- Γιατί επιλέγετε στη συνέχεια το ντοκιμαντέρ και όχι τον κινηματογράφο ή το θέατρο ως σκηνοθέτης;

“Αυτό είναι μια καλή ερώτηση. Το ντοκιμαντέρ για τους περισσότερους από εμάς ακόμη και σήμερα εξακολουθεί να είναι ένα ιδιαίτερο είδος, με την έννοια ότι το έχουν κατατάξει στη συνείδηση των ανθρώπων ως κάτι που έχει να κάνει με την ιστορία, την αρχαιολογία, το περιβάλλον ή κάτι αγωνιστικό και καταγγελτικό κάποιες φορές. Παίρνοντας λοιπόν μετά τη σχολή Χατζίκου μια υποτροφία για τη Γαλλία, γνώρισα το ανθρωπολογικό ντοκιμαντέρ. Αυτό που ασχολείται πολύ περισσότερο με τους ανθρώπους, με τις συμπεριφορές των ανθρώπων και προσεγγίζει με άλλο τρόπο τα πράγματα... Όταν το γνώρισα αυτό, ένιωσα ότι στον δικό μου χαρακτήρα και στους δικούς μου προβληματισμούς ήταν ό,τι πιο κοντινό. Μου ταίριαζε πολύ περισσότερο. Γι αυτό και τις ταινίες που κάνω δεν τις ονομάζω χωριστά ντοκιμαντέρ και ταινίες, τις θεωρώ ταινίες κανονικές. Απλώς δεν χρησιμοποιώ ηθοποιούς. Χρησιμοποιώ πρόσωπα πραγματικά και μʼ ενδιαφέρει πως την ιστορία θα τη βγάλω μέσα από την πραγματικότητα. Και εδώ έρχεται η ιστορία του λατομείου που αναφέρατε πριν. Από τη στιγμή που επιλεγεί ένα θέμα - πολλές φορές η επιλογή γίνεται τυχαία - βρίσκεσαι μπροστά σε μια ανθρώπινη κατάσταση. Το τι θα σου βγάλουν αυτοί οι άνθρωποι δεν ξέρεις. Ποτέ δεν ξέρεις πόσο εκρηκτικοί μπορεί να είναι. Ειδικά σε παρουσία. Ξεκινώντας και κάνοντας μια ταινία η γνωριμία που θα ʽχεις μʼ αυτούς τους ανθρώπους πυροδοτεί διάφορες καταστάσεις. Σκεφτείτε ότι, όταν μιλάτε με έναν άνθρωπο, δεν είναι δεδομένο τι θα σας πει ούτε πού μπορεί να φτάσετε. Ούτε ο ίδιος ο άνθρωπος μιλώντας με 10 διαφορετικούς ανθρώπους θα πει τα ίδια πράγματα.

Ο καθένας μας θεωρώ ότι είναι ένα μεγάλο λατομείο και ανάλογα με τις εκρήξεις που θα προκληθούν από τον συγχρωτισμό, θα σου βγάλει και άλλα πράγματα. Εδώ έρχεται δηλαδή το λατομείο. Στο θέμα που έχει επιλεγεί υπάρχουν διάφοροι άνθρωποι που θα μιλήσεις. Και όλα αυτά είναι κομμάτια ενός λατομείου και το μετάλλευμα που βγαίνει είναι ακριβώς η περιπέτεια της ψυχής του καθενός”.