Της Άννας Κωνσταντουλάκη

Ο κόσμος του chef patissier Διονύση Αλέρτα, είναι γεμάτος καραμέλα, σοκολάτα, φρέσκο βούτυρο, μέλι, τραγανές τάρτες, ξηρούς καρπούς, αρωματικά βότανα, έμπνευση, δημιουργία και αμέτρητες ώρες δουλειάς στο εργαστήριο.

Έχει γίνει γνωστός στο ευρύ κοινό από τις εμφανίσεις του σε τηλεοπτικές εκπομπές και όσοι έχουν δοκιμάσει τα γλυκά του (ήδη άνοιξε το δικό του κατάστημα το Criollo και συνεργάζεται με πολλές επιχειρήσεις εστίασης) αλλά και οι ειδικοί του χώρου, συμφωνούν ότι είναι ένας από τους καλύτερους σεφ ζαχαροπλαστικής της γενιάς του.

Οι περιγραφές που τον συνοδεύουν είναι πολλές. Άλλοι λένε ότι είναι εκκεντρικός, άλλοι ότι είναι είρωνας και αλαζόνας, άλλοι ότι είναι ανατρεπτικός και γοητευτικός. Σε ένα συμφωνούν όλοι. Είναι ταλαντούχος.

Ο Διονύσης Αλέρτας, μιλά στην “Π” για την μεγάλη αγάπη του, την ζαχαροπλαστική και όχι μόνο. Η συνέντευξη μαζί του ακολουθεί.

Ερώτηση: Η γεύση είναι μνήμη. Ποιες γεύσεις έχουν μείνει στην δική σας μνήμη από την παιδική ηλικία;

Απάντηση: Το γαλακτομπούρεκο της θείας μου και οι τηγανιτές πατάτες με αυγά της μητέρας μου.

Ερωτ.: Τι ξεχωρίζει ένα καλό από ένα κακό γλυκό;

Απαντ.: Η πρώτη ύλη. Ο πελάτης θα καταλάβει αν το γλυκό είναι καλό από την γεύση και την επίγευση. Αν τρώγοντάς το συνεχίσει να έχει “ελαφρύ” στομάχι και αν δεν διψάσει αμέσως μετά την κατανάλωσή του έφαγε ένα καλό γλυκό.

Ερωτ.: Γιατί σας κέρδισε η ζαχαροπλαστική και όχι για παράδειγμα η μαγειρική;

Απαντ.: Έχω ασχοληθει και με τα δύο. Στη μαγειρική δεν μου αρέσει ότι πρέπει να δουλεύεις νύχτα και η μυρωδιά της κουζίνας. Αυτό που με γεμίζει που είναι το στοιχείο μου, είναι η ζαχαροπλαστική.

Ερωτ.: Ποια άλλη δουλειά θα σας άρεσε, θα την αγαπούσατε και θα την κάνατε καλά;

Aπαντ.: Το έχω σκεφτεί πολλές φορές. Δεν με ελκύει καμία άλλη δουλειά. Θυμάμαι μικρός ήθελα να γίνω πιλότος. Μόνο που δεν διάβαζα, το σχολείο ήθελα απλά να το τελειώσω. Άρα δεν θα γινόμουν ποτέ πιλότος. Κάθε πρωί στο σχολείο έτρεμα μη με σηκώσει ο καθηγητής να πω μάθημα γιατί πήγαινα πάντα αδιάβαστος.

Ερωτ.: Τι κερδίζετε και τι χάνετε από την προβολή σας στην τηλεόραση;

Aπαντ.: Κερδίζω αναγνωρισιμότητα, διαφημίζω τη δουλειά μου. Δεν χάνω κάτι. Η δουλειά μου όμως ξεκάθαρα, είναι στο εργαστήριό μου και όχι στην τηλεόραση.

Ερωτ.: Όλοι όσοι σας ξέρουν, γνωρίζουν και την αδυναμία σας στα τατουάζ. Αν λοιπόν τα τατουτάζ ήταν γλυκό, ποιο γλυκό θα ήταν;

Απαντ.: Kάτι σε τάρτα, σκληρό υλικό, με μπίτερ σοκολάτα.

Ερωτ.: Υπάρχει έστω ένας πολιτικός που θα σας ενέπνεε για την δημιουργία ενός γλυκού κι αν ναι, τι γλυκό θα φτιάχνατε;

Απαντ.: Αν ζούσε, θα μου άρεσε να φτιάξω ένα γλυκό για την Μελίνα Μερκούρη. Κάτι με αρώματα και γεύσεις της Ελλάδας. Ένα γλυκό με βότανα, ελαιόλαδο, μέλι ελληνικό.

Ερωτ.: Έχω διαβάσει διάφορες περιγραφές για εσάς, πως θα περιγράφατε εσείς τον εαυτό σας;

Απαντ.: Είμαι ένας άνθρωπος που γουστάρει αυτό που κάνει, αγαπάει το χαβαλέ και είμαι λίγο πιο χύμα από το κανονικό. Είμαι ο εαυτός μου και δεν τον χαραμίζω σε κανένα.

Παρεξηγημένος είμαι. Με βλέπουν οι άνθρωποι με τα τατουάζ, με το στυλ που έχω και νομίζουν πως είμαι αλαζόνας, είρωνας.

Μόλις με γνωρίσουν αλλάζουν αμέσως γνώμη. Ας πιστεύει ό,τι θέλει ο καθένας. Εγώ πάντως κάνω τη δουλειά μου, είμαι αυτό που είμαι και δεν ενοχλώ κανένα.

Ερωτ.: Πολλοί αισθάνονται ότι ζούμε σε μια χώρα όπου κυριαρχεί η μιζέρια και δεν μπορούν να δημιουργήσουν. Εσείς είστε ένας δημιουργικός άνθρωπος. Πείτε μας το μυστικό.

Απαντ.: Δεν έχω κάποιο μυστικό να σας πω. Δουλεύω στη ζαχαροπλαστική 17 χρόνια. Δεν έχω βαρεθεί ούτε στιγμή να φτιάχνω γλυκά. Έχω φτιάξει χιλιάδες, όλη μέρα, κάθε μέρα αυτό κάνω. Έχω διάθεση, έχω έμπνευση, έχω κτίσει κάτι με δουλειά χρόνων και τώρα το απολαμβάνω.

Ερωτ.: Ποιο γλυκό ταιριάζει στην Ελλάδα;

Απαντ.: Νομίζω τα σιροπιαστά γλυκά κι ας μην είναι ελληνικά.

Ερωτ.: Ποιο γλυκό ταιριάζει στην αγάπη;

Aπαντ.: Το κόκκινο. Το φραμπουάζ, οι φράουλες, η βανίλια που είναι γλυκιά, η σοκολάτα που έχει τη γεύση του πάθους.