Πώς είναι η ζωή στην Βηρυτό δύο και πλέον εβδομάδες μετά το αιματηρό χτύπημα των τζιχαντιστών με 44 νεκρούς και 181 τραυματίες, μόλις μια ημέρα πριν τις επιθέσεις στο Παρίσι, η Ηρακλειώτισσα που ζει στην πρωτεύουσα του Λιβάνου η οποία θέλει να κρατήσει την ανωνυμία της.
“Το απόγευμα της 12ης Νοεμβρίου 2015 -μία ημέρα πριν τις επιθέσεις στο Παρίσι- στην πρωτεύουσα του Λιβάνου, τη Βηρυτό, λιγότερο από 2 ώρες απόσταση με το αεροπλάνο από την Αθήνα, οι κάτοικοι συγκλονίζονταν από την είδηση ότι στην περιοχή Burj al-Barajneh, όπου διαμένουν Σιήτες Μουσουλμάνοι, βομβιστές αυτοκτονίας έσπερναν τον θάνατο σε εμπορικό δρόμο της περιοχής. Επρόκειτο για την πλέον πολύνεκρη επίθεση από την λήξη του εμφυλίου πολέμου, δηλαδή πριν από 25 χρόνια. Ο απολογισμός ήταν 44 νεκροί και 181 τραυματίες. Την ευθύνη ανέλαβε το Ισλαμικό Κράτος.
Στόχος της επίθεσης υπήρξαν απλοί άνθρωποι, σε πολυσύχναστη περιοχή. Η πρώτη έκρηξη έγινε έξω από τζαμί. Η δεύτερη λίγα λεπτά αργότερα και λίγα μέτρα από την πρώτη, ενώ περαστικοί προσπαθούσαν να βοηθήσουν τους τραυματίες της πρώτης επίθεσης. Ο τρίτος βομβιστής βρέθηκε νεκρός με τον εκρηκτικό μηχανισμό πάνω του. Σύμφωνα με τις Αρχές, 48 ώρες μετά την επίθεση συνελήφθησαν οι υπαίτιοι, των οποίων ο αρχικός στόχος ήταν νοσοκομείο της περιοχής, αλλά, λόγω των μέτρων ασφαλείας, αναγκάστηκαν να αλλάξουν τα σχέδιά τους.
Η ζωή στη Βηρυτό μετά την επίθεση συνεχίζεται κανονικά. Τα καφέ και τα εστιατόρια γεμάτα. Η κίνηση στους δρόμους ανυπόφορη όπως πάντα. Τα σχολεία, εκτός από την επομένη της επίθεσης που έκλεισαν, λειτουργούν κανονικά.
Μιλώντας για το θέμα, είτε με Λιβανέζους είτε με Ευρωπαίους που μένουν επί δεκαετίες στη χώρα, η πρώτη ερώτηση που σου έρχεται αυθόρμητα είναι: Μα δεν φοβάστε;
Η απάντησή τους αφοπλιστική: «Ναι φοβόμαστε, αλλά έχουμε συνηθίσει. Ο εμφύλιος που είχαμε έχει συμβάλει καθοριστικά σε αυτή μας τη στάση. Δεν μπορούμε να αφήσουμε το φόβο να μας κυριεύσει και να ζει αυτός τη ζωή μας. Στον εμφύλιο υποφέραμε πολύ αλλά είχαμε βρει τρόπους να συνεχίζουμε την καθημερινότητά μας. Βλέπουμε ότι στην Ευρώπη έχουν τρομοκρατηθεί, έχουν κλειστεί στα σπίτια δεν κυκλοφορούν στους δρόμους. Εμείς εδώ αντιδρούμε διαφορετικά. Η ζωή είναι μία και θέλουμε να τη ζήσουμε. Το πότε θα πεθάνει ο καθένας μας δεν το γνωρίζει. Εμείς όμως είμαστε ακόμη ζωντανοί και θέλουμε να ζήσουμε, να ταξιδέψουμε, να χαρούμε. Τι νόημα έχει να ζούμε αν είναι να ζούμε σαν φυλακισμένοι;
Αστειευόμενος ένας Λιβανέζος, μου έλεγε: «Οι Λιβανέζοι έχουμε αναπτύξει ένα είδος έκτης αίσθησης, αποφεύγουμε μέρη που θεωρούμε ότι μπορεί να συμβεί κάτι. Αν για παράδειγμα πας στα μεγάλα εμπορικά κέντρα, θα τα βρεις σχεδόν άδεια».
Ευρωπαϊκές πρεσβείες με μηνύματα ειδοποίησαν τους πολίτες τους να μη συχνάζουν στην περιοχή της επίθεσης και να περιορίσουν τις κινήσεις τους. Σύμφωνα με Έλληνες υπηκόους η ελληνική πρεσβεία δεν έχει προβεί σε ανάλογες συστάσεις.
Δύο μέρες μετά την πολύνεκρη επίθεση, σε ένα από τα γνωστότερα club της Βηρυτού το οποίο ήταν γεμάτο, κάποια στιγμή στη μέση του προγράμματος, η μουσική σταμάτησε για ένα λεπτό, και 2 μεγάλες σημαίες εμφανίστηκαν. Η μία του Λιβάνου και η άλλη της Γαλλίας, ενώ πίσω από τον Dj με φωτισμένα γράμματα η ένδειξη #prayfortheworld. Όλοι μαζί οι θαμώνες τραγούδησαν στη συνέχεια το γνωστό τραγούδι ʽʽwe are the worldʼʼ. Μετά από αυτό η βραδιά συνεχίστηκε κανονικά”.
