Ποιήτρια και blogger. Πόσο τα σύγχρονα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά και το ίντερνετ γενικότερα βοηθούν στη διάχυση του έργου ενός ποιητή ή συγγραφέα;

Εξαρτάται από τον ίδιο τον δημιουργό. Το διαδίκτυο ανοίγει ευκαιρίες σε ανθρώπους όπως εγώ, που ποτέ δεν τους ενδιέφερε η ένταξη σε παρέες «χρήσιμες», προκειμένου να αναρριχηθούν. Για την ακρίβεια απεχθάνομαι την αναρρίχηση και ό, τι αυτό συνεπάγεται. Προτιμούσα να φτιάξω μια γωνιά στην απέραντη μπλογκόσφαιρα, να βάλω μέσα ό,τι είχα να δώσω και να περιμένω. Δε μου άρεσε ποτέ να κυνηγώ την αποδοχή των άλλων. Κάπως έτσι έγινε και με το blog. Έγραφα με ψευδώνυμο τότε. Το βρήκαν άνθρωποι που δεν ήξεραν εμένα. Βρήκαν τα γραπτά μου. Τα είδα να αναδημοσιεύονται και μου άρεσε αυτό το αυτόνομο ταξίδι τους. Αργότερα έστειλα γραπτά μου και με το όνομά μου και εκτέθηκα ανεπανόρθωτα. Ακόμη όμως δεν είμαι εξοικειωμένη με αυτήν την υπερέκθεση στο διαδίκτυο. Με κουράζει και με τρομάζει κάποιες φορές. Γιʼ αυτό και παίρνω αποστάσεις. Κλείνω το λάπτοπ και ανοίγω τα βιβλία. Κι έχω μέσα μου φυλαχτό τα λόγια της Ντόρις Λέσινγκ, «Εξακολουθείς να έχεις το χώρο σου; Την ψυχή σου, το μέρος εκείνο όπου οι δικές σου αποκλειστικά φωνές θα σου μιλήσουν, τον τόπο όπου θα μπορέσεις να ονειρευτείς; Αν τον έχεις, διαφύλαξέ τον, μην τυχόν χαθεί».