“Τα τραγούδια μου είναι βιογραφίες αισθημάτων, μιλούν για την ψυχή”
Μια από πιο σημαντικές Ελληνίδες στιχουργούς, η Ηρακλειώτισσα Ελένη Φωτάκη μιλά στην “Π”
Η Ελένη Φωτάκη μοιάζει με τους στίχους της. Είναι ιδιαίτερη και ξεχωριστή. Διάφανη και σκοτεινή, γλυκειά και “πικρή”, εύθραυστη και μελαγχολική, σκληρή και τρυφερή. Αληθινή. Η ίδια λέει ότι τα τραγούδια της είναι «βιογραφίες αισθημάτων». Μας τη σύστησε πριν λίγα χρόνια ο Γιάννης Χαρούλης με το “Χειμωνανθό” σε μουσική Γιώργου Καζαντζή και μετά ήρθαν οι “Μέλισσες”, το τραγούδι που ερμήνευσε μοναδικά η Φωτεινή Βελεσιώτου στο δίσκο Ίσαλος Γραμμή.
Ακολούθησαν λίγα σκόρπια τραγούδια με τους Δημήτρη Μητροπάνο, Νίκο Αντύπα, Άλκηστη Πρωτοψάλτη, Γιώργο Νταλάρα και το 2015 συνυπέγραψε μαζί με το Μίνωα Μάτσα στη μουσική, τους δίσκους « Μʼ αγαπούσες κι άνθιζε» και «Είδα του τρελού τα κλάματα» με την Ελεωνόρα Ζουγανέλη και τη Φωτεινή Βελεσιώτου αντίστοιχα.
Για πολλούς δεν είναι μια από τις καλύτερες, αλλά η καλύτερη στιχουργός του καιρού μας.
Μεγάλωσε στο Ηράκλειο, από το 2007 ζει στην Αθήνα, αγαπάει τη μοναξιά, τους φίλους και τη γάτα της, την απωθεί η εύκολη κριτική, της αρέσουν οι χωρίς στόμφο άνθρωποι και η γενναιότητα στη θλίψη.
Τι θα ήθελε να αισθάνονται εκείνοι που ακούνε τα τραγούδια της;
«Θα μου άρεσε να κλαίνε με εκείνα τα δάκρυα που λυτρώνουν, να νοιώθουν ότι δεν είναι μόνοι και να με θυμούνται σε ανύποπτες στιγμές.
Κατά βάθος ξέρω, ότι ίσως με μια φράση κάποτε, αλλάξω τη ζωή κάποιου και δεν θα το μάθω ποτέ».
