«Η Κρήτη είναι ένα ηφαίστειο που καίει πάντα μέσα μου. Είναι έμπνευση, ενέργεια και δύναμη» αναφέρει, σε συνέντευξή της στην «Π» η συγγραφέας, κ. Άννα Γαλανού.
Η παρουσίαση του νέου της βιβλίου, που αποτελεί μέρος τριλογίας, «Οι δρόμοι της καταιγίδας- Θυσία-» θα γίνει την ερχόμενη Δευτέρα 3 Απριλίου στις 7.30 το απόγευμα στο Veranda all day cafe & restaurant (πλατεία Λιονταριών).
Την εκδήλωση οργανώνουν οι εκδόσεις Διόπτρα και το βιβλιοπωλείο “...εν τύπω...”.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν η αρθρογράφος Ελένη Κτιστάκη και η συγγραφέας.
Αποσπάσματα θα διαβάσει η ηθοποιός Ρένα Πασπάτη. Μαντολίνο και λαούτο από τους Κώστα και Μάριο Μαθιανάκη.
Γιατί αποφασίσατε να τοποθετήσετε την ιστορία σας τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο;
«Μετά από μια εκδρομή-ξενάγηση στις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου στα ενετικά μνημεία και στα τείχη της πόλης του Ηρακλείου, γύρισα εντυπωσιασμένη στο σπίτι μας στο χωριό και εξέφρασα την περηφάνεια μου γιʼ αυτά. Η απάντηση του παππού μου ήταν αποστομωτική. “Κατέχεις ότι αθρώποι δικοί μας τα φτιάξανε, σκλάβοι των Ενετών. Παλικαράκια που δουλεύανε ολημερίς κάτω από τον ήλιο, χωρίς ούτε ένα κύπελλο νερό; Οι Ενετοί τα φτιάξανε θαρρείς; Αυτοί μόλις εθωρούσανε κάποιον να μην αντέχει και πολύ, τσουπ, τον επετούσανε ζωντανό μέσα στα τείχη για να τον φάνε ζωντανό οι αρουραίοιʼʼ μου είχε πει.
Κάθε φορά που περιδιάβαινα τα τείχη, ή θαύμαζα τον Κούλε, τη Λότζια, τα Λιοντάρια όπως και τα άλλα μεγαλοπρεπή μνημεία των πόλεων της Κρήτης, τα κάστρα, τις φορτέτσες, τους ναούς, αυτές οι κουβέντες δεν έλεγαν να ξεκολλήσουν από το μυαλό μου.
Διαβάζοντας αργότερα την ʽʼΙστορία της Κρήτηςʼʼ του Θεοχάρη Δετοράκη επιβεβαίωσα πλήρως τα λόγια του παππού μου.
Αποφάσισα τότε ότι κάποια μέρα θα έγραφα για εκείνη την περίοδο. 458 χρόνια έμειναν κατακτητές στο νησί της Κρήτης οι Ενετοί. Πολύ μεγάλο διάστημα για να περάσει από μένα απαρατήρητο και ανέγγιχτο.
Άρχισα λοιπόν να διαβάζω για το συγκεκριμένο θέμα και χρόνο με το χρόνο μάζευα και σημείωνα στοιχεία και γεγονότα, περιμένοντας την ώρα που θα είχα την ωριμότητα να ασχοληθώ με την Ενετοκρατία στην Κρήτη».
Έπαιξε κάποιο ρόλο η σημερινή κατάσταση με τη γειτονική χώρα;
«Οι σχέσεις της χώρας μας με την Τουρκία, προφανώς αυτήν εννοείτε, αποτελούν μια πάγια κατάσταση διεκδικήσεων εκ μέρους της, που μετρά πολλά χρόνια πλέον. Στη συγγραφή της τριλογίας όμως δεν έπαιξε κανένα ρόλο. Αναφέρομαι ιστορικά στις συνθήκες που επικρατούσαν στο νησί, και δένω μυθοπλαστικά τις δύο αυτοκρατορίες που κυριαρχούσαν τον 16ο αιώνα. Από την μια ήταν οι θαλασσοκράτορες Ενετοί, ήδη κατακτητές νησιού, και από την άλλη η αχανής οθωμανική ΑΑυτοκρατορία, που επίσης είχε βάλει στο μάτι την Κρήτη. Δύο ισχυροί αντίπαλοι».
Η Κρήτη αποτελεί πάντα πηγή έμπνευσης;
«Η Κρήτη είναι ένα ηφαίστειο που καίει πάντα μέσα μου. Είναι έμπνευση, ενέργεια και δύναμη. Αποτελεί το πιο δυνατό χαρτί της σκέψης μου.
Αφουγκράζομαι τις ανατολές της, τις αποζητώ όπου κι αν βρίσκομαι, όπως και τα κόκκινα όρη της στα γλυκά δειλινά. Η ιστορία της, οι πνευματικοί άνθρωποι που άφησαν βαθιά χνάρια στο πέρασμα τους, η περηφάνεια που έχουν οι χοροί μας, τα λόγια των απλών ανθρώπων και οι θεόξερες πλαγιές των βουνών, που πέφτουν με βίαια μέσα στις καταγάλανες θάλασσες κυρίως του νότου, είναι συσσωρευμένη ενέργεια, που την εισπράττω διαρκώς.
Ευτυχώς, μπορώ να την εισπράξω κι αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο της ζωής μου».
