Της Αννας Κωνσταντουλάκη
Σε κατάσταση συναγερμού παραμένουν οι Βρυξέλλες, στρατός και αστυνομία έχουν ζώσει την πόλη ενώ οι κάτοικοι της βελγικής πρωτεύουσας, παγωμένοι και “σκοτεινοί” προσπαθούν να διαχειριστούν όλο αυτό που τους συμβαίνει.
Τη ζωή τα τελευταία 24ωρα στις Βρυξέλλες μας περιγράφει η Βάσω Γκέρτσου, η οποία εργάζεται ως διαχειρίστρια προγραμμάτων στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Οι δύο κεντρικές στάσεις του μετρό των Βρυξελλών μοιάζουν έτσι κι αλλιώς με βομβαρδισμένο τοπίο, τα τελευταία χρόνια κάνουν μεγάλες ανακαινίσεις και δεν έχουν ακόμα τελειώσει. Καλώδια βγαίνουν από παντού, ρήγματα στους τοίχους, κυλιόμενες ανάμεσα σε χαλάσματα που δεν δουλεύουν, παραπετάσματα, κάγκελα... Τώρα και σνάιπερς του βελγικού στρατού πάνω στις γέφυρες.
Έλεγχοι , καθυστερήσεις, όλη η προηγούμενη βδομάδα κύλησε έτσι, με όλους, παντού, να συζητάνε γι αυτό που έγινε και τι θα γίνει τώρα. Και όλα τα άλλα να μοιάζουν τόσο λίγα μπροστά στη ζωή αυτών των ανθρώπων που δεν έφταιξαν σε τίποτα και βρέθηκαν στον λάθος τόπο τη λάθος στιγμή – στη συναυλία, στο καφέ... Από την ειρήνη στον πόλεμο. Από την Συρία στις Βρυξέλλες. Μόνο που ούτε οι Βρυξέλλες ούτε το Παρίσι ούτε καμία ευρωπαϊκή πρωτεύουσα δεν θα γίνει νέα Δαμασκός. Ευτυχώς.
Προσπαθώ να καταλάβω πώς σκέφτονται οι τρομοκράτες. Μία κυρία από την Αφρική στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς έχει την απάντηση: για τα λεφτά το κάνουν. Ποιος θεός και βλακείες. Θέλουν να γίνουν πλούσιοι γρήγορα και εύκολα. Πώς θα τα πάρουμε; Θα βγούμε στην παρανομία, θα πάμε για βόμβες. Έτσι απλά.
Ένας φίλος από το Ιράκ, μουσουλμάνος Σιίτης γεννημένος στο Βέλγιο μου λέει : " Η Τουρκία βομβαρδίζει κάθε τρεις και λίγο το βόρειο Ιράκ για να ξεκάνει τους Κούρδους. Θέλω να γυρίσω στην πατρίδα μου και θα πάω τον Δεκέμβρη αλλά ποιος ξέρει τι μπορεί να με βρει. Κάθε τόσο βόμβες σκάνε και στη Βαγδάτη. Ο κόσμος σκοτώνεται για πλάκα”.
Και γω θέλω να γυρίσω στην πατρίδα μου του λέω, δέκα χρόνια τώρα…
Ώσπου ήρθε η Παρασκευή βράδυ - επιτέλους ΣΚ... Ήταν η πιο δύσκολη εβδομάδα, επιτέλους τελείωσε.
Και Σάββατο πρωί χτύπησε το μήνυμα από την ασφάλεια της δουλειάς: Άσκηση θα'ναι, σκέφτηκα. Τελικά περνά και το Σαββατοκύριακο, με μηνύματα για την ασφάλεια και τι πρέπει να κάνουμε σε περίπτωση που μας επιτεθούν. Άρα δεν είναι άσκηση. Παρακολουθούμε τις ειδήσεις, όλα τα ΜΜΕ φειδωλά, ανακοινώσεις με το σταγονόμετρο, καμία λεπτομέρεια – περιορίστε τις μετακινήσεις, όχι συγκεντρώσεις, … Φίλοι που πηγαίνουν στο κέντρο γυρνάνε και λένε "επιβίωσα"… Η πρώτη συμβουλή είναι μόλις αντιληφθούμε κάτι να τρέξουμε όσο πιο μακριά μπορούμε. Τελικά δεν πήγε χαμένη η εξάσκηση για τον μαραθώνιο… Συνεχίζω να ντύνομαι άνετα και να φοράω αθλητικά, για παν ενδεχόμενο.
Η ώρα πήγε 8.00 και η συνάδελφος που έρχεται να με πάρει να πάμε στο γραφείο δεν έχει φανεί ακόμα. Θα έχει κίνηση.
Ή, μπορεί να έχουν βομβαρδίσει τον αυτοκινητόδρομο.
Όλοι κάνουμε σενάρια.
Κι αν ξεφύγει ο Αμπντελσλάμ ζωσμένος με εκρηκτικά και πάει στο σχολείο που είναι τα δικά μου παιδιά; Κι αν καταλάβουν το αεροδρόμιο και μπουν στα αεροπλάνα και ανατινάξουν όλο το Βέλγιο στον αέρα; Τι θα κάνει τότε το τρέξιμο;
Κανείς δεν ξέρει πώς θα τελειώσει αυτή η ιστορία, όλοι είμαστε μπερδεμένοι. Δεν φοβάμαι, γιατί πλέον μας φυλάνε από παντού – όπου και να γυρίσεις το μάτι σου βλέπεις έναν αστυνομικό, έναν στρατιώτη οπλισμένο σαν αστακό, σαν μόλις να γύρισε από το Βιετνάμ. Αλλά όλες οι σκέψεις περνούν από το μυαλό και πολλά ερωτήματα, όπως: Αν έρθουν οι τζιχάντ με τα πολυβόλα και μου πουν ή γίνεσαι μουσουλμάνα και λες Αλαχ Ακμπάρ ή σε σκοτώνουμε, τι να απαντήσω;
Κι έτσι περνάμε στις Βρυξέλλες αυτές τις μέρες. Χαιρετισμούς στο Ηράκλειο, πολύ θα ήθελα να ήμουν εκεί».
