
Τα ντοκιμαντέρ του πάντα με επίκεντρο τον άνθρωπό και την ίδια την περιπέτεια της ζωής σε διάφορες εκφάνσεις της, έχουν αποσπάσει πλήθος διακρίσεων, ενώ πρόσφάτως το φεστιβάλ Κινηματογράφου της γενέτειράς του των Χανίων εξέδωσε ένα τιμητικό βιβλίο - αφιέρωμα με τίτλο “Μικρές Υιοθεσίες”. Ο Σταύρος Ψυλλάκης όμως ως άνθρωπος και δημιουργός χαμηλών τόνων νιώθει ότι δεν έχει κάνει τίποτα ιδιαίτερο ακόμη που να αξίζει αυτή την τιμή η οποία, όπως λέει μιλώντας στην "Π", τον ξένισε... "Με ξένισε” -λέει με χιούμορ, “γιατί συνήθως οι τιμές αυτές γίνονται μετά θάνατον...
Δεν συνηθίζεται τόσο πολύ αυτό το πράγμα και τους ευχαριστώ πολύ για την πρωτοβουλία. Απλώς νιώθω ότι ακόμα δεν έχω κάνει τίποτα ιδιαίτερο. Έχω ακόμα πράγματα να κάνω”. Ο ίδιος θεωρεί ότι το να φτιάξεις ένα ντοκιμαντέρ είναι σαν μια μικρή υιοθεσία που σημαντικό ρόλο για το αν μια ιστορία θα ειπωθεί τελικά έχει ο παράγοντας της τύχης. Αφορμή μπορεί να είναι οτιδήποτε.
Αλλωστε, όπως ο ίδιος διευκρινίζει, δεν είναι το «σπάνιο» του θέματος που καθιστά ενδιαφέρον ένα ντοκυμαντέρ.
"Οπως επισημαίνει συγκεκριμένα, το κάνει ενδιαφέρον η ματιά και ο τρόπος που θα το προσεγγίσουμε. Τα θέματα όλα λίγο έως πολύ από αρχαιοτάτων χρόνων είναι τα ίδια και επαναλαμβάνονται. Δεν είναι καινούργιες ιστορίες, είναι κάθε φορά πώς θα προσεγγίσεις το θέμα, πώς θα το παρουσιάσεις και με τι ματιά θα το δώσεις. Το ίδιο θέμα θα δοθεί από εκατό συναδέλφους με άλλον τρόπο. Ο κάθε ένας θα το δώσει με δικό του τρόπο".
Στην συνεντευξη του στην “Π” ο Σταύρος Ψυλλάκης εξηγεί γιατί δεν ασχολήθηκε με το επάγγελμα του ηλεκτρολόγου μηχανολόγου, πώς αποφάσισε να ασχοληθεί με το ντοκυμαντέρ και οχι με τον κινηματογράφο αλλά και τι καινούριο ετοιμάζει.

