“Η ποίηση είναι κάτι τόσο άυλο που δεν μπαίνει σε καλούπια. Είναι η προσπάθεια της γλώσσας να σπάσει τα ίδια τα δεσμά της, να αντισταθεί σε κανόνες γραμματικής και συντακτικού, να πάει πέρα από αυτά. Να σπάσει τη λέξη”.
Αυτό τονίζει η Ειρήνη Παραδεισανού ποιήτρια, blogger και φιλόλογος σε σχολείο του Ηρακλείου, μιλώντας στην “Π” με αφορμή την δεύτερη ποιητική της συλλογή με τίτλο “Τα γυάλινα μάτια των ψαριώνʼʼ, η οποία κυκλοφόρησε πρόσφατα.
Η ποίηση δεν γνωρίζει διαδικασίες γραφής και κανόνες και δεν διδάσκεται με τον στέρφο τρόπο που όσοι ασχολούνται με την εκπαίδευση εχουν επιλέξει. “Εδώ –συμπληρώνει η κ.Παραδεισανού - “έρχεται ο φωτισμένος δάσκαλος που είναι ερωτευμένος με τις λέξεις και αυτόν τον έρωτα προσπαθεί να μεταγγίσει στον μαθητή. Τον έρωτα για την ποίηση. Μόνο ερωτευμένοι με τις λέξεις άνθρωποι θα έπρεπε να διδάσκουν ποίηση”.
Αυτό τον δύσκολο και μοναχικό δρόμο επέλεξε και η ίδια μη γνωρίζοντας εξ αρχής πού θα την βγάλουν οι λέξεις.
ʽʼΕίναι” - λέει - “σαν να έχω ανάγκη τη γραφή για να δω, σαν να ανεβαίνω ένα βουνό με κορφές πολλές και κάθε κορφή που κατακτώ κρύβει πίσω της και μια άλλη που μου υπόσχεται τον ουρανό κι ο ουρανός αχνοφέγγει από πίσω σαν μια υπόσχεση. Και κάθε φορά αναζητώ αυτήν την υπόσχεση, αυτό το πέταγμα. Και κάθε φορά μένω με την αίσθηση του ανικανοποίητου, την αίσθηση ότι και πάλι δε μίλησα την πέτρα που έχω μέσα μου”.
Ποιός είναι όμως ο ρόλος του ποιητή σήμερα; “Να αρνείται” – “απαντά-οποιαδήποτε ενσάρκωση ρόλων. Να σκάβει με όπλο του τη γλώσσα μέσα στο μυαλό, το δικό του πρώτα, να βρει νερό κι έπειτα, αν νιώσει μέσα του βαθιά πως υγραίνεται ακόμη, πως έχει κάτι να δώσει, να το προσφέρει και στους άλλους. Χωρίς όμως να εκβιάζει την προσοχή τους, με λεκτικούς ή άλλους εντυπωσιασμούς”.
Η ίδια κοινωνεί την δουλειά της μέσα από το blog της στο ίντερνετ αφού όπως υπογραμμίζει το διαδίκτυο ανοίγει ευκαιρίες σε ανθρώπους όπως αυτή που ποτέ δεν τους ενδιέφερε η ένταξη σε παρέες “χρήσιμες”, προκειμένου να αναρριχηθούν.
“Για την ακρίβεια” - σημειώνει - “απεχθάνομαι την αναρρίχηση και ό,τι αυτό συνεπάγεται. Προτιμούσα να φτιάξω μια γωνία στην απέραντη μπλογκόσφαιρα, να βάλω μέσα ό,τι είχα να δώσω και να περιμένω. Δεν μου άρεσε ποτέ να κυνηγώ την αποδοχή των άλλων. Κάπως έτσι έγινε και με το blog. Εγραφα με ψευδώνυμο τότε. Το βρήκαν άνθρωποι που δεν ήξεραν εμένα. Βρήκαν τα γραπτά μου. Τα είδα να αναδημοσιεύονται και μου άρεσε αυτό το αυτόνομο ταξίδι τους. Αργότερα έστειλα γραπτά μου και με το όνομά μου και εκτέθηκα ανεπανόρθωτα. Ακόμη όμως δεν είμαι εξοικειωμένη με αυτήν την υπερέκθεση στο διαδίκτυο. Με κουράζει και με τρομάζει κάποιες φορές. Γι αυτό και παίρνω αποστάσεις. Κλείνω το λαπτοπ και ανοίγω τα βιβλία”.
Ολόκληρη η συνέντευξη της κ. Παραδεισανού είναι η ακόλουθη:
