“Η λογοτεχνία μιλά για τα κοινά μέσα από τις φωνές των ανθρώπων”
Η μεγάλη συγγραφέας Ρέα Γαλανάκη μιλά στην “Π” με αφορμή το τελευταίο της βιβλίο
"Εγώ θα πω μόνο πεντακάθαρα ότι αυτό που τόσο συχνά, τόσο αβασάνιστα ακούγεται, ότι «για όλα φταίει η γενιά του
Πολυτεχνείου», είναι ένα σκόπιμο ψέμα, ένα πολιτικά ύποπτο ψέμα"
“Σκέφτηκα ότι αυτός ο συμβολικός τίτλος ήταν ο καλύτερος για την ταπείνωση όλων μας στα χρόνια της κρίσης, επειδή κοντά στο σκοτάδι άφηνε και μια χαραμάδα φως”.
Αυτό απαντά η μεγάλη μας συγγραφέας Ρέα Γαλανάκη στο ερώτημα γιατί επέλεξε έναν τίτλο- δάνειο από τη βυζαντινή τέχνη για το τελευταίο της βιβλίο με θέμα την κρίση.
“Η Ακρα Ταπείνωση” δεν χρησιμοποιεί την κρίση ως απλό ντεκόρ ή σαν μια πλάγια αναφορά, αλλά χτυπάει κατʼ ευθείαν στην καρδιά της. “Περιγράφει” - τονίζει η Ηρακλειώτισσα συγγραφέας μιλώντας στην “Π” “την κολασμένη νύχτα, στις 12 Φεβρουρίου του 2012, που μετά από ένα παλλαϊκό συλλαλητήριο, κάηκε και κομματιάστηκε κυριολεκτικά το κέντρο της Αθήνας”.
Η ίδια εξάλλου αναμετρήθηκε με τον φόβο ενός θέματος που ακόμα δεν έχει κριθεί από την ιστορία, αλλά εξακολουθεί να “καίει” τους Έλληνες, ακυρώνοντας τις παλιές βεβαιότητες. “Αυτό ακριβώς” - αναφέρειχαρακτηριστικά- “ήταν το χωράφι που προσπάθησα να οργώσω μέσα γράφοντας αυτό το μυθιστόρημα. Ξέρω τις προσωπικές μου ακυρώσεις, ξέρω την φτωχοποίησή μας, ξέρω τις αυτοκτονίες και τους νεοάστεγους, ξέρω τους άνεργους νέους και πολλά ακόμη. Κι αν σπέρνω ερωτήματα, δεν ξέρω τι είδους δέντρο θα φυτρώσει. Δεν κρατώ εγώ τις απαντήσεις. Και δεν έχει τελειώσει η κρίση”.
Κι η ιστορία θα ειπωθεί μέσα από δύο αλαφροΐσκιωτες αστές γυναίκες γιατί όπως αναφέρει χαρακτηριστικά “χωρίς αυτή τη λοξή ματιά τους, χωρίς το βάθος χρόνου και συμβόλων, δεν θα είχα γράψει ένα ανθρωποκεντρικό μυθιστόρημα αλλά ένα ακόμη πολιτικό άρθρο, ενδεχομένως μάταιο”.
Στη συνέντευξή της στην “Π” μιλά για την ηττημένη γενιά του Πολυτεχνείου, τα χαμένα μας τιμαλφή, την Ευρώπη, την κυβέρνηση αλλά και για το αγαπημένο της Ηράκλειο.
