Στην απόφασή του το Συμβούλιο Επικρατείας σημειώνει μια σειρά από λόγους και καταλήγει:

“Επειδή, όπως προκύπτει από το καταστατικό του, στους σκοπούς του αιτούντος σωματείου δεν περιλαμβάνεται η προστασία και η διαφύλαξη του φυσικού, πολιτιστικού και οικιστικού περιβάλλοντος του Ηρακλείου, αλλά η «οργανωμένη προβολή των απόψεων των μελών του πάνω σε επαγγελματικά, πολιτιστικά, επιστημονικά και κοινωνικά θέματα». Ανεξαρτήτως, πάντως, της βασιμότητας του ισχυρισμού τον οποίο προβάλλει το αιτούν, ότι ο ανωτέρω καταστατικός σκοπός του, παρά την αοριστία και τη γενικότητά του, επιτρέπει την άσκηση ενδίκων βοηθημάτων «κατά οποιασδήποτε διοικητικής πράξεως η οποία βλάπτει την ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά» της πόλεως όπου ασκούν την επαγγελματική και επιστημονική τους δραστηριότητα τα μέλη του (βλ. το υπόμνημα που κατατέθηκε μετά τη συζήτηση της υποθέσεως στο ακροατήριο), εν προκειμένω, δεν προκύπτει έννομο συμφέρον που θα δικαιολογούσε την άσκηση αιτήσεως ακυρώσεως. Και τούτο διότι, ενόψει και του περιεχομένου της σχετικής εξουσιοδοτικής διατάξεως (βλ. ανωτέρω σκέψη 9), με τις ρυθμίσεις της προσβαλλομένης ο ΟΛΗ καθίσταται «φορέας διαχείρισης» του χωροθετημένου στην ευρύτερη περιοχή αρμοδιότητάς του τουριστικού λιμένος, προκειμένου ακολούθως να πραγματοποιήσει, εντός συγκεκριμένης επταετούς προθεσμίας, έργα για την κατασκευή και λειτουργία του λιμένος αυτού, χωρίς να παρέχεται περιβαλλοντική ή άλλη αδειοδότηση έργων, ώστε να τίθεται ζήτημα βλάβης στο φυσικό, οικιστικό και πολιτιστικό περιβάλλον του Ηρακλείου, την προάσπιση του οποίου επιδιώκει, κατά τους ισχυρισμούς του, ο αιτών Σύλλογος. Δεν προβάλλεται, περαιτέρω, ότι το αιτούν νομικό πρόσωπο ή τα μέλη του υφίστανται βλάβη από τα ως άνω έννομα αποτελέσματα της προσβαλλομένης, από την ανάθεση δηλαδή στον ΟΛΗ της ευθύνης για τη διαχείριση λιμένος που δεν έχει κατασκευασθεί και δεν λειτουργεί, ώστε να αξιολογηθεί εάν η βλάβη αυτή θα δικαιολογούσε, από την άποψη του εννόμου συμφέροντος, την άσκηση της κρινόμενης αιτήσεως. Εξ άλλου, από κανένα στοιχείο του φακέλου δεν προκύπτει ότι από την έκδοση της προσβαλλομένης (18.5.2007) μέχρι τη συζήτηση της υποθέσεως [3.4.2013] εκδόθηκαν, σύμφωνα και με το άρθρο 31 του ν. 2160/1993, άλλες πράξεις προς πραγματοποίηση του σκοπού για τον οποίο ανατέθηκε στον ΟΛΗ η διαχείριση του επίδικου λιμένος με παραχώρηση της αντίστοιχης παράκτιας και θαλάσσιας περιοχής, ούτε προβάλλεται σχετικός ισχυρισμός από τον αιτούντα Σύλλογο, ώστε να τίθεται ζήτημα τυχόν συμπροσβολής άλλων μεταγενεστέρων της ασκήσεως της αιτήσεως ακυρώσεως διοικητικών πράξεων. Τέλος, δεν θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως συμπροσβαλλόμενες εγκριτικές πράξεις εκδοθείσες προ του 1993, ήτοι προ της χωροθετήσεως του λιμένος, προεχόντως, διότι ως προς αυτές τις πράξεις η αίτηση θα ήταν προδήλως εκπρόθεσμη”.