιδιά που αγαπάνε τη δουλειά και τώρα με τις νέες τεχνολογίες θα κάνουν αρκετά σημαντικά πράγματα.

Ο κινηματογράφος είναι καθρέφτης του ποιοι είμαστε. Πάντα θα υπάρχουν παιδιά που θα πάνε τα πράγματα λίγο παραπέρα, αλλά πάντα πρέπει να κοιτάμε γύρω μας τον καθρέφτη για να μην περιμένουμε παραπανίσια πράγματα. Το πώς είσαι μέσα σου, πώς κοιτάς την ψυχούλα σου και προσπαθείς πάντα για το καλύτερο.

Ν.Τ.: Μπορείς να ξεχωρίσεις ένα-δυο πρόσωπα, σκηνοθέτες, στην Ελλάδα που νομίζεις ότι ‘το πάνε παραπέρα το πράγμα’; Ο Ρένος νομίζω ότι είναι ένας απ’ αυτούς.

Α.Ν.: Γενικά δεν ξέρω. Με το Ρένο είμαστε φίλοι από τότε που ακόμη προσπαθούσε κι έλεγε ότι θα το κάνει. Ο Ρένος έκανε πρώτος κάτι που κάνουν όλοι τώρα πια. Πήρε μια βιντεοκάμερα κι έκανε ταινία.

Ν.Τ.: Αυτή η ευκολία που παρέχει η τεχνολογία μετατρέπεται εύκολα σε ευτέλεια. Πρέπει να έχεις ένα ταλέντο, κάτι να πεις.

Α.Ν.: Ακριβώς. Εμένα με γοητεύουν οι άνθρωποι που μπορεί να μην είναι ‘πρώτες μούρες’, αλλά έχουν κάτι να μου πουν, έχω κάτι να ζηλέψω απ’ αυτούς. Και υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, σίγουρα υπάρχουν. Μπορεί να μην τους ξέρουμε όλοι, αλλά όποιους γνωρίζεις σίγουρα γοητεύεσαι και σίγουρα μαγεύεσαι. Μπορεί να είναι τελείως άγνωστοι και να μην τους δεις ποτέ στα περιοδικά, αλλά ή να δεις κάτι απ’ τη δουλειά τους ή να μιλήσεις λίγο μαζί τους και… Εγώ με τέτοιους ανθρώπους θέλω πολύ να δουλεύω.

Ν.Τ.: Μετράει το πώς αισθάνεσαι εσύ με τον εαυτό σου.

Α.Ν.: Πάντως εδώ οι ηθοποιοί είναι πολύ ευγενείς, ο σκηνοθέτης απ’ ό,τι μαθαίνουμε είναι ένας πολύ μεγάλος διευθυντής φωτογραφίας που έχει δουλέψει στο εξωτερικό, πολύ καλός στη δουλειά του, ευγενέστατος, κι ο πρωταγωνιστής είναι ο απόλυτος σταρ στη χώρα του… Μια χαρά. Κι είμαι τυχερός που ξανάρχομαι στην Κρήτη.

Ν.Τ.: Πότε ήταν η τελευταία φορά που ήρθες;

Α.Ν.: Τα τελευταία χρόνια σχεδόν κάθε χρόνο, τα καλοκαίρια με περιοδείες. Πέρυσι είχα έρθει με το Θύμιο Καρακατσάνη στον ‘Καλό Στρατιώτη Σβέικ’. Βέβαια ήταν πολύ δύσκολη περιοδεία. Κάθε μέρα σ’ άλλο μέρος για όλο το καλοκαίρι. Μπουλούκι κατάσταση.

Ν.Τ.: Αυτή η παραγωγή πάντως είναι μια από τις σπάνιες φορές που γυρίζεται μια ταινία στην Ελλάδα και μάλιστα στην Κρήτη.

Α.Ν.: Όχι, γίνονται. Παλιότερα βέβαια γίνονταν περισσότερες, αλλά και τώρα γίνονται. Ίσως θα έπρεπε να ‘ανοιχτούμε’ περισσότερο. Από τότε που βγήκε ας πούμε το ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ όλοι οι τουρίστες στην Αμοργό είναι Γάλλοι.

Ν.Τ.: Θα σ’ ευχαριστούσε να δουλέψεις έξω;

Α.Ν.: Ναι, πολύ, θα το ‘θελα. Προσπάθησα να κάνω κάτι όταν ήμουν πιο μικρός, είχα πάει στην Ισπανία. Σε βοηθάει πάρα πολύ να δουλεύεις με ξένους.

Ν.Τ.: Και δόξα τω Θεώ έχουμε πολύ ταλαντούχους ηθοποιούς.

Α.Ν.: Έχουμε, αν κι όλοι μας αναγκαζόμαστε να κάνουμε κάποιες δουλειές στην τηλεόραση, γιατί όλοι μας κυνηγάμε το μεροκάματο. Κάθε τρεις μήνες είσαι άνεργος, ψάχνεις για δουλειά. Στην Ελλάδα λένε ‘ηθοποιός σημαίνει φως’. Εμείς οι ηθοποιοί ξέρεις τι λέμε; ‘Ηθοποιός σημαίνει φως, νερό, τηλέφωνο κομμένα’. (γέλια)

Ν.Τ.: Σ’ ευχαριστώ πολύ.

Α.Ν. Να ‘σαι καλά.