Όταν ο τερματικός θάλαμος ενός νοσοκομείου γίνεται το σκηνικό ενός βιβλίου, όπου η νόσος του ανθρώπου γίνεται η νόσος της ίδιας της Ελλάδας, αποκτά σίγουρα ιδιαίτερο ενδιαφέρον όταν προέρχεται από την πένα μιας γιατρού. Η Βάνα Λυδάκη, που εργάζεται ως γιατρός στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, έγραψε το πέμπτο της βιβλίο με τίτλο ʽʼΘάλαμος (20)14ʼʼ, ένα πολυπρισματικό αφήγημα με σκηνικό την αποδιάρθρωση της δημόσιας υγείας στην περίοδο της οικονομικής κρίσης.
ʼʼΕνιωθα και νιώθω” ότι ζούμε ιστορικές στιγμές και θέλησα να καταθέσω τη δική μου μαρτυρία.
Η μυθιστορία έχει τη δύναμη της μαρτυρίας μέσα από τους ήρωες που δημιουργεί ο συγγραφέας. Η μαρτυρία είναι πολύ σημαντική για την αποτύπωση της πραγματικότητας. Γιατί αντίθετα από την ιστορία, η οποία αφορά τα ξερά γεγονότα, η μαρτυρία αφορά τις ζωές των ανθρώπων μέσα στα γεγονότα. Αφορά τον άνθρωπο”.
Καθόλου τυχαίο δεν είναι επίσης ότι η συγγραφέας επέλεξε το 2014, απʼ όλα τα χρόνια της κρίσης ως το χρονικό φόντο για το βιβλίο της , καθώς τότε ο αριθμός -των ανασφάλιστων είχε φτάσει στο του ελληνικού πληθυσμού.
Αν και ίδια γράφοντας το βιβλίο ένιωθε πολλές φορές ότι έβγαζε τα κάστανα από τη φωτιά και καιγόταν, το βιβλίο δεν χαϊδεύει τα αυτιά κανενός. Ούτε κάνει κήρυγμα.
Και με αφορμή την ηρωίδα της , την γιατρό Άννα, που παραβαίνει πολλές φορές τους κανόνες για να βοηθήσει όσους έχουν ανάγκη, η συγγραφέας αναφέρει: “Πολλοί συνάδελφοί μου τα τελευταία χρόνια τούς έχουν παραβεί και τους παραβαίνουν για να βοηθήσουν αυτούς που το έχουν ανάγκη. Αλλά αυτά δεν ακούγονται. Τα μίντια λένε τη μισή αλήθεια και παραποιούν την πραγματικότητα.
Μιλούν συνεχώς για σκάνδαλα και διαφθορά, κάτι που μας οδηγεί στο να χάνουμε την πίστη μας στον άνθρωπο. Να νιώθουμε ότι το κακό είναι πολύ μεγάλο γύρω μας για να του αντισταθούμε. Να ζούμε δίχως όραμα”.
Ολόκληρη η συνέντευξη της κ.Λυδάκη στην ʽʼΠʼʼ είναι η εξής:
