Αναφορικά με το ελληνικό ΕΣΥ, που όλοι γνωρίζουμε, ο κ. Φιλαλήθης σημειώνει: “Μέχρι την κρίση υπήρχε 100% ασφαλιστική κάλυψη του πληθυσμού. Στη συνέχεια τα πράγματα άλλαξαν. Οι αυτοαπασχολούμενοι δεν μπορούσαν να πληρώσουν την ασφάλειά τους και οι άνεργοι έμειναν χωρίς δουλειά άρα και χωρίς ασφάλιση. Επιτέλους η παρούσα κυβέρνηση έκανε ό,τι κάνει και η Μ. Βρετανία. Κάλυψε με τα έσοδα της φορολογίας όλους τους ανασφάλιστους”. Σύμφωνα με τις επισημάνσεις του ίδιου, στην Ελλάδα έχουμε πολύ υψηλές ιδιωτικές δαπάνες υγείας 30%-32% (νόμιμες και παράνομες) ενώ ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει βάλει ως όριο το 15%. Επιπλέον, τονίζει, δεν καταφέραμε ποτέ να ενσωματώσουμε στο σύστημα τις δημόσιες με τις ιδιωτικές δαπάνες υγείας. Ο καθηγητής καταλήγει επισημαίνοντας: “Το ελληνικό ΕΣΥ έχει δύο μεγάλα καλά. Είναι ανοικτό στους πάντες αλλά με κόστος και δεύτερον παρά τα προβλήματα έχει ένα καλό επίπεδο περίθαλψης παρά το γεγονός ότι η μακροχρόνια λιτότητα πιέζει το σύστημα καθώς μειώνονται οι δαπάνες για την υγεία. Βέβαια, ας μην ξεχνάμε ότι το σύστημα πάντα είχε πρόβλημα σε επίπεδο οργάνωσης, με τις ώρες αναμονής στα επείγοντα, με την έλλειψη σωστής Πρωτοβάθμιας Φροντίδας και με τα ράντζα σε πολλά νοσοκομεία.

Ωστόσο είμαστε σαφέστατα σε καλύτερη μοίρα από ό,τι οι Σουηδοί ή οι Άγγλοι όσον αφορά τις λίστες αναμονής. Εκεί, για μια αρθροπλαστική ισχύου ή για μια κοίλη, μπορεί να περιμένεις 2-3 χρόνια.

Στη χώρα μας περιμένεις λίγους μήνες. Εκεί ο καταρράκτης στο ένα (πρώτο) μάτι εγχειρίζεται σε 6 μήνες αλλά στο δεύτερο σε 6 χρόνια. Γιατί; Γιατί το σύστημα υγείας σου λέει: “Δεν είσαι επείγον περιστατικό. Δεν έχεις χάσει την όρασή σου. Από το ένα μάτι βλέπεις;”